oporne niedociśnienie
Oporne niedociśnienie (ang. resistant hypotension) to stan kliniczny, w którym ciśnienie tętnicze pozostaje niskie i nie odpowiada adekwatnie na standardowe metody leczenia mające na celu jego podwyższenie. W przeciwieństwie do opornego nadciśnienia tętniczego, które jest dobrze opisane w literaturze medycznej, oporne niedociśnienie stanowi wyzwanie diagnostyczne i terapeutyczne.
Stan ten charakteryzuje się utrzymującymi się wartościami ciśnienia skurczowego poniżej 90 mmHg lub średniego ciśnienia tętniczego poniżej 65 mmHg, mimo zastosowania odpowiedniej płynoterapii oraz co najmniej dwóch leków wazopresorowych w odpowiednich dawkach. Oporne niedociśnienie może wystąpić w przebiegu wstrząsu różnego pochodzenia, sepsy, niewydolności serca, ciężkich zaburzeń endokrynologicznych lub jako efekt uboczny niektórych leków.
Diagnostyka opornego niedociśnienia obejmuje poszukiwanie przyczyn strukturalnych (np. dysfunkcja mięśnia sercowego, tamponada serca), objętościowych (np. krwawienie, odwodnienie), naczyniowych (np. sepsa, reakcja anafilaktyczna) oraz endokrynologicznych (np. niewydolność nadnerczy). Leczenie powinno być ukierunkowane na przyczynę podstawową, a w przypadkach opornych może wymagać zastosowania zaawansowanych technik monitorowania hemodynamicznego oraz terapii ratunkowych, takich jak ECMO czy mechaniczne wspomaganie krążenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Kefrenex 25 mg
Przedawkowanie kwetiapiny, substancji czynnej leku Kefrenex, prowadzi do nasilenia jej działań farmakologicznych, co może skutkować poważnymi objawami neurologicznymi (senność, śpiączka, drgawki), sercowo-naczyniowymi (tachykardia, niedociśnienie tętnicze, wydłużenie odstępu QT), przeciwcholinergicznymi (zatrzymanie moczu, suchość błon śluzowych), mięśniowymi (rabdomioliza) oraz oddechowymi (niewydolność oddechowa). Szczególnie wysokie ryzyko występuje u pacjentów z chorobami układu krążenia. Najpoważniejsze skutki to śpiączka, zatrzymanie oddychania i zgon, co podkreśla bezpośrednie zagrożenie życia w przypadku ciężkiego zatrucia.
adrenalina i dopamina, alfa-blokada, blok serca, choroba układu krążenia, drgawki, drożność dróg oddechowych, fizostygmina, kwetiapina, lek sympatykomimetyczny, majaczenie, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, oddział intensywnej terapii, oporne niedociśnienie, płukanie żołądka, poszerzenie zespołu QRS, rabdomioliza, śpiączka, splątanie, stan padaczkowy, tachykardia, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywny, wydłużenie odstępu QT, zatrzymanie moczu, zespół majaczeniowy, zespół przeciwcholinergiczny