bezdech u wcześniaków

Bezdech u wcześniaków (apnea of prematurity, AOP) to częste zaburzenie oddychania występujące u noworodków urodzonych przedwcześnie, zwykle przed 34. tygodniem ciąży. Definiuje się go jako przerwę w oddychaniu trwającą co najmniej 20 sekund lub krótszą, jeśli towarzyszy jej bradykardia lub desaturacja tlenem.

Główną przyczyną bezdechu u wcześniaków jest niedojrzałość ośrodka oddechowego w pniu mózgu, co prowadzi do nieregularności w kontroli oddychania. Dodatkowe czynniki ryzyka obejmują niedojrzałość odruchu Heringa-Breuera, zwiększoną wrażliwość na hipoksję, zmniejszoną wrażliwość na hiperkapnię oraz obniżone napięcie mięśniowe górnych dróg oddechowych.

Diagnostyka bezdechu u wcześniaków opiera się głównie na monitorowaniu parametrów życiowych, w tym częstości oddechów, saturacji tlenem i czynności serca. Kluczowe jest wykluczenie innych przyczyn bezdechów, takich jak infekcje, zaburzenia metaboliczne, wady wrodzone czy krwawienia dokomorowe.

Leczenie bezdechu wcześniaków obejmuje stosowanie stymulacji oddechowej, odpowiednie ułożenie dziecka, utrzymanie optymalnej temperatury otoczenia oraz farmakoterapię. Metyloksantyny (kofeina, teofilina) są lekami pierwszego rzutu, działającymi poprzez stymulację ośrodka oddechowego. W cięższych przypadkach może być konieczne zastosowanie nieinwazyjnego wspomagania oddychania (CPAP) lub wentylacji mechanicznej.

Rokowanie w bezdechu wcześniaków jest zazwyczaj dobre, a objawy ustępują wraz z dojrzewaniem układu nerwowego, zwykle do czasu osiągnięcia wieku odpowiadającego 36-40 tygodniom wieku postkoncepcyjnego. Jednak ciężkie lub przedłużające się epizody bezdechu mogą prowadzić do niedotlenienia i kwasicy, co potencjalnie wpływa na rozwój neurologiczny dziecka.

Powiązane wpisy

  1. 21.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl