niski wskaźnik masy ciała
Niski wskaźnik masy ciała (BMI) to stan, w którym wartość BMI jest mniejsza niż 18,5 kg/m². Jest on obliczany jako stosunek masy ciała (w kilogramach) do kwadratu wzrostu (w metrach). Niedowaga może wynikać z różnych przyczyn, takich jak niedożywienie, zaburzenia odżywiania (anoreksja, bulimia), nadczynność tarczycy, choroby przewodu pokarmowego zaburzające wchłanianie składników odżywczych lub choroby nowotworowe.
Pacjenci z niskim BMI są narażeni na szereg powikłań zdrowotnych, w tym osłabienie układu odpornościowego, zaburzenia hormonalne, osteoporozę, niedokrwistość, zaburzenia rytmu serca i problemy z płodnością. U kobiet z niedowagą może dojść do zaniku miesiączkowania (amenorrhea), a u mężczyzn do obniżenia poziomu testosteronu.
Leczenie niskiego BMI zależy od przyczyny i może obejmować zwiększenie kaloryczności diety, suplementację składników odżywczych, leczenie chorób podstawowych oraz, w przypadku zaburzeń odżywiania, terapię psychologiczną. Monitorowanie stanu odżywienia, regularne pomiary masy ciała oraz ocena składu ciała są istotne w prowadzeniu pacjentów z niedowagą.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Salmeterol – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Salmeterol, długo działający agonista receptorów β2-adrenergicznych (LABA), jest stosowany w leczeniu astmy oskrzelowej i POChP, jednak nie jest wskazany do leczenia ostrych napadów astmy. Zaleca się, aby pacjenci zawsze mieli dostęp do szybko działających leków rozszerzających oskrzela. Leczenie salmeterolem nie powinno być rozpoczynane podczas zaostrzeń astmy, a w przypadku pogorszenia kontroli choroby konieczna jest konsultacja lekarska i ewentualna modyfikacja terapii, w tym rozważenie zwiększenia dawki kortykosteroidów. Dawkę salmeterolu należy stopniowo zmniejszać po uzyskaniu kontroli objawów, unikając nagłego odstawienia ze względu na ryzyko zaostrzenia choroby. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobami układu krążenia, zaburzeniami rytmu serca, cukrzycą, nadczynnością tarczycy oraz hipokaliemią, ze względu na ryzyko zaburzeń rytmu serca i hipokaliemii, zwłaszcza przy dawkach terapeutycznych i współistniejącym leczeniu pochodnymi ksantyny, steroidami lub diuretykami. W trakcie terapii zaleca się monitorowanie stężenia potasu w surowicy oraz kontrolę wzrostu u dzieci i młodzieży stosujących duże dawki flutykazonu propionianu (≥1000 µg/dobę).
astma oskrzelowa, białko mleka, brak laktazy, centralna chorioretinopatia surowicza, cushingoidalne rysy twarzy, częstoskurcz nadkomorowy, depresja, diuretyk, drżenie mięśni, duszność, gruźlica płuc, hiperglikemia, hipokaliemia, infekcja dolnych dróg oddechowych, inhibitor CYP3A4, jaskra, kołatanie serca, komora inhalacyjna, krótko działający lek rozszerzający oskrzela, lęk, migotanie przedsionków, nadmierna aktywność psychoruchowa, niedotlenienie, nieostre widzenie, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, niski wskaźnik masy ciała, paradoksalny skurcz oskrzeli, pochodne ksantyny, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja alergiczna, rozszerzanie oskrzeli, świszczący oddech, szczytowy przepływ wydechowy, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie snu, zaburzenie widzenia, zaćma, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zakażenie dróg oddechowych, zaostrzenie astmy, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zespół Cushinga, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zmniejszenie gęstości mineralnej kości - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Nebbud
Nebbud, zawierający budezonid w formie zawiesiny do nebulizacji, nie jest wskazany do leczenia ostrej duszności ani stanu astmatycznego, gdzie preferowane są krótko działające beta2-mimetyki. Zmiana terapii z doustnych kortykosteroidów na wziewny budezonid wymaga stabilizacji klinicznej pacjenta oraz stopniowego odstawiania doustnych steroidów, np. zmniejszając dawkę prednizolonu o 2,5 mg miesięcznie po około 10 dniach stosowania wysokich dawek wziewnych. Należy monitorować objawy odstawienia, takie jak alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, wyprysk czy bóle mięśniowo-stawowe. U pacjentów z zaburzeniami czynności kory nadnerczy lub po długotrwałym stosowaniu wysokich dawek kortykosteroidów wziewnych może wystąpić ryzyko niewydolności nadnerczy, szczególnie w sytuacjach stresowych, co wymaga czasem dodatkowej terapii ogólnoustrojowej. W trakcie leczenia należy dążyć do stosowania najmniejszej skutecznej dawki budezonidu, aby ograniczyć ryzyko działań niepożądanych, takich jak zespół Cushinga, zahamowanie wzrostu u dzieci, zmniejszenie gęstości mineralnej kości, zaćma, jaskra oraz zaburzenia psychiczne (np. lęk, depresja, agresja).
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, antybiotykoterapia, beta-sympatykomimetyk, ból mięśni i stawów, budezonid wziewny, centralna chorioretinopatia surowicza, działanie ogólnoustrojowe, glikokortykosteroid wziewny, gruźlica płuc, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, jaskra, kandydoza jamy ustnej, ketokonazol, kortykosteroid doustny, lek przeciwgrzybiczy, lek rozszerzający oskrzela, nadmierna aktywność psychoruchowa, nadmierne wydzielanie śluzu, nieostre widzenie, niewydolność nadnerczy, niski wskaźnik masy ciała, opóźnienie wzrostu, ostra duszność, palenie tytoniu, paradoksalny skurcz oskrzeli, POChP, przewlekła obturacyjna choroba płuc, stan astmatyczny, świst oddechowy, wirusowa infekcja dróg oddechowych, wyprysk, zaburzenie czynności kory nadnerczy, zaburzenie snu, zaćma, zahamowanie czynności nadnerczy, zaostrzenie POChP, zespół Cushinga, zmniejszenie gęstości mineralnej kości - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Xanderla 3,6 mg
Lek Xanderla w postaci implantu zawierającego 3,6 mg gosereliny jest stosowany podskórnie w przednią ścianę brzucha co 28 dni, bez konieczności modyfikacji dawki u pacjentów z niewydolnością nerek, wątroby czy osób w podeszłym wieku. W zależności od wskazania terapeutycznego, czas trwania terapii i schemat dawkowania ulega modyfikacji: w endometriozie leczenie trwa maksymalnie 6 miesięcy z możliwością dołączenia hormonalnej terapii zastępczej w celu ochrony gęstości mineralnej kości; w ścieńczeniu endometrium terapia trwa 4-8 tygodni, z opcją zastosowania drugiego implantu u pacjentek z dużą macicą; w przypadku włókniaków macicy z niedokrwistością Xanderla stosowana jest do 3 miesięcy przed zabiegiem wraz z preparatami żelaza; w rozrodzie wspomaganym implant podaje się do uzyskania zahamowania czynności przysadki (stężenie estradiolu około 150 pmol/l), co następuje po 7-21 dniach, po czym rozpoczyna się superowulacja gonadotropiną. Produkt nie jest wskazany dla dzieci i młodzieży.
agonista LHRH, endometrioza, faza folikularna, gęstość mineralna kości, gonadotropina łożyskowa, hormonalna terapia zastępcza, implant gosereliny, lek o przedłużonym uwalnianiu, lek przeciwzakrzepowy, niedokrwistość, niski wskaźnik masy ciała, objaw naczynioruchowy, pęcherzyk jajnikowy, podanie podskórne, preparat żelaza, rozród wspomagany, ścieńczenie endometrium, stężenie estradiolu, stymulacja jajników, superowulacja, tętnica nabrzuszna dolna, włókniak macicy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zahamowanie czynności przysadki