kora płatów czołowych
Kora płatów czołowych stanowi największą część kory mózgowej i jest odpowiedzialna za złożone funkcje poznawcze, w tym myślenie abstrakcyjne, planowanie, podejmowanie decyzji oraz kontrolę zachowania. Anatomicznie obejmuje obszar przed bruzdą środkową (Rolanda) i powyżej bruzdy bocznej (Sylwiusza).
Pod względem funkcjonalnym kora czołowa dzieli się na kilka regionów, w tym korę ruchową pierwotną, korę przedruchową oraz korę przedczołową. Szczególnie istotna jest kora przedczołowa, która odpowiada za funkcje wykonawcze, regulację emocji, pamięć operacyjną oraz zachowania społeczne. W lewym płacie czołowym znajduje się również ośrodek Broki, kluczowy dla ekspresji mowy.
Uszkodzenia kory płatów czołowych mogą prowadzić do szeregu zaburzeń neuropsychologicznych, takich jak zespół czołowy, charakteryzujący się zaburzeniami zachowania, odhamowaniem, apatią, zaburzeniami funkcji wykonawczych oraz trudnościami w planowaniu i organizacji. W praktyce klinicznej dysfunkcje kory czołowej obserwuje się w różnych schorzeniach neurologicznych i psychiatrycznych, w tym w otępieniu czołowo-skroniowym, schizofrenii czy po urazach czaszkowo-mózgowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Biomentin 20 mg
Memantyna, substancja czynna leku Biomentin stosowanego w terapii choroby Alzheimera, charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością po podaniu doustnym (~100%) oraz osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (tmax) w przedziale 3-8 godzin. W dawce 20 mg/dobę stężenie w stanie stacjonarnym wynosi 70-150 ng/ml (0,5-1 μmol), z dużą zmiennością indywidualną. Współczynnik rozdziału płyn mózgowo-rdzeniowy/osocze wynosi 0,52, a objętość dystrybucji około 10 l/kg, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Wiązanie z białkami osocza jest umiarkowane (~45%), a około 80% leku krąży w postaci niezmienionej, co świadczy o niewielkim metabolizmie. Metabolity memantyny nie wykazują aktywności antagonistycznej względem receptorów NMDA, co potwierdza, że efekt terapeutyczny jest związany głównie z samą substancją czynną.
1-nitrozo-3, 5-dimetyloadamantan, 5-dimetylogludantan, alkalizacja moczu, białka transportujące kationy, biodostępność memantyny, Biomentin, blokowanie receptorów NMDA, choroba Alzheimera, cytochrom P450, dystrybucja w organizmie, hydroksymemantyna, izotop 14C, klirens nerkowy, kora płatów czołowych, liniowa farmakokinetyka, memantyny chlorowodorek, N-3, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, receptor NMDA, równowaga stężeń w osoczu, stała hamowania, stężenie leku w osoczu, wchłanianie zwrotne, współczynnik rozdziału, wydalanie kanalikowe