zaburzenie agregacji płytek krwi

Zaburzenie agregacji płytek krwi to stan patologiczny polegający na nieprawidłowej zdolności płytek krwi do zlepiania się (agregacji) w miejscu uszkodzenia naczynia krwionośnego, co jest kluczowym elementem procesu hemostazy. Może mieć charakter wrodzony lub nabyty i prowadzi do nieprawidłowych wyników testów agregometrycznych.

W warunkach fizjologicznych agregacja płytek zachodzi pod wpływem agonistów takich jak ADP, kolagen, trombina, adrenalina czy kwas arachidonowy. Zaburzenia tego procesu mogą wynikać z defektów receptorów płytkowych (np. glikoprotein IIb/IIIa), nieprawidłowości wewnątrzkomórkowych szlaków przekazywania sygnału lub deficytów granul płytkowych.

Klinicznie zaburzenia agregacji płytek krwi manifestują się najczęściej skłonnością do krwawień, występowaniem wybroczyn, przedłużonym czasem krwawienia oraz nieadekwatnym krwawieniem po urazach lub zabiegach chirurgicznych. Diagnostyka obejmuje ocenę agregacji płytek krwi metodą agregometrii optycznej lub impedancyjnej z użyciem różnych induktorów agregacji.

Leczenie zależy od przyczyny zaburzenia i może obejmować terapię substytucyjną, leki hemostatyczne (np. desmopresyna, kwas traneksamowy), a w ciężkich przypadkach przetoczenia koncentratów płytkowych. W przypadku zaburzeń nabytych kluczowe jest leczenie choroby podstawowej lub eliminacja czynnika wywołującego (np. odstawienie leków przeciwpłytkowych).

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl