uogólniony napad toniczno-kloniczny

Uogólniony napad toniczno-kloniczny (dawniej nazywany grand mal) to najczęściej rozpoznawany rodzaj napadu padaczkowego charakteryzujący się utratą przytomności oraz fazą toniczną (sztywność mięśni) i następującą po niej fazą kloniczną (rytmiczne drgawki). Napad obejmuje obie półkule mózgowe jednocześnie.

Napad rozpoczyna się nagłym utraceniem przytomności, często poprzedzonym krzykiem epileptycznym (wynikającym z gwałtownego skurczu mięśni oddechowych i przepony). W fazie tonicznej dochodzi do uogólnionego wzmożenia napięcia mięśniowego trwającego zwykle 10-20 sekund, po czym następuje faza kloniczna z rytmicznymi, synchronicznymi skurczami mięśni kończyn i tułowia, trwająca zazwyczaj 30-60 sekund.

W trakcie napadu mogą wystąpić: przygryzienie języka, ślinotok, bezwiedne oddanie moczu, sinica, zaburzenia oddychania oraz zatrzymanie oddechu. Po napadzie pacjent zwykle pozostaje nieprzytomny przez kilka minut, a po odzyskaniu świadomości występuje stan pomroczny, dezorientacja, senność oraz ból głowy i mięśni. Charakterystyczna jest niepamięć wsteczna dotycząca napadu.

Diagnostyka obejmuje przede wszystkim badanie EEG, w którym stwierdza się uogólnione wyładowania zespołów iglica-fala lub wieloiglica-fala. Leczenie polega na farmakoterapii lekami przeciwpadaczkowymi, takimi jak walproiniany, lamotrygina, lewetiracetam, topiramat czy karbamazepina. W przypadku stanu padaczkowego wymagane jest natychmiastowe leczenie w warunkach szpitalnych.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl