HHV-8
HHV-8 (Human Herpesvirus 8), znany również jako wirus mięsaka Kaposiego (KSHV – Kaposi’s Sarcoma-associated Herpesvirus), to ludzki herpeswirus odkryty w 1994 roku. Należy do rodziny Herpesviridae i jest klasyfikowany jako gammaherpeswirus. Wirus ten jest etiologicznie związany z mięsakiem Kaposiego, pierwotnym chłoniakiem wysiękowym oraz chorobą Castlemana.
Transmisja HHV-8 odbywa się głównie poprzez kontakt z płynami ustrojowymi, w tym śliną. Prewalencja wirusa wykazuje znaczne różnice geograficzne – jest wysoka w Afryce Subsaharyjskiej i regionie Morza Śródziemnego, natomiast niższa w Ameryce Północnej i Europie Północnej. Szczególnie narażone na zakażenie są osoby z obniżoną odpornością, zwłaszcza pacjenci z HIV/AIDS.
Diagnostyka zakażenia HHV-8 opiera się na metodach serologicznych (wykrywanie przeciwciał) oraz technikach molekularnych (PCR wykrywający DNA wirusa). Aktualnie nie istnieje szczepionka przeciwko HHV-8, a leczenie infekcji obejmuje głównie terapię przeciwwirusową foskarnetem lub gancyklowirem w przypadkach aktywnego zakażenia. W leczeniu chorób związanych z HHV-8 stosuje się dodatkowo chemioterapię, immunoterapię oraz leczenie przeciwretrowirusowe u pacjentów z HIV.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Choroba castlemana – Diagnostyka i diagnoza
Choroba Castlemana (CD) to rzadkie limfoproliferacyjne schorzenie o niejasnej etiologii, wymagające kompleksowej diagnostyki obejmującej badania kliniczne, obrazowe, laboratoryjne oraz histopatologiczne. Kluczowym badaniem jest biopsja wycinająca węzła chłonnego, umożliwiająca ocenę charakterystycznej architektury węzła, niezbędnej do rozpoznania. Diagnostyka różnicowa obejmuje wykluczenie chłoniaków, chorób autoimmunologicznych (np. toczeń rumieniowaty, choroba IgG4-zależna) oraz infekcji (HIV, HHV-8, EBV). Badania obrazowe (CT, PET, MRI, USG) pozwalają na ocenę rozległości i typu choroby (unicentryczna vs. multicentryczna). Typowe parametry laboratoryjne to m.in. podwyższone CRP, OB, niedokrwistość, trombocytopenia lub trombocytoza, hipergammaglobulinemia, hipoalbuminemia oraz często podwyższone stężenie IL-6, szczególnie w MCD. W 2017 roku wprowadzono międzynarodowe kryteria diagnostyczne dla idiopatycznej wieloogniskowej choroby Castlemana (iMCD), wymagające obecności charakterystycznych cech histopatologicznych i powiększonych węzłów chłonnych ≥1 cm w co najmniej dwóch stacjach, a także spełnienia kryteriów klinicznych i laboratoryjnych.
badanie ultrasonograficzne, białko C-reaktywne, biopsja węzła chłonnego, biopsja wycinająca, chłoniak, choroba Castlemana, choroba IgG4-zależna, cytokiny prozapalne, hepatomegalia, HHV-8, hipergammaglobulinemia, hipoalbuminemia, idiopatyczna wieloogniskowa choroba Castlemana, interleukina-6, kiła, małopłytkowość, mononukleoza zakaźna, morfologia krwi, nadpłytkowość, niedokrwistość, OB, organomegalia, pozytonowa tomografia emisyjna, reumatoidalne zapalenie stawów, rezonans magnetyczny, schorzenie limfoproliferacyjne, splenomegalia, szpiczak mnogi, toczeń rumieniowaty układowy, tomografia komputerowa, trombocytopenia, trombocytoza, unicentryczna choroba Castlemana, wieloogniskowa choroba Castlemana, włóknienie szpiku, wodobrzusze, zakażenie EBV, zakażenie HIV, zespół POEMS, zespół TAFRO - Leksykon chorób i schorzeń
Sarcoma kaposiego – Leczenie
Sarcoma Kaposiego (SK) to nowotwór naczyniopochodny wywodzący się z komórek śródbłonka naczyń limfatycznych i krwionośnych, wywoływany przez HHV-8. Leczenie SK jest zindywidualizowane i zależy od typu (epidemiczny związany z HIV, klasyczny, endemiczny, jatrogenny), lokalizacji i rozległości zmian oraz stanu immunologicznego pacjenta. W SK związanym z HIV podstawą terapii jest HAART, która u około 40% pacjentów powoduje regresję zmian. W bardziej zaawansowanych przypadkach stosuje się chemioterapię, najczęściej doksorubicynę liposomalną lub paklitaksel, co poprawia skuteczność leczenia. W SK jatrogennym, szczególnie po przeszczepach, zaleca się redukcję immunosupresji oraz zamianę inhibitorów kalcyneuryny na sirolimus, który wykazuje działanie przeciwnowotworowe. Klasyczne i endemiczne SK zwykle ograniczają się do skóry i są leczone miejscowo, m.in. radioterapią (20-30 Gy), krioterapią, chirurgią czy terapią miejscową (imiquimod, alitretynoina). Radioterapia cechuje się wysoką skutecznością, z odpowiedzią sięgającą 100% i remisjami 30-90%.
alitretynoina, alkaloidy Vinca, bewacyzumab, bleomycyna, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, doksorubicyna liposomalna, etopozyd, gemcytabina, HAART, HHV-8, imiquimod, immunoterapia, inhibitor kalcyneuryny, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor mTOR, komórki śródbłonka, krioterapia, lenalidomid, ludzki herpeswirus typu 8, obrzęk limfatyczny, paklitaksel, pomalidomid, radioterapia, sarcoma Kaposiego, sirolimus, talidomid, temsyrolimus, terapia antyretrowirusowa, terapia intralezyjna, VEGF, winblastyna, winkrystyna, winorelbina - Leksykon chorób i schorzeń
Sarcoma kaposiego – Zapobieganie i profilaktyka
Sarcoma Kaposiego (SK) jest nowotworem naczyniowym pochodzenia śródbłonkowego, ściśle związanym z zakażeniem wirusem HHV-8 (KSHV). Profilaktyka SK opiera się głównie na zapobieganiu zakażeniu HIV, które jest kluczowym czynnikiem ryzyka rozwoju SK, zwłaszcza w krajach rozwiniętych. Zalecenia profilaktyczne obejmują bezpieczne praktyki seksualne (używanie prezerwatyw, ograniczenie liczby partnerów), regularne testy na HIV, stosowanie profilaktyki przedekspozycyjnej (PrEP) u osób z grup wysokiego ryzyka oraz unikanie wspólnego używania igieł. U zakażonych HIV i KSHV podstawą zapobiegania rozwojowi SK jest wysoce aktywna terapia antyretrowirusowa (HAART), która poprawia kontrolę immunologiczną nad wirusem HHV-8 i zmniejsza ryzyko wystąpienia SK, a także może prowadzić do regresji zmian nowotworowych u około 40% pacjentów z AIDS-zależnym SK. U pacjentów po przeszczepach narządów zaleca się stosowanie inhibitorów mTOR (sirolimus, everolimus) w celu zmniejszenia ryzyka jatrogennego SK.
AIDS, badanie przesiewowe, bezpieczny seks, działanie antyangiogenne, HAART, HHV-8, immunoterapia, inhibitor mTOR, lek przeciwwirusowy, limfocyty CD4, nowotwór naczyniowy, obrzęk limfatyczny, pegylowana liposomalna doksorubicyna, PrEP, profilaktyka przeciwzakrzepowa, sarcoma Kaposiego, terapia antyretrowirusowa, zakażenie HIV, zespół lizy guza - Leksykon chorób i schorzeń
Sarcoma kaposiego – Etiologia i przyczyny
Sarcoma Kaposiego (KS) jest nowotworem pochodzącym z komórek śródbłonka naczyń krwionośnych i limfatycznych, którego etiologia jest ściśle związana z zakażeniem wirusem HHV-8 (KSHV). Wirus ten, należący do rodziny Herpesviridae, jest niezbędnym, aczkolwiek niewystarczającym czynnikiem do rozwoju KS, który wymaga dodatkowego osłabienia układu odpornościowego, np. w przebiegu HIV/AIDS, immunosupresji po przeszczepach, czy w klasycznej postaci u osób starszych. HHV-8 koduje onkogeny i białka umożliwiające proliferację komórek nowotworowych oraz ucieczkę przed nadzorem immunologicznym. Epidemiologicznie, ryzyko rozwoju KS jest wyższe u mężczyzn (około 8-krotnie), osób w wieku 40-70 lat, oraz u populacji śródziemnomorskiej, wschodnioeuropejskiej i afrykańskiej, gdzie seropozytywność HHV-8 może sięgać nawet 80%. Transmisja wirusa odbywa się głównie przez ślinę, drogą płciową, przetoczenia krwi, przeszczepy oraz z matki na dziecko.
AIDS, białka wirusowe, choroba Castlemana, cytokiny, cytotoksyczne limfocyty T, czynnik wzrostu fibroblastów, Herpesviridae, HHV-8, immunosupresja, inhibitor kinazy tyrozynowej, interleukina-6, komórki NK, KSHV, lek immunosupresyjny, ludzki herpeswirus, mięsak Kaposiego, mikroRNA, narząd wewnętrzny, niedożywienie, odpowiedź immunologiczna, onkogeny, onkostatyna M, pierwotny chłoniak wysiękowy, polimorfizm genu IL6, pomalidomid, przeszczep narządu, przetoczenie krwi, receptor kinazy tyrozynowej, terapia antyretrowirusowa, TNF-α, układ odpornościowy, węzeł chłonny, zakażenie HIV, zmiany skórno-śluzówkowe