dystrybucja fluoru
Dystrybucja fluoru odnosi się do procesu rozprzestrzeniania się jonów fluorkowych w organizmie po ich wprowadzeniu drogą pokarmową, oddechową lub przez kontakt ze skórą. Fluor po wchłonięciu szybko przenika do krwiobiegu, a następnie jest transportowany do tkanek i narządów.
Największe powinowactwo fluor wykazuje do tkanek zmineralizowanych (kości, zęby), gdzie wbudowuje się w strukturę hydroksyapatytu, tworząc fluoroapatyt. W kościach gromadzi się około 99% całkowitej ilości fluoru obecnego w organizmie. Stężenie fluoru w tkankach miękkich jest znacznie niższe i podlega ciągłym wahaniom zależnym od podaży.
Dystrybucja fluoru ma istotne znaczenie w stomatologii zapobiegawczej, gdzie kontrolowane dawki fluoru stosowane miejscowo lub ogólnoustrojowo pomagają w remineralizacji szkliwa i zapobieganiu próchnicy. Jednocześnie nadmierna ekspozycja na fluor może prowadzić do fluorozy zębów lub szkieletowej, dlatego monitorowanie dystrybucji fluoru w populacji stanowi ważny element zdrowia publicznego.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Aminofluorki – Właściwości farmakokinetyczne
Aminofluorki, obecne w preparatach stomatologicznych takich jak Fluormex, wykazują specyficzne właściwości farmakokinetyczne, które determinują ich skuteczność w profilaktyce próchnicy. Preparaty te, dostępne w formie żelu (33,19 mg aminofluorków i 22,1 mg fluorku sodu/g) oraz płynu (133 mg aminofluorków/g), działają głównie miejscowo na powierzchni zębów, z ograniczonym wchłanianiem fluoru przez śluzówkę jamy ustnej, stanowiącym mniej niż 1% całkowitego dziennego wchłaniania. Po aplikacji fluor jest eliminowany w 50% z moczem, 15-25% z kałem i potem, a pozostała część ulega wiązaniu w tkankach twardych zęba, gdzie kumuluje się w zębinie, wykazując gradient stężenia – wyższe w pobliżu miazgi niż przy połączeniu szkliwo-zębinowym, a także wzrost stężenia wraz z wiekiem pacjenta.
aminofluorek, biodostępność ogólnoustrojowa, dystrybucja fluoru, efektywność terapeutyczna, eliminacja fluoru, fluorek sodu, kumulacja fluoru, płyn stomatologiczny, preparat stomatologiczny, profilaktyka próchnicy, śluzówka jamy ustnej, stężenie fluoru, stomatologia profilaktyczna, wchłanianie fluoru, zębina, żel stomatologiczny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fluormex (33,19 mg + 22,1 mg)/g
Produkt leczniczy Fluormex w postaci żelu zawiera 12,5 mg czynnego fluoru na 1 g preparatu (12 500 ppm), będącego kombinacją aminofluorków (33,19 mg/g) oraz sodu fluorku (22,1 mg/g). Aminofluorki wykazują działanie miejscowe ograniczone do powierzchni zębów, z minimalnym (<1%) wchłanianiem przez śluzówkę jamy ustnej. Po podaniu fluor ulega eliminacji głównie przez nerki – 50% dawki jest wydalane z moczem w ciągu 24 godzin, natomiast 15-25% usuwane jest z kałem i potem. Pozostała część fluoru kumuluje się w tkankach twardych organizmu, co jest istotne z punktu widzenia długoterminowego działania preparatu.