biopsja przezoskrzelowa
Biopsja przezoskrzelowa (transbronchial biopsy, TBB) to małoinwazyjna procedura diagnostyczna, która umożliwia pobranie fragmentów tkanki płucnej do badania histopatologicznego. Zabieg wykonywany jest podczas bronchoskopii, z użyciem specjalnych kleszczyków biopsyjnych wprowadzanych przez kanał roboczy bronchoskopu.
Procedura ta jest szczególnie wartościowa w diagnostyce chorób śródmiąższowych płuc, podejrzenia sarkoidozy, zmian rozsianych w płucach oraz guzów zlokalizowanych przyoskrzelowo. W porównaniu z biopsją chirurgiczną, metoda ta charakteryzuje się mniejszym ryzykiem powikłań, krótszym czasem wykonania i szybszą rekonwalescencją pacjenta.
Główne powikłania biopsji przezoskrzelowej obejmują krwawienie i odmę opłucnową. Częstość występowania odmy szacuje się na 1-4% przypadków, natomiast ryzyko istotnego klinicznie krwawienia jest relatywnie niskie. Czułość metody waha się w zależności od diagnozowanej patologii – jest wysoka dla sarkoidozy (60-90%), ale niższa dla idiopatycznego włóknienia płuc i innych chorób śródmiąższowych.
W ostatnich latach coraz większą popularność zyskuje kriobiopsja przezoskrzelowa, która pozwala na pobranie większych fragmentów tkanki płucnej z zachowaniem jej architektury, co zwiększa wartość diagnostyczną materiału. Technika ta jest szczególnie przydatna w diagnostyce chorób śródmiąższowych płuc.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Pneumonitis – Diagnostyka i diagnoza
Pneumonitis to nieinfekcyjne zapalenie tkanki płucnej wywołane ekspozycją na czynniki drażniące, takie jak alergeny środowiskowe, promieniowanie czy leki. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym, badaniach laboratoryjnych (m.in. morfologia, OB, CRP, gazometria, oznaczenie przeciwciał IgG), obrazowych (RTG, HRCT) oraz funkcjonalnych (spirometria, DLCO). HRCT jest kluczowa w ocenie stopnia uszkodzenia płuc i różnicowaniu fenotypów pneumonitis (niewłóknisty vs. włóknisty). Bronchoskopia z płukaniem oskrzelowo-pęcherzykowym (BAL) wykazuje limfocytozę (>50%) i niski stosunek CD4:CD8, co wspiera rozpoznanie, choć nie jest swoiste. W razie wątpliwości wykonuje się biopsję płuca – chirurgiczną lub mniej inwazyjną kriobiopsję przezoskrzelową (TBLC), która ma dobry profil bezpieczeństwa i wysoką dokładność diagnostyczną. Diagnostyka wymaga współpracy multidyscyplinarnej pulmonologa, radiologa i patologa oraz integracji danych klinicznych, serologicznych, obrazowych i histopatologicznych zgodnie z aktualnymi wytycznymi ATS/JRS/ALAT i CHEST.
alergen środowiskowy, badanie fizykalne, BAL, biopsja przezoskrzelowa, bronchoskopia, choroba śródmiąższowa płuc, eozynofilia, gazometria krwi tętniczej, histopatologia, HRCT, hypersensitivity pneumonitis, limfocytoza, morfologia krwi, neutrofilia, pneumonitis, radioterapia, rtg klatki piersiowej, spirometria, włóknienie płuc, wywiad medyczny, zapalenie śródmiąższowe płuc, zapalenie tkanki płucnej - Leksykon chorób i schorzeń
Sarkoidoza – Diagnostyka i diagnoza
Sarkoidoza to układowa choroba ziarniniakowa o nieznanej etiologii, charakteryzująca się obecnością nieserowaciejących ziarniniaków, najczęściej w płucach i węzłach chłonnych śródpiersia. Diagnostyka opiera się na trzech filarach: zgodnym obrazie klinicznym i radiologicznym, potwierdzeniu histopatologicznym oraz wykluczeniu innych chorób ziarniniakowych, takich jak gruźlica czy chłoniak. Radiologicznie chorobę klasyfikuje się w pięć stadiów (0-IV), gdzie stadium I to obustronna adenopatia wnęk płucnych, a stadium IV włóknienie płuc. Badania obrazowe obejmują RTG, HR-CT, PET/CT (czułość 89-100%) oraz MRI, szczególnie przydatne w diagnostyce sarkoidozy sercowej i neurologicznej. Biopsja, zwłaszcza EBUS-TBNA (czułość ok. 90%), jest kluczowa do potwierdzenia obecności nieserowaciejących ziarniniaków. Płukanie oskrzelowo-pęcherzykowe (BAL) z limfocytozą >15% i stosunkiem CD4:CD8 >3,5 ma wysoką swoistość (93-96%) dla rozpoznania. Markerami wspomagającymi diagnostykę są podwyższony ACE (u ~60% pacjentów), sIL-2R, SAA, lizozym, KL-6 oraz 1,25-dihydroksywitamina D. Badania czynnościowe płuc (spirometria, DLCO) służą do oceny stopnia upośledzenia funkcji oddechowej, gdzie umiarkowane do ciężkiego nasilenie definiuje się jako DLCO ≤ 65% wartości przewidywanej lub objętości spirometryczne ≤ 70%.
badanie w lampie szczelinowej, beryloza, biopsja przezoskrzelowa, choroba ziarniniakowa, diagnoza z wykluczenia, elektromiografia, enzym konwertujący angiotensynę, fosfataza alkaliczna, lupus pernio, morfologia krwi, nakłucie lędźwiowe, neurosarkoidoza, płukanie oskrzelowo-pęcherzykowe, potencjały wywołane, pozytonowa tomografia emisyjna, próba tuberkulinowa, reumatoidalne zapalenie stawów, rezonans magnetyczny serca, rumień guzowaty, sarkoidoza sercowa, sarkoidoza skórna, test proliferacji limfocytów, tomografia emisyjna pojedynczego fotonu, tomografia komputerowa wysokiej rozdzielczości, węzły chłonne śródpiersia, zapalenie błony naczyniowej, zespół Löfgrena, zespół suchego oka, ziarniniak nieserowaciejący, ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń