wada serca płodu

Wada serca płodu to nieprawidłowość w strukturze lub funkcji serca rozwijającego się dziecka, która występuje już w okresie życia prenatalnego. Wady serca są najczęstszymi wadami wrodzonymi, dotykającymi około 0,8-1% żywych urodzeń. Do najczęstszych wad należą: ubytek przegrody międzykomorowej (VSD), ubytek przegrody międzyprzedsionkowej (ASD), tetralogia Fallota, przełożenie wielkich pni tętniczych oraz koarktacja aorty.

Diagnostyka prenatalna wad serca opiera się głównie na badaniu ultrasonograficznym, w szczególności echokardiografii płodowej. Badanie to najlepiej wykonać między 18. a 22. tygodniem ciąży, choć niektóre poważne wady można wykryć już od 12. tygodnia. Czynniki zwiększające ryzyko wad serca u płodu obejmują: występowanie wad serca w rodzinie, choroby matki (szczególnie cukrzyca, toczeń), stosowanie niektórych leków oraz nieprawidłowości chromosomalne płodu.

Wykrycie wady serca w okresie prenatalnym umożliwia przygotowanie odpowiedniego postępowania okołoporodowego, wybór ośrodka z oddziałem kardiologii dziecięcej oraz wczesne wdrożenie leczenia po urodzeniu. W niektórych przypadkach możliwe jest również leczenie wewnątrzmaciczne. Rokowanie zależy od rodzaju i ciężkości wady, obecności innych wad oraz chorób towarzyszących.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl