zachowanie samobójcze
Zachowania samobójcze obejmują spektrum działań, myśli i gestów, które mogą prowadzić do samobójstwa. Zachowania te mieszczą w sobie zarówno myśli samobójcze, plany, próby samobójcze, jak i dokonane samobójstwo. W praktyce klinicznej rozróżnia się również tzw. zachowania parasuicydalne, czyli samouszkodzenia bez intencji zakończenia życia.
Czynniki ryzyka zachowań samobójczych obejmują zaburzenia psychiczne (szczególnie depresję, zaburzenia osobowości i uzależnienia), wcześniejsze próby samobójcze, przewlekłe choroby somatyczne, samobójstwa w rodzinie, izolację społeczną oraz kryzysy życiowe. Istotnym czynnikiem jest również dostęp do środków umożliwiających dokonanie samobójstwa.
Ocena ryzyka samobójczego stanowi kluczowy element pracy klinicznej. Należy uwzględniać takie elementy jak: obecność myśli i planów samobójczych, ich konkretność, dostępność metody, wcześniejsze próby, czynniki ochronne (np. wsparcie społeczne) oraz współistniejące zaburzenia psychiczne. Szczególną czujność należy zachować wobec nagłej poprawy stanu pacjenta z depresją, co może świadczyć o podjętej decyzji o samobójstwie.
Postępowanie wobec pacjenta z zachowaniami samobójczymi obejmuje natychmiastową interwencję kryzysową, ocenę konieczności hospitalizacji psychiatrycznej, farmakoterapię zaburzeń podstawowych oraz psychoterapię. Profilaktyka zachowań samobójczych powinna być wielopoziomowa i obejmować zarówno edukację społeczną, ograniczenie dostępu do niebezpiecznych środków, jak i skuteczne leczenie zaburzeń psychicznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Atomoksetyna Medice
Atomoksetyna, stosowana w leczeniu ADHD, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko wystąpienia zachowań samobójczych, zwłaszcza u dzieci i młodzieży, oraz potencjalnych powikłań kardiologicznych. U pacjentów z wadami serca konieczna jest konsultacja kardiologiczna, a podczas terapii należy monitorować tętno i ciśnienie tętnicze, gdyż u 6-12% pacjentów mogą wystąpić istotne zmiany (tętno ≥20 uderzeń/min, ciśnienie ≥15-20 mmHg). Długotrwałe podwyższenie ciśnienia tętniczego może prowadzić do przerostu mięśnia sercowego. Przed rozpoczęciem leczenia wskazana jest szczegółowa ocena układu krążenia, a podczas terapii regularne pomiary co najmniej co 6 miesięcy. Atomoksetyny nie należy stosować u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami sercowo-naczyniowymi i naczyniami mózgowymi, a u osób z nadciśnieniem, częstoskurczem, zespołem wydłużonego QT czy predyspozycjami do niedociśnienia ortostatycznego wymagana jest szczególna ostrożność.
ADHD, atomoksetyna, bilirubina, ból w klatce piersiowej, choroba naczyń mózgowych, ciśnienie tętnicze, częstoskurcz, duszność, enzym wątrobowy, halucynacja, kołatanie serca, myśl samobójcza, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, niedociśnienie ortostatyczne, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, ostra niewydolność wątroby, pobudzenie maniakalne, pokrzywka, przerost mięśnia sercowego, reakcja anafilaktyczna, urojenie, uszkodzenie wątroby, wada serca, zaburzenie depresyjne, zaburzenie psychotyczne, zachowanie samobójcze, zespół Tourette’a, zespół wydłużonego odstępu QT, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Aribit
Podczas terapii arypiprazolem (Aribit) poprawa kliniczna może nastąpić dopiero po kilku dniach lub tygodniach, co wymaga ścisłego nadzoru medycznego w celu oceny skuteczności i bezpieczeństwa leczenia. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego (np. przebyty zawał mięśnia sercowego, choroba niedokrwienna serca, niewydolność serca, zaburzenia przewodzenia), chorobami naczyń mózgowych oraz u osób z ryzykiem niedociśnienia tętniczego lub nadciśnienia tętniczego. Arypiprazol może wiązać się z ryzykiem żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (VTE), dlatego konieczne jest zidentyfikowanie i monitorowanie czynników ryzyka. W badaniach klinicznych częstość wydłużenia odstępu QT była porównywalna z placebo, jednak zaleca się ostrożność u pacjentów z rodzinnym wywiadem tego zaburzenia. Należy monitorować objawy późnych dyskinez, akatyzji i parkinsonizmu, zwłaszcza u młodzieży, oraz być czujnym na potencjalne wystąpienie Złośliwego Zespołu Neuroleptycznego (NMS), napadów drgawkowych i reakcji nadwrażliwości.
akatyzja, arypiprazol, choroba Alzheimera, choroba naczyń mózgowych, choroba niedokrwienna serca, choroba układu sercowo-naczyniowego, dysfagia, dziedziczna nietolerancja galaktozy, fosfokinaza kreatynowa, gruczolak przysadki, hiperglikemia, kwasica ketonowa, lek przeciwpsychotyczny, mioglobinuria, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, ostra niewydolność nerek, parkinsonizm, późna dyskineza, przejściowy napad niedokrwienny, psychoza związana z demencją, rabdomioliza, reakcja nadwrażliwości, schizofrenia, śpiączka hiperosmotyczna, udar mózgu, uzależnienie od hazardu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie kontroli impulsów, zaburzenie krążenia mózgowego, zaburzenie nastroju, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie sercowo-naczyniowe, zaburzenie tarczycy, zachłystowe zapalenie płuc, zachowanie samobójcze, zespół nadpobudliwości psychoruchowej, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Symescital 10 mg
Escytalopram jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze leku Symescital, a także u osób stosujących nieselektywne, nieodwracalne inhibitory MAO, odwracalne inhibitory MAO-A (np. moklobemid) oraz linezolid, ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest również rozpoznany lub wrodzony zespół wydłużonego odstępu QT, gdyż escytalopram może wydłużać QT zależnie od dawki, co zwiększa ryzyko torsade de pointes i innych groźnych arytmii. Należy unikać jednoczesnego stosowania z lekami wydłużającymi QT, takimi jak niektóre przeciwarytmiki, przeciwpsychotyczne, antybiotyki (makrolidy, fluorochinolony) oraz leki przeciwmalaryczne.
bradykardia, CYP2C19, częstoskurcz komorowy, diuretyk, doustny antykoagulant, escytalopram, farmakokinetyka leku, hipokalemia, hipomagnezemia, hiponatremia, IMAO, inhibitor monoaminooksydazy, lek serotoninergiczny, linezolid, moklobemid, nagły zgon sercowy, napad padaczkowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, objawy odstawienne, padaczka, parestezja, próg drgawkowy, torsade de pointes, tramadol, tryptan, zachowanie samobójcze, zawał mięśnia sercowego, zespół serotoninowy, zespół wydłużonego odstępu QT - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Asduter
Stosowanie arypiprazolu w dawce 10 mg (produkt Asduter) wymaga ścisłej obserwacji klinicznej, zwłaszcza w początkowym okresie terapii, ze względu na ryzyko opóźnionej poprawy oraz zwiększonego ryzyka zachowań samobójczych, szczególnie u pacjentów z chorobami psychicznymi i zaburzeniami nastroju. Produkt należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego (np. zawał mięśnia sercowego, niewydolność serca, zaburzenia przewodzenia, nadciśnienie tętnicze), a także u osób z ryzykiem żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (VTE). W badaniach klinicznych nie stwierdzono istotnego wydłużenia odstępu QT, jednak zaleca się ostrożność u pacjentów z rodzinnym wywiadem wydłużenia QT. Należy monitorować objawy późnych dyskinez, akatyzji i parkinsonizmu, a w przypadku ich wystąpienia rozważyć zmniejszenie dawki lub odstawienie leku. Rzadkie, ale poważne działania niepożądane to zespół neuroleptyczny złośliwy (NMS) oraz napady drgawkowe, które wymagają natychmiastowego przerwania terapii i ścisłej kontroli klinicznej.
akatyzja i parkinsonizm, arypiprazol, choroba Alzheimera, choroba naczyń mózgowych, choroba niedokrwienna, choroba układu sercowo-naczyniowego, dysfagia, epizod manii, fosfokinaza kreatynowa, gruczolak przysadki, hiperglikemia, kwasica ketonowa, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, niedobór laktazy, niedociśnienie ortostatyczne, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, ostra niewydolność nerek, patologiczny hazard, późna dyskineza, psychoza związana z demencją, rabdomioliza, schizofrenia, śpiączka hiperosmotyczna, udar mózgu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie kontroli impulsów, zaburzenie krążenia mózgowego, zaburzenie nastroju, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie tarczycy, zachłystowe zapalenie płuc, zachowanie samobójcze, zawał mięśnia sercowego, zespół nadpobudliwości psychoruchowej, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Paxtin 40 40 mg
Paxtin (paroksetyna) w dawkach 20 mg i 40 mg, dostępny w formie tabletek powlekanych, jest wskazany do leczenia szerokiego spektrum zaburzeń psychicznych, w tym epizodu dużej depresji, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego (OCD), zaburzeń lękowych z napadami lęku (z agorafobią i bez), fobii społecznej, zaburzenia lękowego uogólnionego (GAD) oraz zespołu stresu pourazowego (PTSD). Decyzja o terapii powinna być poprzedzona szczegółową oceną kliniczną, uwzględniającą nasilenie objawów, kryteria diagnostyczne oraz wykluczenie innych przyczyn. Paroksetyna jest stosowana jako element kompleksowego leczenia, często w połączeniu z psychoterapią, zwłaszcza w OCD i PTSD. Tabletki 20 mg i 40 mg charakteryzują się możliwością podziału na równe dawki, co umożliwia precyzyjne dostosowanie terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta.
agorafobia, anhedonia, chlorowodorek paroksetyny, duszność, epizod dużej depresji, farmakoterapia, flashback, fobia społeczna, kołatanie serca, kompulsja, koszmar senny, mania, myśli natrętne, myśli samobójcze, nadmierna czujność, nadmierny lęk, napad lęku, napięcie mięśniowe, niepokój ruchowy, objaw somatyczny, obniżony nastrój, obsesja, paroksetyna, psychoterapia poznawczo-behawioralna, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie lękowe z napadami lęku, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie snu, zaburzenie stresowe pourazowe, zachowanie samobójcze, zawroty głowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Oxazepam GSK
Oxazepam GSK nie jest zalecany do stosowania w populacji pediatrycznej z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby istnieje ryzyko encefalopatii, dlatego konieczne jest ścisłe monitorowanie stanu klinicznego. Lek może wywoływać depresję oddechową, szczególnie u chorych z niewydolnością oddechową i przewlekłą obturacyjną chorobą płuc. Stosowanie oksazepamu wiąże się z ryzykiem uzależnienia psychicznego i fizycznego, które wzrasta wraz z dawką i czasem leczenia, zwłaszcza u pacjentów z historią uzależnień lub zaburzeń osobowości. Zaleca się stosowanie leku możliwie najkrócej, nie dłużej niż 4 tygodnie w przypadku leczenia bezsenności, oraz regularną ocenę potrzeby kontynuacji terapii. Nagłe odstawienie po długotrwałym stosowaniu może prowadzić do zespołu odstawienia, obejmującego objawy od łagodnych (ból głowy, bezsenność) do zagrażających życiu (napady drgawkowe, psychoza), dlatego dawkę należy stopniowo redukować.
amnezja krótkotrwała, benzodiazepina, bezsenność, depresja oddechowa, efekt z odbicia, encefalopatia, hipertermia, lek nasenny, majaczenie drżenne, napad drgawkowy, napad padaczkowy, niedobór laktazy, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja galaktozy, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, oksazepam, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja paradoksalna, sedacja, śpiączka, splątanie, tachykardia, układ krwiotwórczy, uzależnienie od alkoholu, uzależnienie psychiczne i fizyczne, wzmożone napięcie mięśniowe, zaburzenie mózgowo-naczyniowe, zaburzenie osobowości, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie sercowo-naczyniowe, zachowanie samobójcze, zespół odstawienia, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lamotrix 25 mg
Lamotrygina (kod ATC N03AX09) jest lekiem przeciwpadaczkowym o mechanizmie działania polegającym na blokowaniu napięciowo zależnych kanałów sodowych oraz hamowaniu uwalniania glutaminianu, co skutkuje zmniejszeniem częstości powtarzających się wyładowań neuronów. W zaburzeniach afektywnych dwubiegunowych mechanizm ten może przyczyniać się do stabilizacji nastroju, choć nie jest on w pełni poznany. W badaniach neuropsychologicznych u zdrowych ochotników dawki lamotryginy do 300 mg nie wykazywały negatywnego wpływu na koordynację wzrokowo-słuchową, ruchy gałek ocznych czy równowagę, w przeciwieństwie do fenytoiny, diazepamu i karbamazepiny. W populacji dzieci w wieku 1-24 miesięcy stosowano dawki od 1 do 15 mg/kg/dobę, z monitorowaniem stężenia w surowicy (próg 0,41 µg/ml) i koniecznością modyfikacji dawkowania, przy czym profil bezpieczeństwa był zbliżony do starszych dzieci, choć z wyższym ryzykiem nasilenia objawów napadów padaczkowych (≥50%) u najmłodszych (26% vs 14%).
diazepam, działanie przeciwpadaczkowe, EKG 12-odprowadzeniowe, epizod depresyjny, epizod maniakalny, epizod mieszany, farmakoterapia, fenytoina, glutaminian, kanał sodowy bramkowany napięciem, karbamazepina, lamotrygina, leczenie elektrowstrząsowe, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek stabilizujący nastrój, monoterapia, napad częściowy, napad padaczkowy, odstęp QT, ośrodkowy układ nerwowy, stężenie w surowicy, terapia skojarzona, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie afektywne dwubiegunowe typu I, zachowanie samobójcze, zespół Lennoxa-Gastauta - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lexotan
Lexotan (bromazepam) wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania ze względu na ryzyko wystąpienia anterogradej amnezji, która pojawia się zwykle w ciągu kilku godzin po podaniu leku, oraz reakcji paradoksalnych takich jak niepokój, pobudzenie, agresja, urojenia czy psychozy. Reakcje te są częstsze u dzieci i osób starszych. Terapia powinna trwać maksymalnie 8-12 tygodni z uwzględnieniem stopniowego odstawiania, a przedłużenie leczenia wymaga ponownej oceny klinicznej. Należy unikać łączenia Lexotanu z alkoholem i innymi lekami o działaniu depresyjnym na OUN, gdyż może to prowadzić do nasilonej sedacji, depresji oddechowej i sercowo-naczyniowej, a w skrajnych przypadkach do śpiączki lub zgonu. W początkowym okresie terapii wskazana jest regularna kontrola w celu ustalenia minimalnej skutecznej dawki i zapobiegania kumulacji leku.
benzodiazepina, bromazepam, depresja, depresja ośrodka oddechowego, depresja układu oddechowego, encefalopatia wątrobowa, lęk, Lexotan, nadużywanie alkoholu, niepamięć następcza, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, objaw z odbicia, omam, ośrodkowy układ nerwowy, przedawkowanie, psychoza, reakcja paradoksalna, ryzyko samobójcze, substancja psychoaktywna, tolerancja farmakologiczna, urojenie, zaburzenie depresyjne, zaburzenie psychotyczne, zachowanie samobójcze - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fluoksetyna EGIS 20 mg
Fluoksetyna, jako SSRI, wywołuje działania niepożądane o różnym nasileniu i częstości, najczęściej bóle głowy, nudności, bezsenność, zmęczenie i biegunkę (≥1/10). Objawy te zwykle ustępują w trakcie terapii i nie wymagają przerwania leczenia. Wśród poważniejszych działań niepożądanych należy zwrócić uwagę na myśli i zachowania samobójcze, które mogą pojawić się zarówno w trakcie terapii, jak i po jej zakończeniu, co wymaga natychmiastowej interwencji. U pacjentów powyżej 50. roku życia obserwuje się zwiększone ryzyko złamań kości, prawdopodobnie związane z wpływem fluoksetyny na metabolizm kostny oraz ryzykiem upadków. Zespół odstawienny, mimo długiego okresu półtrwania fluoksetyny i norfluoksetyny, występuje i objawia się m.in. zawrotami głowy, parestezjami, zaburzeniami snu, nudnościami, drżeniami i bólami głowy, co uzasadnia stopniowe zmniejszanie dawki przy odstawianiu.
akatyzja, arytmia komorowa, ataksja, bezsenność, ból głowy, depersonalizacja, dysfagia, dyskineza, dysregulacja autonomiczna, fluoksetyna, hiponatremia, myśli samobójcze, nudność, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, plamica, priapizm, reakcja anafilaktyczna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie snu, zachowanie samobójcze, zawroty głowy, zespół nieadekwatnego wydzielania ADH, zespół odstawienny, zespół serotoninowy, złamanie kości, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Fluoxetin Polpharma
Fluoxetin Polpharma w dawce 20 mg (chlorowodorek fluoksetyny 22,4 mg) wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu, zwłaszcza u dzieci i młodzieży (8-18 lat), gdzie leczenie ogranicza się do umiarkowanych i ciężkich epizodów dużej depresji. W tej grupie obserwowano zwiększone ryzyko zachowań samobójczych, agresji oraz manii/hipomanii, co wymaga ścisłego monitorowania. Długoterminowe dane dotyczące wpływu na wzrost, dojrzewanie i rozwój poznawczy są niewystarczające, a badania wskazują na możliwe zmniejszenie przyrostu masy ciała i wzrostu oraz opóźnienie dojrzewania płciowego. U pacjentów pediatrycznych zaleca się monitorowanie wzrostu, masy ciała i dojrzewania wg skali Tannera, a w razie opóźnień konsultację pediatryczną. U dorosłych pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby wskazane jest stosowanie zmniejszonych dawek (np. co drugi dzień), natomiast u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (GFR <10 ml/min) nie stwierdzono istotnych różnic w stężeniach leku po dawce 20 mg/dobę przez 2 miesiące.
akatyzja, arytmia komorowa, bradykardia, ciśnienie wewnątrzgałkowe, cyproheptadyna, dantrolen, drgawki, duża depresja, endoksyfen, fluoksetyna, glikemia, hiperglikemia, hipertermia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor monoaminooksydazy, jaskra, krwotok poporodowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwzakrzepowy, mania i hipomania, mydriaza, myśli samobójcze, napad drgawkowy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność serca, NLPZ, parestezja, reakcja anafilaktoidalna, SNRI, splątanie, SSRI, tamoksyfen, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności seksualnych, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krwawienia, zachowanie samobójcze, zawał mięśnia sercowego, zespół odstawienny, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Montelukast Aurovitas 10 mg
Montelukast Aurovitas w dawce 10 mg w postaci tabletek powlekanych był szeroko badany klinicznie u około 4000 pacjentów i młodzieży powyżej 15 lat z astmą oraz u około 400 pacjentów z astmą i sezonowym alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa. Badania obejmowały także dzieci w wieku 2-14 lat stosujące tabletki do rozgryzania i żucia w dawkach 4 mg i 5 mg. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi u dorosłych i młodzieży były bóle głowy, a u dzieci bóle brzucha. Profil bezpieczeństwa potwierdzono w długoterminowych badaniach do 2 lat u dorosłych i 6 miesięcy u dzieci. Częstość działań niepożądanych klasyfikowano według standardowych kategorii: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) oraz bardzo rzadko (<1/10 000).
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, aminotransferazy, astma, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, depresja, drgawki, eozynofilia płucna, hipoestezja, kołatanie serca, koszmary senne, krwawienie z nosa, kurcz mięśni, montelukast, naciek eozynofilowy, nadpobudliwość psychoruchowa, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omamy, parestezje, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, somnambulizm, świąd, tik, trombocytopenia, wymioty, wysypka, zaburzenia obsesyjno-kompulsywne, zaburzenia pamięci, zaburzenia psychiczne, zaburzenia uwagi, zaburzenia wątroby, zachowanie samobójcze, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie naczyń, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół Churga-Strauss - Leksykon chorób i schorzeń
Samookaleczenie/cięcie się – Epidemiologia
Niesamobójcze samouszkodzenie (NSSI) definiowane jest jako celowe uszkodzenie tkanki ciała bez intencji samobójczych, najczęściej w formie cięcia skóry, przypalania lub zadrapywania. Epidemiologia wskazuje na rozpowszechnienie NSSI w populacji młodzieży na poziomie 16-22%, ze szczytem zachorowań w wieku około 13-16 lat, a u dorosłych wskaźniki są niższe (1-6%). Istotne różnice występują między płciami – dziewczęta wykazują wyższe ryzyko (22,9% vs. 13,7% u chłopców). NSSI występuje globalnie, z wyższą częstością w krajach azjatyckich (19,5%) oraz wśród grup szczególnie narażonych, takich jak osoby ze spektrum autyzmu (do 42%), studenci (17-35%), migranci, osoby LGBTQ+ oraz populacje więzienne. Najczęstszą metodą jest cięcie (70% przypadków), a głównym wyzwalaczem – poczucie odrzucenia. NSSI jest silnie powiązane z zaburzeniami psychicznymi, w tym depresją, lękiem, zaburzeniem osobowości borderline oraz nadużywaniem substancji, a także stanowi istotny czynnik ryzyka prób samobójczych (5-krotnie wyższe ryzyko myśli samobójczych i 10-krotnie prób samobójczych).
depresja, Międzynarodowa Klasyfikacja Chorób, niesamobójcze samouszkodzenie, polimorfizm pojedynczego nukleotydu, przedawkowanie leków, samookaleczenie, samozatrucie, trichotillomania, uzależnienie od narkotyków, zaburzenie lękowe, zaburzenie odżywiania, zaburzenie osobowości borderline, zaburzenie psychiczne, zaburzenie ze spektrum autyzmu, zachowanie samobójcze, zachowanie samookaleczające, zatrucie lekami, zatrucie samobójcze, zespół stresu pourazowego - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Sertraline Medreg 50 mg
Sertraline Medreg, zawierający chlorowodorek sertraliny w dawkach 50 mg i 100 mg, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, ze względu na ryzyko reakcji alergicznych, w tym wstrząsu anafilaktycznego. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest także jednoczesne stosowanie z nieodwracalnymi inhibitorami monoaminooksydazy (MAO), co może prowadzić do zespołu serotoninowego objawiającego się pobudzeniem psychoruchowym, drżeniem mięśniowym oraz hipertermią. Zaleca się zachowanie odstępu co najmniej 14 dni po zakończeniu terapii MAO przed rozpoczęciem stosowania sertraliny oraz co najmniej 7 dni przerwy po odstawieniu sertraliny przed rozpoczęciem leczenia MAO. Ponadto, stosowanie sertraliny jest przeciwwskazane u pacjentów przyjmujących pimozyd ze względu na ryzyko poważnych zaburzeń rytmu serca.
chlorowodorek sertraliny, choroba dwubiegunowa, drżenie mięśniowe, epizod maniakalny, hipertermia, inhibitor monoaminooksydazy, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, myśl samobójcza, nadwrażliwość, padaczka, pimozyd, pobudzenie psychoruchowe, sertralina, stan drgawkowy, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie rytmu serca, zachowanie samobójcze, zespół serotoninowy - Leksykon substancji czynnych
Agomelatyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Agomelatyna, stosowana w leczeniu depresji, wiąże się z ryzykiem uszkodzenia wątroby, w tym niewydolności wątroby, zapalenia i żółtaczki, szczególnie w pierwszych miesiącach terapii. Zgłaszano przypadki wzrostu aktywności enzymów wątrobowych (aminotransferaz) powyżej 10-krotnej wartości górnej granicy normy, a także przypadki zakończone zgonem lub koniecznością przeszczepienia wątroby u pacjentów z czynnikami ryzyka, takimi jak otyłość, niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby, cukrzyca czy nadużywanie alkoholu. Przed rozpoczęciem leczenia należy wykonać badania czynności wątroby, a terapię nie rozpoczynać, jeśli wartości AlAT i/lub AspAT przekraczają 3-krotną górną granicę normy. Monitorowanie enzymów wątrobowych powinno odbywać się przed leczeniem oraz po 3, 6, 12 i 24 tygodniach, a także przy każdej zmianie dawki i w razie klinicznej potrzeby. W przypadku wzrostu aktywności aminotransferaz powyżej 3-krotnej normy lub wystąpienia objawów uszkodzenia wątroby (np. żółtaczka, ciemny mocz, ból w prawym górnym kwadrancie brzucha) leczenie należy natychmiast przerwać.
agomelatyna, AlAT, aminotransferaza, AspAT, choroba afektywna dwubiegunowa, ciemny mocz, enzym wątrobowy, epizod depresyjny, faza podtrzymująca, hepatocyt, hipomania, inhibitor CYP1A2, lek przeciwdepresyjny, mania, myśl samobójcza, niealkoholowa choroba stłuszczeniowa wątroby, niewydolność wątroby, ostra faza, otępienie, przeszczepienie wątroby, remisja, samookaleczenie, uszkodzenie wątroby, zachowanie samobójcze, zapalenie wątroby, żółtaczka, żółtaczka skórna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fevarin 100 mg
Maleinian fluwoksaminy, substancja czynna leku Fevarin (tabletki powlekane 100 mg), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu, które mogą wynikać zarówno z farmakologicznego działania leku, jak i indywidualnej reakcji pacjenta. Do często występujących działań należą zaburzenia ze strony układu nerwowego (pobudzenie psychoruchowe, nerwowość, lęk, bezsenność, senność, drżenie, ból i zawroty głowy), przewodu pokarmowego (ból brzucha, zaparcia, biegunka, nudności, wymioty, suchość w ustach) oraz ogólne objawy takie jak astenia i złe samopoczucie. Rzadziej obserwuje się zaburzenia psychiczne (mania), pozapiramidowe, drgawki, reakcje skórne (w tym zespół Stevensa-Johnsona), zaburzenia miesiączkowania, mlekotok, a także poważne objawy jak zespół serotoninowy czy myśli samobójcze. Warto zwrócić uwagę na ryzyko hiponatremii, hiperprolaktynemii, zaburzeń hormonalnych oraz zaburzeń czynności wątroby, które mogą wystąpić z częstością nieznaną.
akatyzja, anoreksja, anorgazmia, ataksja, częstomocz, dezorientacja, drgawka, Fevarin, hiperprolaktynemia, hiponatremia, jaskra, kołatanie serca, krwotok poporodowy, maleinian fluwoksaminy, mania, mlekotok, myśl samobójcza, nadwrażliwość na światło, niedociśnienie ortostatyczne, nieprawidłowe wydzielanie hormonu antydiuretycznego, nietrzymanie moczu, nokturia, objaw krwotoczny, obrzęk naczynioruchowy, omam, parestezja, rozszerzenie źrenicy, rumień wielopostaciowy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie miesiączkowania, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie smaku, zachowanie samobójcze, zatrzymanie moczu, zespół odstawienia, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lamotrix 50 mg
Lamotrygina, należąca do grupy innych leków przeciwpadaczkowych (ATC: N03AX09), działa głównie poprzez blokadę napięciowo zależnych kanałów sodowych, co hamuje szybkie wyładowania neuronów oraz uwalnianie glutaminianu, kluczowego neuroprzekaźnika w patogenezie napadów padaczkowych. W badaniach farmakodynamicznych dawka 240 mg u zdrowych ochotników nie wywoływała istotnych zaburzeń koordynacji czy funkcji motorycznych, w przeciwieństwie do fenytoiny (1000 mg) i diazepamu (10 mg). W terapii skojarzonej u niemowląt (1-24 miesiące) stosowano dawki od 1 do 15 mg/kg mc./dobę, z monitorowaniem stężenia w surowicy (próg 0,41 µg/ml) i koniecznością redukcji dawki nawet o 90% u niektórych pacjentów. Profil bezpieczeństwa u najmłodszych był zbliżony do starszych dzieci, choć obserwowano częstsze nasilenie objawów padaczkowych (≥50%) u dzieci poniżej 2 lat (26% vs 14%). Brak jest danych potwierdzających skuteczność lamotryginy w monoterapii napadów w zespole Lennoxa-Gastauta.
diazepam, dysfagia, epizod depresyjny, epizod maniakalny, epizod mieszany, fenytoina, glutaminian, kanały sodowe bramkowane napięciem, karbamazepina, koordynacja wzrokowo-słuchowa, lamotrygina, leczenie elektrowstrząsami, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek stabilizujący nastrój, napad częściowy, napad padaczkowy, odstęp QT, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, przewodzenie impulsów elektrycznych, ruch gałki ocznej, sedacja, stężenie leku w surowicy, terapia skojarzona, wyładowanie neuronu, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zachowanie samobójcze, zespół Lennoxa-Gastauta - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Paxtin 40
Paroksetyna (Paxtin 40 mg) wymaga szczególnej ostrożności klinicznej, zwłaszcza u pacjentów uprzednio leczonych inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO), gdzie konieczny jest okres wymywania wynoszący 2 tygodnie po terapii nieodwracalnymi IMAO lub 24 godziny po odwracalnych. Leku nie stosuje się u osób poniżej 18. roku życia ze względu na zwiększone ryzyko zachowań samobójczych i agresji, a w przypadku konieczności leczenia tej grupy wiekowej wymagana jest ścisła obserwacja. Ryzyko samobójstw jest podwyższone także u dorosłych poniżej 25 lat, szczególnie w początkowym okresie terapii i po zmianach dawkowania. Paroksetyna może wywoływać akatyzję, zespół serotoninowy (objawy: hipertermia, sztywność mięśni, drgawki, zaburzenia wegetatywne i psychiczne), a także zaburzenia czynności seksualnych, które mogą utrzymywać się po odstawieniu leku. Wskazane jest unikanie łączenia paroksetyny z prekursorami serotoniny (np. L-tryptofanem) oraz ostrożność u pacjentów z maniakalnymi epizodami, zaburzeniami nerek, wątroby, cukrzycą (może wymagać korekty dawek insuliny/leków przeciwcukrzycowych) i padaczką (częstość napadów <0,1%).
akatyzja, chwiejność emocjonalna, ciężkie zaburzenie depresyjne, cukrzyca, depresja, doustny lek przeciwzakrzepowy, drgawki miokloniczne, hipertermia, hiponatremia, inhibitor COX-2, inhibitor izoenzymu CYP2D6, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, jaskra, jaskra z wąskim kątem przesączania, krwotok poporodowy, lek przeciwdepresyjny, mania, myśl samobójcza, napad drgawkowy, niepokój psychoruchowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, padaczka, parestezja, paroksetyna, plamica, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SSRI, sztywność mięśni, terapia elektrowstrząsowa, wybroczyna, zaburzenie czucia, zaburzenie czynności nerki, zaburzenie czynności seksualnej, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie psychiczne, zaburzenie wegetatywne, zachowanie samobójcze, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Depratal 30 mg
Duloksetyna, substancja czynna preparatu Depratal, jest inhibitorem zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, wykazującym również słabe działanie na wychwyt dopaminy, bez istotnego powinowactwa do receptorów histaminowych, dopaminergicznych, cholinergicznych i adrenergicznych. W badaniach klinicznych potwierdzono jej skuteczność w leczeniu dużych zaburzeń depresyjnych (60-120 mg/dobę), gdzie znacząco poprawiała wyniki w 17-punktowej Skali Depresji Hamiltona (HAM-D), zmniejszając częstość nawrotów z 29% do 17%. U pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat) zalecana dawka to 60 mg/dobę, z ostrożnością przy dawce 120 mg/dobę. Duloksetyna wykazała również skuteczność w leczeniu zaburzeń lękowych uogólnionych (60-120 mg/dobę), z istotną poprawą w skali HAM-A i zmniejszeniem nawrotów z 42% do 14%. W neuropatii cukrzycowej stosowana dawka 60 mg raz lub dwa razy na dobę powodowała istotne statystycznie zmniejszenie bólu, z redukcją nasilenia bólu o ≥30% u 65% pacjentów (vs 40% placebo) i o ≥50% u 50% pacjentów (vs 26% placebo), przy efekcie pojawiającym się często już w pierwszym tygodniu terapii.
ból neuropatyczny, Depratal, duloksetyna, duże zaburzenie depresyjne, inhibitor wychwytu serotoniny i noradrenaliny, kwestionariusz oceny bólu, leczenie bólu, młodzieńczy pierwotny zespół fibromialgii, nawrót depresji, neuropatia cukrzycowa, ośrodkowy układ nerwowy, pacjent w podeszłym wieku, Sheehan Disability Scale, Skala Depresji Dziecięcej, skala depresji Hamiltona, skala oceny lęku Hamiltona, skala PARS, szlaki hamowania bólu, zaburzenie lękowe uogólnione, zachowanie samobójcze - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sertranorm
Sertralina, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko wystąpienia poważnych działań niepożądanych, takich jak zespół serotoninowy (ZS) i złośliwy zespół neuroleptyczny (ZZN), zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu innych leków serotoninergicznych (np. amfetaminy, tryptanów, inhibitorów MAO, opioidów). Zaleca się ścisłą obserwację pacjentów pod kątem objawów tych zespołów oraz ostrożność przy zmianie terapii, szczególnie odstawianiu leków o długim okresie półtrwania, jak fluoksetyna. Ponadto, sertralina może powodować wydłużenie odstępu QTc i ryzyko torsade de pointes, zwłaszcza u pacjentów z chorobami serca, zaburzeniami elektrolitowymi (hipokaliemia, hipomagnezemia), bradykardią lub przy jednoczesnym stosowaniu innych leków wydłużających QTc. U pacjentów z historią manii, hipomanii, schizofrenii lub padaczki konieczny jest ścisły nadzór, a w przypadku napadów padaczkowych lek należy odstawić.
Depresja i inne zaburzenia psychiczne leczone sertraliną wiążą się ze zwiększonym ryzykiem myśli i zachowań samobójczych, szczególnie u osób poniżej 25. roku życia, co wymaga intensywnej obserwacji zwłaszcza na początku terapii i przy zmianie dawki. SSRI mogą także wywoływać długotrwałe zaburzenia funkcji seksualnych. U dzieci i młodzieży (6-17 lat) sertralina jest wskazana jedynie w leczeniu zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych, z koniecznością monitorowania objawów samobójczych i rozwoju fizycznego. Ponadto, stosowanie sertraliny wiąże się z ryzykiem nieprawidłowych krwawień (np. wybroczyny, krwawienia z przewodu pokarmowego), zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu leków wpływających na funkcję płytek krwi (antykoagulanty, NLPZ, kwas acetylosalicylowy). Wskazana jest ostrożność u pacjentów z historią krwawień oraz podczas terapii skojarzonej.
agonista receptora 5-HT, antykoagulant, atypowy lek przeciwpsychotyczny, błękit metylenowy, bradykardia, częstoskurcz komorowy typu torsade de pointes, depresja, dziurawiec zwyczajny, hipomania, inhibitor monoaminooksydazy, krwawienie ginekologiczne, krwawienie skórne, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok poporodowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwobsesyjny, mania, myśl samobójcza, napad padaczkowy, neuroprzekaźnictwo serotoninergiczne, nieprawidłowe krwawienie, niestabilna padaczka, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pochodna fenotiazyny, schizofrenia, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sertralina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wybroczyna i plamica, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie czynności seksualnej, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zachowanie samobójcze, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Atomoksetyna Medice
Atomoksetyna wymaga szczególnej ostrożności i regularnego monitorowania ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym zachowań samobójczych, zwłaszcza u dzieci i młodzieży. U pacjentów leczonych obserwowano niewielkie przyspieszenie tętna (średnio <10 uderzeń/min) oraz wzrost ciśnienia tętniczego (średnio <5 mmHg), jednak u 8-12% dzieci i młodzieży oraz 6-10% dorosłych zmiany tętna wynosiły ≥20 uderzeń/min, a ciśnienia tętniczego ≥15-20 mmHg. U 15-26% dzieci i młodzieży oraz 27-32% dorosłych zmiany te utrzymywały się lub nasilały podczas terapii. Przed rozpoczęciem leczenia konieczna jest szczegółowa ocena chorób układu krążenia oraz regularne pomiary tętna i ciśnienia tętniczego (przed leczeniem, podczas terapii, po zmianie dawki i co 6 miesięcy). Atomoksetyny nie stosuje się u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami sercowo-naczyniowymi lub naczyniami mózgowymi, a u osób z zespołem wydłużonego QT lub predyspozycjami do niedociśnienia ortostatycznego wymagana jest szczególna ostrożność.
akcja serca, atomoksetyna, bilirubina, ciśnienie tętnicze, częstoskurcz, enzym wątrobowy, halucynacja, kołatanie serca, mania, myśl samobójcza, naczynia mózgowe, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, niedociśnienie ortostatyczne, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność wątroby, pobudzenie maniakalne, pokrzywka, przerost mięśnia sercowego, reakcja anafilaktyczna, stan lękowy, tik ruchowy, układ sercowo-naczyniowy, urojenie, uszkodzenie wątroby, zaburzenie depresyjne, zaburzenie psychotyczne, zachowanie samobójcze, zespół Tourette’a, zespół wydłużonego odstępu QT, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Mirtor
Mirtazapina w postaci tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej wymaga szczególnej ostrożności, zwłaszcza u pacjentów poniżej 18. roku życia, u których obserwuje się zwiększone ryzyko zachowań samobójczych i agresji. Leczenie tej grupy wymaga ścisłego monitorowania. U dorosłych pacjentów ryzyko samobójstwa jest podwyższone zwłaszcza w pierwszych tygodniach terapii oraz u osób z historią zachowań samobójczych. Zaleca się ograniczenie liczby przepisywanych tabletek, aby zminimalizować ryzyko przedawkowania. Istotne jest także monitorowanie objawów zahamowania czynności szpiku kostnego, takich jak gorączka czy ból gardła, ze względu na ryzyko granulocytopenii i agranulocytozy, szczególnie u osób powyżej 65 lat. W przypadku żółtaczki leczenie należy natychmiast przerwać.
agranulocytoza, akatyzja, ciężka reakcja skórna, cukrzyca, częstoskurcz komorowy, depresja, dławica piersiowa, działanie przeciwcholinergiczne, faza depresyjna, faza maniakalna, granulocytopenia, hipomania, jaskra ostra, klirens kreatyniny, klirens mirtazapiny, kontrola glikemii, lek hipoglikemizujący, mania, mirtazapina, myśl samobójcza, nagły zgon, napad padaczkowy, niedociśnienie tętnicze, niepokój psychoruchowy, objaw paranoidalny, organiczne uszkodzenie mózgu, padaczka, pęcherzowe zapalenie skóry, próba samobójcza, przerost gruczołu krokowego, remisja, rumień wielopostaciowy, schizofrenia, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, tachykardia komorowa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie psychiczne, zaburzenie psychotyczne, zachowanie buntownicze, zachowanie samobójcze, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół odstawienny, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Dienogest – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Dienogest, będący progestagenem stosowanym zarówno w monoterapii (2 mg), jak i w połączeniu z estrogenami, wymaga indywidualnej oceny stosunku korzyści do ryzyka przed rozpoczęciem terapii. U pacjentek z gruczolistością lub mięśniakami macicy może dojść do nasilenia krwawień, co w ciężkich przypadkach prowadzi do niedokrwistości. Zmiany w profilu krwawień menstruacyjnych, takie jak nieregularne krwawienia śródcykliczne lub brak miesiączki, są częste. Ryzyko sercowo-naczyniowe, w tym udaru i zawału, jest związane głównie z wiekiem, nadciśnieniem i paleniem, a stosowanie dienogestu może nieznacznie zwiększać ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (VTE), szczególnie u pacjentek z dodatnim wywiadem rodzinnym, otyłością (BMI >30 kg/m²), długotrwałym unieruchomieniem lub po dużych zabiegach chirurgicznych. W przypadku planowanych operacji zaleca się przerwanie terapii co najmniej 4 tygodnie wcześniej i niewznawianie jej przed upływem 2 tygodni od odzyskania sprawności ruchowej. Wystąpienie objawów zakrzepowych wymaga natychmiastowego odstawienia leku.
ból miednicy, choroba Leśniowskiego-Crohna, ciąża pozamaciczna, cukrzyca, depresja, dienogest, dyslipoproteinemia, gęstość mineralna kości, gruczolistość macicy, guz wątroby, hiperhomocysteinemia, insulinooporność, krwawienie do jamy brzusznej, mięśniak macicy, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, osteoporoza, ostuda, pęcherzyk jajnikowy, progestagen, rak piersi, toczeń rumieniowaty układowy, tolerancja glukozy, torbiel czynnościowa jajnika, udar mózgu, wada zastawkowa serca, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenia zakrzepowe, zachowanie samobójcze, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół hemolityczno-mocznicowy, złamanie, żółtaczka zastoinowa, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon substancji czynnych
Arypiprazol – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Arypiprazol, atypowy lek przeciwpsychotyczny, stosowany jest w leczeniu schizofrenii oraz zaburzeń afektywnych dwubiegunowych, jednak wymaga ścisłej kontroli klinicznej ze względu na ryzyko działań niepożądanych. Należy zwrócić szczególną uwagę na pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi (np. zawał mięśnia sercowego, niewydolność serca, zaburzenia przewodzenia), ryzykiem żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (VTE), wydłużeniem odstępu QT oraz wcześniejszymi napadami drgawek. W badaniach klinicznych częstość wydłużenia QT była porównywalna z placebo, jednak ostrożność jest wskazana u pacjentów z rodzinnym wywiadem tej arytmii. Arypiprazol może wywoływać późne dyskinezy, akatyzję i parkinsonizm, zwłaszcza u młodzieży, co wymaga monitorowania i ewentualnej modyfikacji dawki. Rzadkie, ale poważne powikłanie to zespół neuroleptyczny złośliwy (NMS), objawiający się wysoką gorączką, sztywnością mięśni, zaburzeniami świadomości i niestabilnością autonomiczną, wymagający natychmiastowego odstawienia leku.
akatyzja i parkinsonizm, atypowy lek przeciwpsychotyczny, choroba Alzheimera, choroba naczyń mózgu, choroba niedokrwienna, choroba sercowo-naczyniowa, gruczolak przysadki, hiperglikemia, kwasica ketonowa, lek przeciwnadciśnieniowy, nadciśnienie tętnicze, napad drgawek, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, późna dyskineza, przyrost masy ciała, psychoza związana z demencją, schizofrenia, śpiączka hiperosmotyczna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie kontroli impulsów, zaburzenie krążenia mózgowego, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie tarczycy, zachłystowe zapalenie płuc, zachowanie samobójcze, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Setaloft 100 mg 100 mg
Setaloft (sertralina) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na sertralinę lub substancje pomocnicze, w tym laktozę (19,8 mg w tabletce 50 mg oraz 39,6 mg w tabletce 100 mg), co jest istotne u osób z nietolerancją laktozy. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie nieodwracalnych inhibitorów monoaminooksydazy (IMAO) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, objawiającego się pobudzeniem psychoruchowym, drżeniem mięśniowym i hipertermią. Zaleca się zachowanie okresów karencji: minimum 14 dni po zakończeniu terapii IMAO przed rozpoczęciem sertraliny oraz co najmniej 7 dni przerwy po odstawieniu sertraliny przed włączeniem IMAO. Również jednoczesne stosowanie pimozydu jest przeciwwskazane z powodu ryzyka zaburzeń rytmu serca.
choroba afektywna dwubiegunowa, drżenie mięśniowe, dziurawiec zwyczajny, epizod maniakalny, hipertermia, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, laktoza jednowodna, lek opioidowy, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwmigrenowy, lek serotoninergiczny, nadwrażliwość, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, pimozyd, pobudzenie psychoruchowe, przetrwałe nadciśnienie płucne noworodków, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sertralina, skaza krwotoczna, tramadol, tryptan, tryptofan, zaburzenie czynności wątroby, zachowanie samobójcze, zespół serotoninowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Neurotop retard 600 600 mg
Karbamazepina, substancja czynna leku Neurotop Retard, jest lekiem przeciwpadaczkowym o szerokim spektrum działania, obejmującym przede wszystkim efekt przeciwdrgawkowy, ale także działanie przeciwcholinergiczne, uspokajające, przeciwdepresyjne oraz antydiuretyczne. Lek ten jest stosowany jako terapia pierwszego wyboru w różnych postaciach padaczki, neuralgii nerwu trójdzielnego oraz w łagodzeniu objawów zespołu abstynencyjnego po odstawieniu alkoholu. Karbamazepina wykazuje również korzystny wpływ na zaburzenia psychiczne towarzyszące padaczce, zwłaszcza w zakresie poprawy nastroju pacjentów.
ból neuropatyczny, działanie przeciwcholinergiczne, działanie przeciwdepresyjne, działanie przeciwdrgawkowe, efekt antydiuretyczny, karbamazepina, lek przeciwpadaczkowy, myśli samobójcze, neuralgia nerwu trójdzielnego, Neurotop Retard, objawy abstynencyjne, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, schizofrenia, układ cholinergiczny, zaburzenie dwubiegunowe, zaburzenie lękowe, zachowanie samobójcze, zespół odstawienny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Atomoxetine NeuroPharma
Atomoksetyna, stosowana w leczeniu ADHD, wymaga szczegółowego monitorowania ze względu na ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, w tym zachowań samobójczych, szczególnie u dzieci i młodzieży. U pacjentów z wadami serca istnieje zwiększone ryzyko nagłej śmierci, dlatego konieczna jest konsultacja kardiologiczna przed rozpoczęciem terapii. Atomoksetyna może powodować wzrost tętna (średnio <10 uderzeń/min) i ciśnienia tętniczego (średnio <5 mmHg), z bardziej wyraźnymi zmianami u 8-12% dzieci i młodzieży oraz 6-10% dorosłych, a u części pacjentów zmiany te utrzymują się lub nasilają. Zaleca się regularne pomiary tętna i ciśnienia krwi przed leczeniem, po każdej zmianie dawki oraz co 6 miesięcy, z wykorzystaniem siatki centylowej u dzieci i zgodnie z wytycznymi nadciśnieniowymi u dorosłych.
ADHD, atomoksetyna, bilirubina, ciśnienie tętnicze, częstoskurcz, halucynacja, myśl samobójcza, naczynie mózgowe, nadciśnienie, nagła śmierć, napad drgawkowy, niedociśnienie ortostatyczne, objaw psychotyczny, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność wątroby, pokrzywka, próba samobójcza, przerost mięśnia sercowego, reakcja anafilaktyczna, schyłkowa niewydolność nerek, stan lękowy, tik ruchowy, urojenie, uszkodzenie wątroby, wada serca, zaburzenie depresyjne, zaburzenie psychotyczne, zachowanie samobójcze, zespół Tourette’a, zespół wydłużonego odstępu QT, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Aripiprazole Aurovitas
Aripiprazole Aurovitas, jako lek przeciwpsychotyczny, wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, takich jak zachowania samobójcze, złośliwy zespół neuroleptyczny (NMS), napady drgawek oraz zaburzenia rytmu serca, w tym wydłużenie odstępu QT. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego (np. zawał mięśnia sercowego, niewydolność serca, nadciśnienie tętnicze), ryzykiem żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (VTE) oraz u osób z historią napadów drgawek. U pacjentów w podeszłym wieku z psychozą związaną z chorobą Alzheimera odnotowano zwiększone ryzyko zgonu (3,5% vs 1,7% placebo), głównie z powodu chorób układu krążenia i zakażeń. Aripiprazole Aurovitas nie jest wskazany w leczeniu psychozy związanej z otępieniem. Monitorowanie glikemii jest zalecane, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka cukrzycy, ze względu na możliwość wystąpienia hiperglikemii i jej powikłań.
arypiprazol, choroba Alzheimera, choroba naczyń mózgowych, choroba niedokrwienna serca, choroba układu sercowo-naczyniowego, dysfagia, fenyloketonuria, fosfokinaza kreatynowa, gruczolak przysadki, hiperglikemia, kwasica ketonowa, lek przeciwpsychotyczny, mioglobinuria, napad drgawkowy, niedobór laktazy, niedociśnienie ortostatyczne, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, ostra niewydolność nerek, parkinsonizm, patologiczne uzależnienie od hazardu, późna dyskineza, przemijający napad niedokrwienny, psychoza związana z otępieniem, rabdomioliza, reakcja nadwrażliwości, śpiączka hiperosmotyczna, udar mózgu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie kontroli impulsów, zaburzenie krążenia mózgowego, zaburzenie nastroju, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie przewodzenia, zachłystowe zapalenie płuc, zachowanie samobójcze, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Dulxetenon 120 mg
Duloksetyna, dostępna w dawkach 90 mg i 120 mg w postaci kapsułek dojelitowych, jest inhibitorem zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, wykazującym również słabe działanie na wychwyt dopaminy. W leczeniu dużych zaburzeń depresyjnych skuteczność potwierdzono w badaniach obejmujących 3158 pacjentów, gdzie dawka 60 mg/dobę wykazała istotną poprawę w skali HAM-D (17-punktowej) oraz wyższy odsetek odpowiedzi i remisji w porównaniu z placebo. W profilaktyce nawrotów depresji, kontynuacja leczenia duloksetyną (60 mg/dobę) przez 6 miesięcy zmniejszyła częstość nawrotów do 17% vs 29% w grupie placebo (p=0,004). U pacjentów z nawracającym dużym zaburzeniem depresyjnym, 52-tygodniowe badanie wykazało istotne wydłużenie okresu bezobjawowego (p<0,001) oraz niższy odsetek nawrotów (14,4% vs 33,1%). Skuteczność i tolerancja u osób ≥65 lat była porównywalna do młodszych dorosłych, jednak dane dotyczące dawki 120 mg są ograniczone, co wymaga ostrożności.
duloksetyna, duże zaburzenie depresyjne, działanie niepożądane, fluoksetyna, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, kapsułka dojelitowa twarda, młodzieńczy pierwotny zespół fibromialgii, nawracające duże zaburzenie depresyjne, okres bezobjawowy, podwójnie ślepa próba, remisja choroby, skala depresji Hamiltona, skala oceny lęku Hamiltona, skrócony kwestionariusz oceny bólu, wenlafaksyna, zaburzenie lękowe uogólnione, zachowanie samobójcze, Zrewidowana Skala Depresji Dziecięcej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Pralex
Escytalopram, składnik preparatu Pralex, jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) i nie powinien być stosowany u pacjentów poniżej 18. roku życia ze względu na zwiększone ryzyko zachowań samobójczych oraz wrogości. W początkowym okresie terapii u pacjentów z zaburzeniami lękowymi może wystąpić nasilenie objawów lękowych, które zwykle ustępuje po około 2 tygodniach. Konieczne jest ścisłe monitorowanie pacjentów, zwłaszcza tych z historią maniakalnych epizodów, padaczki, cukrzycy (ze względu na możliwe zaburzenia kontroli glikemii) oraz osób z ryzykiem samobójstw. W trakcie leczenia należy zwracać uwagę na objawy zespołu serotoninowego, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu leków serotoninergicznych, oraz na ryzyko hiponatremii, krwawień skórnych i wydłużenia odcinka QT, zwłaszcza u pacjentów z chorobami serca i zaburzeniami elektrolitowymi. Zaleca się ostrożność u osób z jaskrą z zamkniętym kątem oraz monitorowanie funkcji seksualnych, gdyż SSRI mogą powodować długotrwałe zaburzenia seksualne.
akatyzja, badanie EKG, biegunka, ból głowy, bradykardia, buprenorfina, choroba niedokrwienna serca, chwiejność emocjonalna, depresja, drażliwość, drżenie, dziurawiec zwyczajny, escytalopram, hiponatremia, jaskra z zamkniętym kątem przesączania, kołatanie serca, kontrola glikemii, krwawienie skórne, krwotok poporodowy, leczenie elektrowstrząsami, mania, nadmierne pocenie, niestabilna padaczka, niewyrównana niewydolność serca, nudności, objaw odstawienny, ostry zawał mięśnia sercowego, pobudzenie, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, splątanie, sumatryptan, tramadol, tryptofan, wydłużenie odcinka QT, zaburzenie czuciowe, zaburzenie czynności seksualnej, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie lękowe z napadami lęku, zaburzenie snu, zaburzenie widzenia, zachowanie samobójcze, zachowanie samobójcze w wywiadzie, zawrót głowy, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Paxtin 40 40 mg
Paxtin, zawierający paroksetynę chlorowodorek w dawkach 20 mg i 40 mg, jest stosowany w leczeniu różnych zaburzeń psychicznych, w tym epizodu dużej depresji, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego, zaburzeń lękowych (w tym z napadami lęku, fobii społecznej, uogólnionego) oraz zaburzenia stresowego pourazowego. Dawkowanie rozpoczyna się zwykle od 10-20 mg na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania o 10 mg co kilka tygodni, do maksymalnych dawek od 40 mg do 60 mg na dobę, w zależności od wskazania. Leczenie powinno trwać minimum 6 miesięcy lub dłużej, a skuteczność terapii wymaga regularnej oceny klinicznej. U osób starszych dawka maksymalna nie powinna przekraczać 40 mg na dobę, natomiast u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) lub wątroby zaleca się stosowanie dolnego zakresu dawek ze względu na zwiększone stężenia leku w osoczu. Paroksetyny nie stosuje się u pacjentów poniżej 18 roku życia z powodu ryzyka działań niepożądanych i braku potwierdzonej skuteczności.
duża depresja, fobia społeczna, klirens kreatyniny, lęk napadowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objawy lękowe, objawy odstawienne, paroksetyna chlorowodorek, stężenie leku w osoczu, tabletka powlekana, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie lękowe z napadami lęku, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie stresowe pourazowe, zachowanie samobójcze - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tractiva
Arypiprazol wykazuje opóźnioną skuteczność terapeutyczną, pojawiającą się po kilku dniach lub tygodniach leczenia, co wymaga ścisłej obserwacji pacjenta pod kątem odpowiedzi klinicznej oraz ryzyka zachowań samobójczych, szczególnie u osób z chorobami psychicznymi i zaburzeniami nastroju. Lek należy stosować ostrożnie u pacjentów z obciążeniami kardiologicznymi (np. zawał mięśnia sercowego, choroba niedokrwienna, niewydolność serca, zaburzenia przewodzenia), ryzykiem niedociśnienia lub nadciśnienia tętniczego oraz u osób z predyspozycjami do żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (VTE). W badaniach klinicznych częstość wydłużenia odstępu QT była porównywalna z placebo, jednak u pacjentów z rodzinnym wywiadem wydłużenia QT zaleca się szczególną ostrożność. Arypiprazol może wywoływać późne dyskinezy, akatyzję i parkinsonizm, zwłaszcza u młodzieży, co wymaga monitorowania i ewentualnej redukcji dawki. Rzadkie, ale poważne działania niepożądane to Złośliwy Zespół Neuroleptyczny (NMS) oraz napady drgawkowe, które wymagają natychmiastowego odstawienia leku i intensywnej opieki medycznej.
akatyzja, arypiprazol, brak laktazy, choroba Alzheimera, choroba naczyń mózgowych, choroba niedokrwienna, cukrzyca, dysfagia, fosfokinaza kreatynowa, gruczolak przysadki, hiperglikemia, kwasica ketonowa, leczenie przeciwpsychotyczne, mioglobinuria, napad drgawkowy, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność serca, otyłość, parkinsonizm, patologiczny hazard, późna dyskineza, przejściowy napad niedokrwienia, psychoza związana z demencją, rabdomioliza, schizofrenia, śpiączka hiperosmotyczna, udar, wrodzona nietolerancja galaktozy, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie tarczycy, zaburzenie wchłaniania glukozy-galaktozy, zachłystowe zapalenie płuc, zachowanie samobójcze, zawał mięśnia sercowego, zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi, złośliwy zespół neuroleptyczny, zwiększony popęd, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Gabitril
Gabitril, zawierający tiagabinę chlorowodorek jednowodny, jest wskazany wyłącznie jako leczenie skojarzone napadów częściowych lub częściowych wtórnie uogólnionych u dorosłych i dzieci powyżej 12 lat, które nie reagowały na inne leki przeciwpadaczkowe. Nie zaleca się stosowania u pacjentów z napadami uogólnionymi (np. padaczka idiopatyczna z napadami typu absence), zespołem Lennoxa-Gastauta oraz u dzieci poniżej 12 roku życia z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. Istotne jest monitorowanie ryzyka indukcji napadów typu absence oraz wystąpienia napadów drgawkowych i stanu padaczkowego, zwłaszcza przy przedawkowaniu, szybkim zwiększaniu dawki lub współistniejących chorobach. Zaleca się stopniowe dostosowywanie dawki oraz unikanie nagłego odstawienia leku, które może prowadzić do nawrotu napadów.
chlorowodorek jednowodny, depresja, dziedziczna nietolerancja galaktozy, kontrola napadów, leczenie skojarzone, lęk, lek przeciwpadaczkowy, napad częściowy, napad częściowy wtórnie uogólniony, napad typu absence, napad uogólniony, niedobór laktazy typu Lapp, padaczka idiopatyczna, próg drgawkowy, przekaźnictwo GABA-ergiczne, stan padaczkowy, stężenie leku, tiagabina, wybroczynowość, zaburzenie pola widzenia, zaburzenie wchłaniania glukozy-galaktozy, zachowanie samobójcze, zespół Lennoxa-Gastauta - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Paroxetine Aurovitas 20 mg
Paroksetyna, klasyfikowana jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI, kod ATC: N06AB05), wykazuje wysoką skuteczność w leczeniu zaburzeń depresyjnych oraz lękowych, takich jak zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, fobia społeczna, zaburzenie lękowe uogólnione, PTSD i zaburzenie lękowe z napadami lęku. Mechanizm działania opiera się na silnym i wybiórczym hamowaniu wychwytu zwrotnego 5-HT w neuronach OUN, co przekłada się na działanie przeciwdepresyjne i anksjolityczne. Paroksetyna charakteryzuje się niskim powinowactwem do receptorów muskarynowych, co ogranicza działania antycholinergiczne. W badaniach klinicznych nie stwierdzono istotnych zaburzeń funkcji psychomotorycznych ani nasilenia działania etanolu. Dawkowanie poranne nie wpływa negatywnie na jakość snu, a terapia w dawkach 10-40 mg/dobę poprawia parametry snu u pacjentów. W badaniach długoterminowych (do 52 tygodni) wykazano istotne zmniejszenie częstości nawrotów depresji (12% vs 28% placebo) oraz zaburzeń lękowych z napadami lęku (5% vs 30% placebo). Wskazano jednak na zwiększone ryzyko zachowań samobójczych u młodych dorosłych (18-24 lata) oraz u pacjentów z ciężkim epizodem depresyjnym (2,19% vs 0,92% placebo i 0,32% vs 0,05% placebo odpowiednio).
chwiejność emocjonalna, ciężki epizod depresyjny, działanie etanolu, działanie przeciwcholinergiczne, działanie przeciwnadciśnieniowe, fobia społeczna, funkcja psychomotoryczna, hiperkineza, inhibitor monoaminooksydazy, krwawienie, leczenie podtrzymujące, lek przeciwdepresyjny, myśl samobójcza, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, pobudzenie receptora serotoninowego, próba samobójcza, samouszkodzenie, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, serotonina, tryptofan, wahanie nastroju, zaburzenie depresyjne, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie lękowe z napadami lęku, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie stresowe pourazowe, zachowanie samobójcze, zapobieganie nawrotom, zdarzenie niepożądane - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pralex 15 mg
Pralex, zawierający escytalopram w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg i 20 mg, jest lekiem z grupy SSRI, który może wywoływać liczne działania niepożądane, najczęściej pojawiające się w pierwszych dwóch tygodniach terapii i zwykle ustępujące z czasem. Wśród najczęstszych działań niepożądanych (występujących u >1/10 pacjentów) znajdują się zaburzenia hematologiczne (trombocytopenia), reakcje anafilaktyczne, zaburzenia metaboliczne (hiponatremia, nieadekwatne wydzielanie ADH), psychiczne (niepokój, stany splątania, mania, agresja), neurologiczne (ból głowy, zawroty głowy, parestezje, drżenie, zespół serotoninowy), okulistyczne (mydriasis, zaburzenia widzenia), kardiologiczne (częstoskurcz, bradykardia, wydłużenie QT z ryzykiem torsade de pointes), żołądkowo-jelitowe (nudności, biegunka, zaparcia, wymioty, krwawienia), skórne (pokrzywka, łysienie, wysypka), mięśniowo-szkieletowe (bóle stawów i mięśni), oraz zaburzenia układu rozrodczego (impotencja, zaburzenia wytrysku, krwotoki maciczne). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko wydłużenia QT i arytmii komorowych, zwłaszcza u kobiet z hipokaliemią lub chorobami serca, oraz na zwiększone ryzyko złamań kości u pacjentów powyżej 50. roku życia. Nagłe odstawienie leku może powodować objawy odstawienne, takie jak zawroty głowy, parestezje, zaburzenia snu, nudności, drżenie i stany splątania, dlatego zalecane jest stopniowe zmniejszanie dawki.
akatyzja, bezsenność, bradykardia, bruksizm, częstoskurcz, depersonalizacja, drgawki, dyskineza, escytalopram, hiponatremia, hormon antydiuretyczny, impotencja, jadłowstręt, komorowe zaburzenia rytmu, krwawienie z nosa, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok maciczny, krwotok miesięczkowy, krwotok poporodowy, mania, mlekotok, myśli samobójcze, napad panicznego lęku, niedociśnienie ortostatyczne, niepokój psychoruchowy, objawy odstawienia, obrzęk naczynioruchowy, omamy, parestezja, pokrzywka, priapizm, reakcja anafilaktyczna, rozszerzenie źrenic, SSRI, stan splątania, szumy uszne, torsade de pointes, trombocytopenia, wydłużenie odcinka QT, zaburzenia ruchowe, zaburzenia wytrysku, zachowanie samobójcze, zapalenie wątroby, zapalenie zatok, zatrzymanie moczu, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Fluoksetyna EGIS
Fluoksetyna w formie kapsułek twardych jest wskazana do leczenia epizodów dużej depresji o umiarkowanym do ciężkiego przebiegu u dzieci i młodzieży w wieku 8-18 lat, z koniecznością ścisłego monitorowania ryzyka zachowań samobójczych oraz objawów manii i hipomanii. W badaniach klinicznych zaobserwowano u tej grupy pacjentów zmniejszenie przyrostu wzrostu i masy ciała, co wymaga regularnej kontroli parametrów rozwojowych, w tym wzrostu, masy ciała oraz stadium rozwoju płciowego wg skali Tannera. Fluoksetyna jest przeciwwskazana w skojarzeniu z nieodwracalnymi, nieselektywnymi inhibitorami MAO, a odstęp czasowy między terapiami powinien wynosić odpowiednio 2 tygodnie po MAO i 5 tygodni po fluoksetynie. Lekarz powinien poinformować pacjentów i opiekunów o konieczności obserwacji objawów nasilającej się depresji, myśli samobójczych, nietypowych zmian zachowania oraz zespołu serotoninowego, który może objawiać się hipertermią, sztywnością mięśni, klonicznymi skurczami, zaburzeniami wegetatywnymi i zmianami stanu psychicznego.
akatyzja, arytmia komorowa, bezpieczeństwo stosowania, drgawka, duża depresja, dysfagia, endoksyfen, hiperglikemia, hipertermia, hipoglikemia, hipokalemia i hipomagnezemia, kloniczny skurcz mięśni, krwotok poporodowy, mania i hipomania, nieodwracalny nieselektywny inhibitor monoaminooksydazy, nieprawidłowe krwawienie, niewyrównana niewydolność serca, ostry zawał mięśnia sercowego, paraliż oddechowy, podwyższone ciśnienie śródgałkowe, reakcja anafilaktoidalna, rzadkoskurcz, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skala Tannera, sztywność mięśniowa, torsade de pointes, wybroczyna i plamica, wydłużony odstęp QT, zachowanie samobójcze, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba dwubiegunowa – Objawy
Choroba dwubiegunowa to przewlekłe zaburzenie afektywne charakteryzujące się epizodami manii, hipomanii oraz depresji, które mogą trwać od kilku dni do miesięcy i znacząco wpływać na funkcjonowanie pacjenta. Mania wymaga utrzymywania się objawów przez co najmniej 7 dni lub hospitalizacji, natomiast hipomania trwa minimum 4 dni i jest łagodniejsza, nie powodując poważnych zaburzeń funkcjonowania. Epizody depresyjne diagnozuje się przy obecności co najmniej 5 objawów utrzymujących się przez minimum 2 tygodnie, w tym obniżonego nastroju, anhedonii, zaburzeń snu, zmęczenia, myśli samobójczych. Choroba często rozpoczyna się w wieku nastoletnim lub wczesnej dorosłości, a jej przebieg może obejmować stany mieszane i szybkie zmiany cykli (rapid cycling). Występuje wysoki wskaźnik nawrotów – ponad 90% osób z epizodem maniakalnym doświadcza kolejnego epizodu, a 60% epizodów maniakalnych poprzedza depresja. Choroba wiąże się z wysokim ryzykiem samobójstwa (60-80-krotnie wyższym niż w populacji ogólnej) oraz znaczną dysfunkcją poznawczą, która pogarsza się wraz z liczbą epizodów.
choroba dwubiegunowa, choroba dwubiegunowa typu I, choroba dwubiegunowa typu II, cyklotymia, dysfunkcja poznawcza, epizod depresyjny, epizod maniakalny, faza maniakalna, faza prodromalna, fobia społeczna, funkcjonowanie zawodowe, gonitwa myśli, halucynacja, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, lek stabilizujący nastrój, mania, myśl samobójcza, nadużywanie substancji psychoaktywnych, obniżony nastrój, pobudzenie psychomotoryczne, poczucie bezwartościowości, progresja choroby, przedmiesiączkowe zaburzenie dysforyczne, psychoterapia, psychoza, rapid cycling, ryzyko samobójstwa, samookaleczenie, stan mieszany, urojenie, utrata kontaktu z rzeczywistością, uzależnienie od narkotyków, wahanie nastroju, współistniejące zaburzenie psychiatryczne, zaburzenie cyklotymiczne, zaburzenie lękowe, zaburzenie obsesyjno-kompulsywne, zaburzenie odżywiania, zaburzenie osobowości, zaburzenie paniczne, zaburzenie psychiczne, zachowanie samobójcze, zespół napięcia przedmiesiączkowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Aurorix 150 mg
Aurorix (moklobemid), selektywny inhibitor MAO-A, stosowany w leczeniu depresji, wiąże się z szeregiem działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Do bardzo częstych należą zawroty głowy i bóle głowy (≥1/10), suchość błony śluzowej jamy ustnej oraz nudności (≥1/10), a także zaburzenia snu. Często obserwuje się parestezje, pobudzenie, lęk, niepokój, wymioty, biegunkę, zaparcia, wysypkę skórną, niedociśnienie tętnicze oraz drażliwość (≥1/100 do <1/10). Niezbyt często występują zaburzenia smaku, myśli samobójcze, stany splątania, obrzęk, świąd, pokrzywka, zaburzenia widzenia, zaczerwienienie twarzy, astenia oraz hiponatremia (≥1/1 000 do <1/100). Rzadko notuje się zachowania samobójcze, omamy, zmniejszenie apetytu, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych oraz zespół serotoninowy (≥1/10 000 do <1/1 000), który jest stanem zagrażającym życiu, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu innych leków serotoninergicznych.
agitacja, anoreksja, astenia, biegunka, ból głowy, depresja, diplopia, drażliwość, dysgeuzja, enzymy wątrobowe, halucynacja, hiponatremia, hipotensja, inhibitor MAO-A, insomnia, kserostomia, lęk, moklobemid, myśli samobójcze, nieostre widzenie, nudność, obrzęk, parestezja, pokrzywka, rumień, SSRI, stan splątania, świąd, vertigo, wymioty, wysypka, zaburzenie widzenia, zachowanie samobójcze, zaparcie, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Escitalopram Grindeks
Escitalopram Grindeks, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), jest przeciwwskazany u dzieci i młodzieży ze względu na zwiększone ryzyko zachowań samobójczych oraz wrogości. U pacjentów z zaburzeniami lękowymi może wystąpić początkowe nasilenie objawów lękowych, które zwykle ustępuje po około 2 tygodniach. Leczenie należy przerwać w przypadku wystąpienia drgawek, szczególnie u pacjentów z padaczką, a u osób z manią lub hipomanią w wywiadzie konieczne jest monitorowanie i natychmiastowe odstawienie leku w przypadku fazy maniakalnej. U pacjentów z cukrzycą escytalopram może wpływać na kontrolę glikemii, wymagając dostosowania terapii hipoglikemizującej. Ryzyko samobójstw jest szczególnie podwyższone u osób poniżej 25. roku życia oraz u pacjentów z historią myśli samobójczych, co wymaga ścisłej obserwacji zwłaszcza na początku leczenia i przy zmianie dawki.
akatyzja, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, ciężkie zaburzenie depresyjne, ciśnienie wewnątrzgałkowe, cukrzyca, depresja, dziurawiec zwyczajny, faza maniakalna, hiperglikemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, jaskra z zamkniętym kątem przesączania, krwawienie w obrębie skóry, krwotok poporodowy, kwas acetylosalicylowy, leczenie elektrowstrząsami, lek hipoglikemizujący, lęk paradoksalny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, mania i hipomania, marskość wątroby, myśl samobójcza, napad drgawkowy, niemiarowość komorowa, niepokój psychoruchowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, padaczka, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SSRI, SSRI/SNRI, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wybroczynami i plamicą, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności seksualnych, zaburzenie lękowe z napadami lęku, zachowanie samobójcze, zawał mięśnia sercowego, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Konaten 18 mg
Atomoksetyna, dostępna w kapsułkach twardych o dawkach 10 mg, 18 mg, 25 mg i 40 mg (lek Konaten), wykazuje specyficzny profil działań niepożądanych, różniący się w populacji pediatrycznej i dorosłych. U dzieci najczęściej obserwuje się ból głowy (19%), ból brzucha (18%) oraz zmniejszenie łaknienia (16%), które rzadko prowadzą do przerwania terapii. Wczesne działania niepożądane obejmują nudności, wymioty i senność (10-11%), zwykle o łagodnym do umiarkowanego nasileniu. Atomoksetyna wpływa na układ sercowo-naczyniowy, powodując przyspieszenie tętna oraz wzrost ciśnienia tętniczego, a także rzadkie przypadki niedociśnienia ortostatycznego (0,2%) i omdleń (0,8%). U dorosłych najczęstsze działania niepożądane to zmniejszenie łaknienia (14,9%), ból głowy (16,3%), suchość w jamie ustnej (18,4%), nudności (26,7%) oraz bezsenność (11,3%), z objawami o nasileniu od łagodnego do umiarkowanego. Szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalne zaburzenia układu moczowego, takie jak zatrzymanie moczu i uczucie parcia na pęcherz.
atomoksetyna, bezsenność, ból brzucha, ból głowy, chlorowodorek, chwiejność emocjonalna, ciśnienie tętnicze krwi, częstoskurcz zatokowy, drżenie, duszność, enzym CYP2D6, kołatanie serca, kurcz mięśni, nadmierne pocenie, napad drgawkowy, niedociśnienie ortostatyczne, niestrawność, niewyraźne widzenie, nudności, omdlenie, ostra niewydolność wątroby, parcie na pęcherz, pokrzywka, priapizm, przyspieszenie tętna, reakcja alergiczna, rozszerzenie źrenic, suchość jamy ustnej, świąd, uszkodzenie wątroby, wydłużenie odstępu QT, wysypka, zaburzenia ejakulacji, zaburzenia erekcji, zaburzenia lękowe uogólnione, zachowanie samobójcze, zapalenie skóry, zapalenie spojówek, zapalenie wątroby, zaparcie, zatrzymanie moczu, zespół Raynauda, zmniejszenie łaknienia, zmniejszenie masy ciała, żółtaczka, zwiększone stężenie bilirubiny - Leksykon chorób i schorzeń
Psychiatria – Diagnostyka i diagnoza
Diagnostyka psychiatryczna opiera się na szczegółowej ocenie klinicznej, obejmującej wywiad, analizę historii medycznej oraz obserwację objawów psychicznych, gdyż brak jest obiektywnych testów laboratoryjnych czy biomarkerów specyficznych dla zaburzeń psychicznych. Kluczowymi narzędziami klasyfikacyjnymi są DSM-5-TR oraz ICD-11, które dostarczają kryteriów diagnostycznych i ułatwiają komunikację między specjalistami. Najczęściej diagnozowanymi zaburzeniami są uogólnione zaburzenie lękowe (10,6%), zaburzenia depresyjne łącznie 9,2%, oraz uzależnienia od opioidów (4,6%) i nikotyny (2,7%). Proces diagnostyczny obejmuje także badania fizykalne i laboratoryjne w celu wykluczenia somatycznych przyczyn objawów. Diagnoza jest dynamiczna i może ewoluować w trakcie leczenia, które zwykle łączy farmakoterapię i psychoterapię, dostosowane do indywidualnych potrzeb pacjenta.
ADHD, biomarker, diagnoza psychiatryczna, DSM-5-TR, duże zaburzenie depresyjne, ICD-11, kwestionariusz diagnostyczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, ocena kliniczna, ocena stanu psychicznego, przedłużone zaburzenie żałoby, psychoedukacja, psychoterapia, regulacja emocji, samookaleczenie, schizofrenia, terapia poznawczo-behawioralna, uogólnione zaburzenie lękowe, uzależnienie od nikotyny, uzależnienie od opioidów, wywiad kliniczny, zaburzenie depresyjne, zaburzenie dwubiegunowe, zaburzenie lękowe, zaburzenie odżywiania, zaburzenie osobowości, zaburzenie psychiatryczne, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie ze spektrum autyzmu, zachowanie samobójcze, zespół stresu pourazowego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lexapro 10 mg
Lexapro (escytalopram) w dawce 10 mg w postaci tabletek powlekanych jest lekiem pierwszego wyboru w leczeniu dużych epizodów depresyjnych oraz szerokiego spektrum zaburzeń lękowych, w tym zaburzenia lękowego z napadami paniki (z lub bez agorafobii), fobii społecznej, zaburzenia lękowego uogólnionego oraz zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego (OCD). Preparat wykazuje skuteczność zarówno w łagodzeniu ostrych objawów, jak i w profilaktyce nawrotów. Dawkowanie powinno być dostosowane do specyfiki schorzenia, z uwzględnieniem konieczności rozpoczęcia terapii od niższych dawek w zaburzeniach lękowych ze względu na ryzyko przejściowego nasilenia objawów oraz potencjalnie wyższych dawek i dłuższego czasu leczenia w OCD. Każda tabletka zawiera 10 mg escytalopramu w formie szczawianu, a obecność linii podziału umożliwia precyzyjne dostosowanie dawki.
agorafobia, diagnoza psychiatryczna, duży epizod depresyjny, escytalopram, farmakoterapia, fobia społeczna, kompulsja, natrętne myśli, obsesja, psychoedukacja, psychoterapia, tabletka powlekana, zaburzenie lękowe społeczne, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie lękowe z napadami lęku, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie paniczne, zachowania kompulsyjne, zachowanie samobójcze - Leksykon leków
Działania niepożądane – Novidin 400 mg
Hydroksychlorochina, substancja czynna leku Novidin (400 mg), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, których częstość i nasilenie są ściśle związane z dawką oraz stężeniem w osoczu, przekraczającym 250 μg/L. Najczęściej obserwuje się zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, ból brzucha u 10-20% pacjentów), a także objawy ze strony układu nerwowego (ból głowy, zawroty głowy) i psychiczne (chwiejność emocjonalna). Szczególną uwagę należy zwrócić na działania niepożądane dotyczące narządu wzroku, takie jak retinopatia, która może być odwracalna we wczesnym stadium, ale przy kontynuacji leczenia prowadzi do nieodwracalnych zmian, w tym makulopatii i zwyrodnienia plamki żółtej. Zalecane jest przestrzeganie dawki ≤6,5 mg/kg masy ciała/dobę oraz regularne badania okulistyczne. Rzadkie, ale poważne działania obejmują kardiomiopatię, zaburzenia przewodzenia serca, miopatie mięśni szkieletowych, a także reakcje skórne, zwłaszcza u pacjentów z łuszczycą, u których ryzyko ciężkich reakcji skórnych jest zwiększone.
agranulocytoza, akatyzja, bezsenność, biegunka, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, ból brzucha, częstoskurcz komorowy, depresja, dyskineza, dystonia, eozynofilia, fosfolipidoza, hipoglikemia, hydroksychlorochina, jadłowstręt, kardiomiopatia, konwulsja, leukopenia, łuszczyca, makulopatia, mania, methemoglobinemia, miopatia, nadwrażliwość na światło, napad padaczkowy, neuromiopatia, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk rogówki, omam, ostra uogólniona osutka krostkowa, parestezja, piorunująca niewydolność wątroby, pokrzywka, polekowe uszkodzenie wątroby, porfiria, psychoza, retinopatia, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, szpik kostny, szumy uszne, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, torsades de pointes, trombocytopenia, urojenie, utrata słuchu, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wzdęcia, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia przewodu pokarmowego, zachowanie samobójcze, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, zmętnienie rogówki, zwyrodnienie plamki żółtej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Aripiprazole +pharma
Arypiprazol, podobnie jak inne leki przeciwpsychotyczne, wymaga ścisłego monitorowania pacjentów, zwłaszcza w początkowym okresie terapii, gdyż kliniczna poprawa może pojawić się dopiero po kilku dniach lub tygodniach. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego (np. zawał mięśnia sercowego, niewydolność serca, zaburzenia przewodzenia, nadciśnienie tętnicze), a także u osób z ryzykiem żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (VTE). Arypiprazol może powodować działania niepożądane takie jak wydłużenie odstępu QT, dyskinezy, akatyzję, parkinsonizm oraz złośliwy zespół neuroleptyczny (NMS), który objawia się m.in. bardzo wysoką gorączką, sztywnością mięśni i zaburzeniami świadomości. W przypadku wystąpienia objawów NMS lub wysokiej gorączki o niewyjaśnionym pochodzeniu należy przerwać leczenie.
ADHD, akatyzja i parkinsonizm, arypiprazol, brak laktazy, choroba Alzheimera, choroba naczyń mózgowych, choroba niedokrwienna, choroba układu sercowo-naczyniowego, cukrzyca, dysfagia, gruczolak przysadki, hiperglikemia, kwasica ketonowa, lek przeciwpsychotyczny, mioglobinuria, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, ostra niewydolność nerek, patologiczne uzależnienie od hazardu, późna dyskineza, przejściowy napad niedokrwienny, psychoza związana z demencją, rabdomioliza, schizofrenia, śpiączka hiperosmotyczna, udar, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie czynności tarczycy, zaburzenie kontroli impulsów, zaburzenie nastroju, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie przewodzenia, zachłystowe zapalenie płuc, zachowanie samobójcze, zawał mięśnia sercowego, zespół nadpobudliwości ruchowej, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złośliwy zespół neuroleptyczny, zwiększenie aktywności fosfokinazy kreatynowej, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon substancji czynnych
Paroksetyna – Właściwości farmakodynamiczne
Paroksetyna jest silnym, selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazującym skuteczność w leczeniu depresji, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego, fobii społecznej, zaburzenia lękowego uogólnionego, zespołu stresu pourazowego oraz zaburzeń lękowych z napadami paniki. Mechanizm działania opiera się na wybiórczym hamowaniu wychwytu zwrotnego 5-HT w neuronach mózgowych, bez istotnego wpływu na receptory cholinergiczne muskarynowe, adrenergiczne alfa-1, alfa-2, beta, dopaminergiczne D2, serotoninergiczne 5-HT1, 5-HT2 oraz histaminowe H1. Paroksetyna nie wywołuje znaczących zmian w funkcjach psychomotorycznych, nie nasila działania etanolu na OUN, a jej stosowanie nie wpływa negatywnie na ciśnienie tętnicze, częstość akcji serca ani EKG. Dawkowanie w zakresie 10-40 mg/dobę wykazuje dobrą tolerancję i skuteczność, a zwiększanie dawki powyżej zalecanej nie zawsze przekłada się na lepsze efekty terapeutyczne.
chwiejność emocjonalna, ciężkie zaburzenie depresyjne, duża depresja, działanie przeciwcholinergiczne, fobia społeczna, funkcja psychomotoryczna, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, krwawienie jako działanie niepożądane, leczenie podtrzymujące, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, myśl samobójcza, nawrót depresji, ośrodkowy układ nerwowy, próba samobójcza, receptor adrenergiczny alfa 1, receptor cholinergiczny muskarynowy, receptor dopaminergiczny, receptor histaminowy, receptor serotoninergiczny, serotonina, wrogość, zaburzenie depresyjne, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie lękowe z napadami lęku, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie stresowe pourazowe, zachowanie samobójcze, zapobieganie nawrotom, zawroty głowy, zmniejszenie łaknienia - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie dysmorfii ciała – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zaburzenie dysmorfii ciała (BDD) to zaburzenie z kręgu obsesyjno-kompulsyjnego, charakteryzujące się obsesyjną preokupacją nieistniejącymi lub minimalnymi defektami wyglądu, trwającą zwykle od 1 do 8 godzin dziennie, prowadzącą do znacznego dystresu i upośledzenia funkcjonowania społecznego oraz zawodowego. Średni wiek wystąpienia to 16 lat, a ponad 2/3 przypadków rozpoczyna się przed 18 rokiem życia. Objawy obejmują kompulsywne zachowania, takie jak obsesyjne sprawdzanie w lustrze, nadmierne pielęgnowanie, poszukiwanie chirurgii plastycznej oraz lęk społeczny. Najczęściej dotyczy odsłoniętych części ciała (skóra, nos, usta, oczy) oraz narządów płciowych. BDD często współwystępuje z zaburzeniami lękowymi, depresją i zwiększonym ryzykiem myśli samobójczych, z odsetkiem prób samobójczych sięgającym 24-28% i śmiertelnością samobójczą 0,3% rocznie.
CBT, chirurgia plastyczna, dermatillomania, DSM-5, DSM-5-TR, ekspozycja i zapobieganie reakcjom, escitalopram, fluoksetyna, klomipramina, kompulsja, leczenie psychiatryczne, myśl samobójcza, perfekcjonizm, przekonanie urojeniowe, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skubanie skóry, SSRI, terapia poznawczo-behawioralna, trichotillomania, zaburzenie depresyjne, zaburzenie dwubiegunowe, zaburzenie dysmorfii ciała, zaburzenie obsesyjno-kompulsywne, zaburzenie psychotyczne, zachowanie kompulsywne, zachowanie samobójcze - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Atofab
Atomoksetyna, stosowana w leczeniu ADHD, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko działań niepożądanych, w tym zachowań samobójczych, zwłaszcza u dzieci i młodzieży. W badaniach klinicznych odnotowano zwiększoną częstość myśli i prób samobójczych w tej grupie wiekowej, podczas gdy u dorosłych nie stwierdzono istotnych różnic w porównaniu z placebo. Ponadto, atomoksetyna może powodować niewielkie przyspieszenie tętna (<10 uderzeń/min) i wzrost ciśnienia tętniczego (<5 mm Hg), jednak u 8-12% dzieci i młodzieży oraz 6-10% dorosłych obserwowano zmiany tętna ≥20 uderzeń/min i ciśnienia tętniczego ≥15-20 mm Hg, które u części pacjentów utrzymywały się lub nasilały (15-26% dzieci i 27-32% dorosłych). Z tego względu zaleca się szczegółową ocenę układu sercowo-naczyniowego przed rozpoczęciem terapii, regularne monitorowanie tętna i ciśnienia tętniczego (przed leczeniem, podczas terapii, po zmianie dawki oraz co 6 miesięcy) oraz konsultacje kardiologiczne u pacjentów z podejrzeniem chorób serca. Atomoksetyna jest przeciwwskazana u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami układu sercowo-naczyniowego i mózgowo-naczyniowego.
ADHD, atomoksetyna, choroba mózgowo-naczyniowa, choroba układu sercowo-naczyniowego, chwiejność emocjonalna, ciśnienie tętnicze krwi, częstość akcji serca, duszność, enzym wątrobowy, kołatanie serca, mania, myśl samobójcza, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, obrzęk naczynioruchowy, omam, omdlenie o niewyjaśnionej przyczynie, ostra niewydolność wątroby, pobudzenie, pokrzywka, przerost mięśnia sercowego, przewlekły tik ruchowy, reakcja anafilaktyczna, ryzyko sercowo-naczyniowe, stan lękowy, strukturalna wada serca, strukturalne zaburzenie czynności serca, tachykardia, urojenie, uszkodzenie wątroby, zaburzenie depresyjne, zaburzenie psychotyczne, zachowanie samobójcze, zespół Tourette’a