eliminacja w postaci niezmienionej

Eliminacja w postaci niezmienionej (ang. unchanged excretion) odnosi się do procesu, w którym substancje wprowadzone do organizmu, najczęściej leki lub inne związki chemiczne, są wydalane przez nerki lub wątrobę bez przejścia metabolicznych przemian. Substancje te zachowują swoją oryginalną strukturę chemiczną podczas przechodzenia przez organizm.

Zjawisko to ma istotne znaczenie w farmakologii klinicznej, ponieważ wpływa na biodostępność, działanie terapeutyczne oraz potencjalne działania niepożądane leków. Drogi eliminacji w postaci niezmienionej mogą obejmować wydalanie z moczem, kałem, żółcią, potem lub wydychanym powietrzem, przy czym dominującą drogą jest zwykle wydalanie nerkowe.

Wiedza o odsetku leku wydalanego w postaci niezmienionej jest kluczowym parametrem farmakokinetycznym, szczególnie istotnym przy dostosowywaniu dawek u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby. Leki wydalane głównie w postaci niezmienionej przez nerki (np. aminoglikozydy, digoksyna) wymagają szczególnej uwagi i modyfikacji dawkowania u pacjentów z niewydolnością nerek.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl