enzym CYP2A6
Enzym CYP2A6 należy do rodziny cytochromów P450, która odgrywa kluczową rolę w metabolizmie wielu leków, ksenobiotyków oraz endogennych substancji w organizmie ludzkim. CYP2A6 występuje głównie w wątrobie i odpowiada przede wszystkim za metabolizm nikotyny, przekształcając ją do kotyniny, co stanowi około 80-90% metabolizmu nikotyny u ludzi.
Aktywność enzymu CYP2A6 charakteryzuje się znaczną zmiennością międzyosobniczą, która wynika z polimorfizmów genetycznych. Zidentyfikowano ponad 40 wariantów allelicznych genu CYP2A6, co wpływa na szybkość metabolizmu substratów tego enzymu. Osoby z obniżoną aktywnością CYP2A6 zazwyczaj palą mniej papierosów i mają niższe ryzyko uzależnienia od nikotyny.
Poza nikotyną, CYP2A6 bierze udział w metabolizmie niektórych leków, takich jak tegafur, letrozol, pilocarpina czy kumarynotoksyny. Enzym ten aktywuje również szereg prokancerogenów, w tym nitrozoaminy zawarte w dymie tytoniowym, co może przyczyniać się do rozwoju nowotworów, szczególnie płuc. W praktyce klinicznej polimorfizmy CYP2A6 mogą mieć znaczenie przy planowaniu terapii odwykowych od nikotyny oraz przy stosowaniu leków metabolizowanych przez ten enzym.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lidocaine Grindeks 20 mg/ml
Lidocaine Grindeks to roztwór do wstrzykiwań zawierający 20 mg/ml chlorowodorku lidokainy, z dawką 100 mg w 5 ml ampułce. Farmakokinetyka lidokainy wykazuje zmienność wchłaniania zależną od dawki, drogi podania oraz perfuzji miejsca aplikacji, z maksymalnym stężeniem w osoczu około 1,5 µg/ml na 100 jednostek po blokadzie nerwów międzyżebrowych i minimalnym (0,5 µg/ml) po podskórnym podaniu w obrębie brzucha. Po podaniu do przestrzeni nadtwardówkowej absorpcja jest całkowita i dwufazowa, z okresami półtrwania 9,3 min i 82 min, co wpływa na wolniejszą eliminację w porównaniu do podania dożylnego. Lidokaina wiąże się z białkami osocza w 65% (głównie z kwasem alfa-1-glikoproteinowym), ma objętość dystrybucji 91 litrów i przenika przez barierę łożyskową, gdzie stężenie wolnej formy jest równe stężeniu matczynemu, choć całkowite stężenie jest niższe z powodu mniejszego wiązania z białkami u płodu.
4-hydroksy-2, 6-dimetyloanilina, aktywność farmakologiczna metabolitów, bariera łożyskowa, blokada nerwów międzyżebrowych, chlorowodorek lidokainy, enzym CYP1A2, enzym CYP2A6, enzym CYP3A4, ksylidyd glicyny, kumulacja metabolitów, kwas alfa-1-glikoproteinowy, Lidocaine Grindeks, metabolizm wątrobowy, monoetyloglicynoksylidyd, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, osmolalność, parametry farmakokinetyczne, przestrzeń nadtwardówkowa, roztwór do wstrzykiwań, wstrzyknięcie nadtwardówkowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Depo-Medrol z Lidokainą (40 mg + 10 mg)/ml
Produkt leczniczy Depo-Medrol z Lidokainą (40 mg + 10 mg)/ml to zawiesina do wstrzykiwań, której farmakokinetyka opiera się na danych dotyczących poszczególnych składników: metyloprednizolonu i lidokainy. Metyloprednizolon podany domięśniowo w dawce 40 mg osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) średnio 14,8 ± 8,6 ng/ml po około 7,25 ± 1,04 godzinach (Tmax), z polem powierzchni pod krzywą (AUC) wynoszącym 1354,2 ± 424,1 ng/ml×godz. Charakteryzuje się objętością dystrybucji około 1,4 l/kg, wiązaniem z białkami osocza na poziomie 77% oraz metabolizmem w wątrobie głównie przez CYP3A4 do nieaktywnych metabolitów. Okres półtrwania metyloprednizolonu wynosi od 1,8 do 5,2 godzin, a klirens około 5-6 ml/min/kg. Lidokaina wykazuje zmienne Cmax zależne od dawki i drogi podania, np. 2,18 µg/ml po 1 godzinie przy dawce 7 mg/kg, z objętością dystrybucji 91 l i wiązaniem z białkami osocza 60-80% przy stężeniach 1-5 µg/ml. Metabolizowana jest w wątrobie przez enzymy CYP1A2, CYP3A4, CYP2A6 i CYP2E1, z okresem półtrwania 1,5-2 godzin. Główne metabolity lidokainy to monoetyloglicynian ksylidyny i glicynoksylidyna, które wykazują słabsze działanie farmakologiczne i mogą się kumulować, zwłaszcza glicynoksylidyna z okresem półtrwania około 10 godzin.
4-hydroksy-2, 6-dimetyloanilina, alfa-1 kwaśna glikoproteina, bariera krew-mózg, Depo-Medrol z Lidokainą, dysfagia, enzym CYP1A2, enzym CYP2A6, enzym CYP2E1, enzym CYP3A4, glicynoksylidyna, glikoproteina p, hemodializa, klirens kreatyniny, metyloprednizolon octan, monoetyloglicynian ksylidyny, podanie dokaletkowe, podanie domięśniowe, wstrzyknięcie dostawowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lidocaine Accord 20 mg/ml
Lidokaina, dostępna w roztworach do wstrzykiwań o stężeniach 10 mg/ml i 20 mg/ml, wykazuje złożony profil farmakokinetyczny zależny od drogi podania, dawki oraz perfuzji miejsca iniekcji. Maksymalne stężenia osoczowe osiągane są po blokadzie nerwów międzyżebrowych (około 1,5 μg/ml na 100 mg leku), natomiast najniższe po podskórnym wstrzyknięciu w obrębie brzucha (około 0,5 μg/ml na 100 mg). Wchłanianie z przestrzeni nadtwardówkowej przebiega dwufazowo z okresami półtrwania 9,3 minuty (faza szybka) i 82 minuty (faza wolna), co ogranicza tempo eliminacji leku. Objętość dystrybucji lidokainy wynosi 91 litrów, a wiązanie z białkami osocza sięga 65%, głównie z kwasem alfa-1-glikoproteinowym. Lek przenika przez barierę łożyskową, przy czym u płodu obserwuje się niższe całkowite stężenie w osoczu z powodu mniejszego wiązania z białkami, mimo że stężenie wolnej frakcji jest równe jak u matki.
bariera łożyskowa, cytochrom P450, dysfunkcja nerek, dystrybucja tkankowa, działanie prodrgawkowe, enzym CYP1A2, enzym CYP2A6, frakcja leku, ksylidyd glicyny, kwas alfa-1-glikoproteinowy, kwaśna glikoproteina, lidokaina, metabolit, metabolizm wątrobowy, monoetyloglicynoksylidyd, nerwy międzyżebrowe, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, perfuzja tkankowa, przestrzeń nadtwardówkowa, roztwór do wstrzykiwań, stężenie osoczowe, wątrobowy przepływ krwi, wiązanie z białkami, wstrzyknięcie podskórne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lidocaine Accord 10 mg/ml
Lidocaine Accord, dostępna w stężeniach 10 mg/ml i 20 mg/ml, wykazuje zróżnicowaną farmakokinetykę zależną od drogi podania i perfuzji miejsca aplikacji. Maksymalne stężenie w osoczu po blokadzie nerwów międzyżebrowych wynosi około 1,5 μg/ml na 100 mg leku, natomiast po podskórnym wstrzyknięciu w obrębie brzucha około 0,5 μg/ml na 100 mg. Wchłanianie z przestrzeni nadtwardówkowej jest całkowite i dwufazowe, z okresami półtrwania wynoszącymi około 9,3 minuty i 82 minuty, co wpływa na wolniejszą eliminację w porównaniu do podania dożylnego. Objętość dystrybucji lidokainy wynosi 91 litrów, a lek wiąże się w 65% z białkami osocza, głównie z kwasem alfa-1-glikoproteinowym. Lidokaina przenika przez barierę łożyskową, a u płodu stężenie wolnej formy leku jest zbliżone do stężenia u matki, choć całkowite stężenie jest niższe z powodu mniejszego wiązania z białkami.
4-hydroksy-2, 6-dimetyloanilina, bariera łożyskowa, blokada nerwów międzyżebrowych, cytochrom P450, działanie prodrgawkowe, enzym CYP2A6, izoenzym CYP1A2, izoenzym CYP3A4, ksylidyd glicyny, kwas alfa-1-glikoproteinowy, lidokaina, monoetyloglicynoksylidyd, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, perfuzja tkankowa, podanie dożylne, przestrzeń nadtwardówkowa, roztwór do wstrzykiwań, wstrzyknięcie nadtwardówkowe, wstrzyknięcie podskórne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rapydan 70 mg + 70 mg
Plaster leczniczy Rapydan zawiera 70 mg lidokainy i 70 mg tetrakainy, a jego farmakokinetyka po aplikacji na skórę jest zależna od dawki, czasu aplikacji, grubości i stanu skóry. Maksymalne stężenia lidokainy w osoczu po jednoczesnym zastosowaniu 2-4 plastrów przez 60 minut nie przekraczają 9 ng/ml, a tetrakainy pozostają poniżej granicy oceny ilościowej. Sekwencyjne stosowanie 4 plastrów (każdy przez 30 minut w odstępach 60-minutowych) powoduje wzrost Cmax lidokainy do 12 ng/ml, bez istotnego wzrostu tetrakainy. Plaster zawiera składnik uwalniający ciepło do 40°C, który nie wpływa na szybkość ani stopień wchłaniania substancji czynnych. Lidokaina wykazuje umiarkowane wiązanie z białkami osocza (~75%) i jest metabolizowana głównie w wątrobie przez CYP1A2 i CYP3A4 do aktywnego MEGX oraz mniej aktywnego GX, z wydalaniem metabolitów głównie przez nerki (>98%). Tetrakaina ulega szybkiemu rozkładowi przez esterazy osoczowe, a jej metabolity nie mają określonej aktywności farmakologicznej. Okres półtrwania lidokainy po dożylnym podaniu wynosi około 1,8 godziny, a klirens około 8-10 ml/min/kg; parametry farmakokinetyczne tetrakainy nie są dokładnie znane ze względu na jej szybki rozkład.
4-hydroksy-2, 6-ksylidyna, alfa-1-glikoproteina, dietyloaminoetanol, działanie przeciwarytmiczne, enzym CYP1A2, enzym CYP2A6, enzym CYP3A4, esterazy osoczowe, glicynoksylidyd, klirens ogólnoustrojowy, kwas paraaminobenzoesowy, lidokaina i tetrakaina, metabolizm wątrobowy, monoetyloglicynoksylidyd, objętość dystrybucji, okres półtrwania, plaster leczniczy Rapydan, stężenie lidokainy, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności serca, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Epilantin 100 mg
Lakozamid, substancja czynna leku Epilantin, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów stosujących leki wydłużające odstęp PR, w tym przeciwpadaczkowe blokujące kanały sodowe oraz leki przeciwarytmiczne, ze względu na potencjalne ryzyko dalszego wydłużenia odstępu PR. Analizy kliniczne nie wykazały jednak istotnego wydłużenia odstępu PR u pacjentów jednocześnie leczonych karbamazepiną lub lamotryginą. Lakozamid charakteryzuje się niewielką liczbą interakcji farmakokinetycznych; nie indukuje ani nie hamuje istotnie enzymów CYP1A2, CYP2B6, CYP2C9, CYP2C19, CYP3A4 oraz nie jest transportowany przez glikoproteinę P w jelicie. Metabolizm obejmuje enzymy CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4, jednak w warunkach in vivo nie obserwuje się klinicznie istotnej indukcji lub hamowania tych enzymów. W badaniach klinicznych lakozamid nie wpływał na AUC midazolamu (substrat CYP3A4), omeprazolu (substrat CYP2C19 i CYP3A4), ani na ekspozycję na warfarynę, digoksynę, metforminę czy doustne środki antykoncepcyjne (etynyloestradiol, lewonorgestrel). Lakozamid wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (<15%), co zmniejsza ryzyko interakcji wynikających z wypierania z miejsc wiązania białkowego.
AUC midazolamu, badania in vitro, badania in vivo, badanie in vitro, badanie in vivo, blokery kanałów sodowych, Cmax midazolamu, doustne środki antykoncepcyjne, doustny środek antykoncepcyjny, działania niepożądane OUN, EKG, ekspozycja układowa, elektrokardiogram, enzym CYP1A1, enzym CYP1A2, enzym CYP2A6, enzym CYP2B6, enzym CYP2C19, enzym CYP2C8, enzym CYP2C9, enzym CYP2D6, enzym CYP2E1, enzym CYP3A4, epilantin, etynyloestradiol, farmakodynamika, farmakokinetyka digoksyny, farmakokinetyka omeprazolu, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, inhibitor CYP2C19, itrakonazol, kanał sodowy, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas walproinowy, lakozamid, lamotrygina, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpadaczkowy, leki indukujące enzymy, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwpadaczkowe, lewonorgestrel, metabolit O-desmetylowy, metformina, monitorowanie EKG, odstęp PR, próg drgawkowy, progesteron, rytonawir, silny inhibitor CYP2C9, stężenie progesteronu, układ sercowo-naczyniowy, warfaryna, wiązanie z białkami osocza, wydłużenie odstępu PR - Leksykon leków
Interakcje leku – Trelema 150 mg
Lakozamid, substancja czynna leku Trelema, wykazuje potencjał do interakcji farmakodynamicznych i farmakokinetycznych, szczególnie z lekami wydłużającymi odstęp PR (w tym przeciwpadaczkowymi blokującymi kanały sodowe) oraz lekami przeciwarytmicznymi, co niesie wysokie ryzyko dalszego wydłużenia odstępu PR. W badaniach klinicznych nie stwierdzono dodatkowego wydłużenia odstępu PR u pacjentów stosujących jednocześnie karbamazepinę lub lamotryginę. Lakozamid nie indukuje ani nie hamuje istotnie enzymów CYP1A2, CYP2B6, CYP2C9, CYP1A1, CYP2A6, CYP2C8, CYP2D6 i CYP2E1 w stężeniach klinicznych, a jego metabolizm obejmuje enzymy CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4. Podawanie lakozamidu w dawce 200 mg dwa razy na dobę nie wpływa istotnie na AUC midazolamu, choć obserwuje się 30% wzrost Cmax midazolamu, a także nie zmienia farmakokinetyki omeprazolu (300 mg dwa razy na dobę). Omeprazol (40 mg raz na dobę) nie zwiększa istotnie ekspozycji na lakozamid, co sugeruje ograniczony wpływ umiarkowanych inhibitorów CYP2C19 na farmakokinetykę lakozamidu.
depresja ośrodkowego układu nerwowego, digoksyna, dziurawiec zwyczajny, enzym CYP1A1, enzym CYP1A2, enzym CYP2A6, enzym CYP2B6, enzym CYP2C19, enzym CYP2C8, enzym CYP2C9, enzym CYP2D6, enzym CYP2E1, enzym CYP3A4, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, induktor enzymu, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, koordynacja psychoruchowa, kwas walproinowy, lakozamid, lamotrygina, lek przeciwarytmiczny, leki przeciwpadaczkowe, lewonorgestrel, metabolit O-desmetylowy, metformina, midazolam, odstęp PR, omeprazol, ryfampicyna, rytonawir, sedacja, warfaryna, zawroty głowy