Właściwości farmakokinetyczne
Rapydan 70 mg + 70 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Rapydan

Właściwości farmakokinetyczne plastra leczniczego Rapydan (70 mg lidokainy + 70 mg tetrakainy) obejmują szereg procesów, które wpływają na działanie leku po aplikacji na skórę. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis poszczególnych parametrów farmakokinetycznych z uwzględnieniem specyfiki działania obu substancji czynnych.¹

Wchłanianie

Ekspozycja układowa na lidokainę i tetrakainę zawarte w plastrze Rapydan zależy od kilku kluczowych czynników, takich jak dawka, czas aplikacji plastra, grubość skóry (która różni się w zależności od części ciała) oraz ogólny stan skóry. Badania farmakokinetyczne wykazały, że jednoczesne zastosowanie dwóch lub czterech plastrów leczniczych Rapydan przez okres 60 minut prowadzi do osiągnięcia maksymalnego stężenia lidokainy w osoczu poniżej 9 ng/ml, natomiast stężenia tetrakainy w osoczu znajdują się poniżej granicy oceny ilościowej u wszystkich badanych pacjentów (n = 22).²

W przypadku sekwencyjnego umieszczania czterech plastrów leczniczych Rapydan w odstępach 60-minutowych, każdy na 30 minut, maksymalne stężenia lidokainy w osoczu nie przekraczały 12 ng/ml, a stężenia tetrakainy pozostawały poniżej granicy oceny ilościowej u dorosłych pacjentów (n = 11).³

Plaster leczniczy Rapydan zawiera specjalny składnik uwalniający ciepło, który może osiągać maksymalną temperaturę do 40°C, przy średniej temperaturze wynoszącej 26-34°C. Istotne jest to, że badania farmakokinetyczne nie wykazały dowodów na zwiększone lub szybsze wchłanianie substancji czynnych w wyniku działania tego składnika uwalniającego ciepło.⁴

Dystrybucja

Po dożylnym podaniu lidokainy zdrowym ochotnikom ustalono, że objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi około 0,8 do 1,3 l/kg. Lidokaina charakteryzuje się umiarkowanym wiązaniem z białkami osocza – około 75% substancji wiąże się z białkami osocza, głównie z kwaśną alfa-1-glikoproteiną.⁵

W przypadku tetrakainy nie określono objętości dystrybucji ani stopnia wiązania z białkami ze względu na jej szybką hydrolizę w osoczu, co utrudnia dokładne pomiary tych parametrów.⁶

Metabolizm i eliminacja

Lidokaina jest eliminowana głównie w drodze metabolizmu wątrobowego. Przekształcanie lidokainy do monoetyloglicynoksylidydu (MEGX) i dalej do glicynoksylidydu (GX) pośredniczą głównie enzymy CYP1A2 i w mniejszym stopniu CYP3A4. MEGX podlega następnie metabolizmowi do 2,6-ksylidyny, która jest dalej przekształcana przez enzym CYP2A6 do 4-hydroksy-2,6-ksylidyny. Ten ostatni związek stanowi główny metabolit wydalany z moczem (80%) i jest wydalany w postaci sprzężonej.⁷

Warto zauważyć, że MEGX posiada aktywność farmakologiczną podobną do lidokainy, podczas gdy metabolit GX wykazuje mniejszą aktywność farmakologiczną.⁸

Tetrakaina ulega szybkiej hydrolizie w wyniku działania esteraz obecnych w osoczu. Głównymi metabolitami tetrakainy są kwas paraaminobenzoesowy i dietyloaminoetanol, których aktywność farmakologiczna nie została dokładnie określona.⁹

Nie jest znany dokładny stopień, w jakim lidokaina i tetrakaina są metabolizowane bezpośrednio w skórze po aplikacji plastra.¹⁰

Lidokaina i jej metabolity są wydalane głównie przez nerki. Ponad 98% wchłoniętej dawki lidokainy jest wydalane z moczem w postaci metabolitów lub w stanie niezmienionym. U dorosłych mniej niż 10% lidokainy jest wydalane w postaci niezmienionej, natomiast u noworodków odsetek ten jest wyższy i wynosi około 20%. Klirens ogólnoustrojowy lidokainy wynosi około 8-10 ml/min na kg masy ciała.¹¹

Okres półtrwania w fazie eliminacji lidokainy z osocza po podaniu dożylnym wynosi około 1,8 godziny. W przypadku tetrakainy okres półtrwania i klirens nie zostały ustalone u ludzi ze względu na szybką hydrolizę tej substancji w osoczu.¹²

Farmakokinetyka w populacjach szczególnych

Dzieci

Dane farmakokinetyczne dotyczące stosowania plastra Rapydan u dzieci są ograniczone, szczególnie w grupie dzieci poniżej 3 roku życia. W jedynym przeprowadzonym dotychczas badaniu obejmującym dzieci, tylko dziewięcioro dzieci w wieku poniżej 3 lat otrzymało Rapydan. Z tej grupy zaledwie czworo ukończyło pełne pobranie próbek do badań farmakokinetycznych, a od jednego dziecka nie pobrano żadnych próbek.¹³

Nie można wykluczyć ryzyka wyższej ekspozycji układowej u dzieci w wieku poniżej 3 lat. Dostępne dane farmakokinetyczne wskazują, że ekspozycja na lidokainę (mierzona jako AUC i Cmax) jest odwrotnie proporcjonalna do wieku, co oznacza, że młodsze dzieci mogą być narażone na wyższe stężenia substancji czynnej.¹⁴

Warto zauważyć, że toksyczność lidokainy można obserwować przy stężeniach we krwi przekraczających 5000 ng/ml, natomiast działanie przeciwarytmiczne pojawia się już przy stężeniach od 1000 ng/ml.¹⁵

Ze względu na ograniczoną liczbę pacjentów pediatrycznych uczestniczących w badaniach, nie można wyciągnąć jednoznacznych wniosków dotyczących bezpieczeństwa stosowania plastra Rapydan u dzieci poniżej 3 roku życia na podstawie dostępnych danych farmakokinetycznych.¹⁶

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku (powyżej 65 lat, n = 12), po jednoczesnym umieszczeniu dwóch plastrów leczniczych Rapydan na 60 minut, maksymalne stężenie lidokainy w osoczu wyniosło 6 ng/ml, natomiast stężenie tetrakainy było niewykrywalne (<0,9 ng/ml).^{65 lat, n = 12) maksymalne stężenie lidokainy w osoczu wyniosło 6 ng/ml, natomiast stężenie tetrakainy było niewykrywalne (17}

Badania farmakokinetyczne prowadzone po dożylnym podaniu lidokainy wykazały, że okres półtrwania w fazie eliminacji lidokainy jest statystycznie istotnie dłuższy u pacjentów w podeszłym wieku (2,5 godziny) w porównaniu z młodszymi osobami (1,5 godziny).¹⁸

Pacjenci ze szczególnymi schorzeniami

W przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności serca, nerek i wątroby nie przeprowadzono specjalnych badań farmakokinetycznych dotyczących stosowania plastra Rapydan. Należy jednak zauważyć, że okres półtrwania lidokainy może ulec wydłużeniu u pacjentów z zaburzeniami czynności serca lub wątroby, co należy uwzględnić przy stosowaniu leku w tych grupach pacjentów.¹⁹