napad padaczkowy toniczno-kloniczny
Napad padaczkowy toniczno-kloniczny (dawniej określany jako grand mal) jest najczęstszą postacią uogólnionego napadu drgawkowego. Charakteryzuje się gwałtownym przebiegiem z utratą świadomości i dwufazową sekwencją objawów ruchowych.
W fazie tonicznej dochodzi do nagłego napięcia mięśni całego ciała, co powoduje upadek pacjenta oraz silne wyprostowanie kończyn i tułowia. Możliwe jest wystąpienie sinicy, zatrzymania oddechu i prężenia ciała. Faza ta trwa zazwyczaj 10-20 sekund.
Po fazie tonicznej następuje faza kloniczna, charakteryzująca się rytmicznymi, gwałtownymi skurczami i rozkurczami mięśni. W tym okresie może dojść do przegryzienia języka, bezwiednego oddania moczu, a także zwiększonego wydzielania śliny. Faza kloniczna trwa zwykle 30-60 sekund.
Po ustąpieniu drgawek pacjent pozostaje nieprzytomny przez kilka minut, a po odzyskaniu świadomości często doświadcza splątania, senności, bólu głowy i mięśni. Napad toniczno-kloniczny wymaga natychmiastowej pomocy, szczególnie gdy trwa dłużej niż 5 minut lub gdy napady występują seryjnie, co może prowadzić do stanu padaczkowego – stanu zagrożenia życia.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Bupivacaini Noridem 2,5 mg/ml
Przedawkowanie bupiwakainy chlorowodorku stanowi poważne zagrożenie dla życia, manifestujące się toksycznym wpływem na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) oraz układ krążenia. Toksyczność może wynikać z przypadkowego podania donaczyniowego, nadmiernej dawki lub szybkiego wchłaniania z silnie unaczynionych tkanek. Objawy neurotoksyczne rozwijają się w ciągu 15-60 minut (przy przedawkowaniu) lub szybciej (kilka sekund do minut przy podaniu donaczyniowym) i obejmują początkowo uczucie pustki w głowie, parestezje okolicy ust, drętwienie języka, przeczulicę słuchową, szumy uszne oraz zaburzenia widzenia. Następnie mogą pojawić się dysartria, drgania mięśni, drżenie, a w zaawansowanych przypadkach uogólnione drgawki toniczno-kloniczne, utrata przytomności, zaburzenia oddychania i bezdech. Kardiotoksyczność objawia się niedociśnieniem, bradykardią (<60/min), arytmiami, a w ciężkich przypadkach zatrzymaniem akcji serca, które może wystąpić nawet bez wcześniejszych objawów OUN, zwłaszcza u pacjentów w sedacji lub znieczuleniu ogólnym.
akomodacja, amidowy środek znieczulający, arytmia, blokada nerwowa, bradykardia, bupiwakaina chlorowodorek, defibrylacja elektryczna, drętwienie języka, drganie mięśni, drgawki uogólnione, dysartria, działanie inotropowe, efekt kardiologiczny, efekt toksyczny, hiperkaliemia, hiperkapnia, intubacja dotchawicza, kardiotoksyczność, kwasica, lek presyjny, lek przeciwdrgawkowy, napad padaczkowy toniczno-kloniczny, neurotoksyczność, niedociśnienie, niedociśnienie tętnicze, niedotlenienie, objaw prodromalny, ośrodkowy układ nerwowy, parestezja, podanie donaczyniowe, porażenie ośrodka oddechowego, przeczulica słuchowa, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, środek zwiotczający mięśnie, szum uszny, tlenoterapia, układ krążenia, wentylacja wspomagana, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie widzenia, zatrzymanie akcji serca, zawroty głowy, znieczulenie ogólne, znieczulenie rdzeniowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Topamax 25 mg
Topamax (topiramat) jest dostępny w kapsułkach twardych o dawkach 15 mg i 25 mg, a dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do wskazań klinicznych oraz odpowiedzi pacjenta. Leczenie rozpoczyna się od niskiej dawki (np. 25 mg na noc przez pierwszy tydzień u dorosłych) z stopniowym zwiększaniem o 25-50 mg co 1-2 tygodnie, podając lek w dwóch dawkach podzielonych. W monoterapii u dorosłych zalecana dawka docelowa wynosi 100-200 mg/dobę (maksymalnie do 500 mg/dobę), natomiast u dzieci powyżej 6 lat dawka początkowa to 0,5-1 mg/kg mc., z docelową około 2 mg/kg mc./dobę. W terapii uzupełniającej dawki u dorosłych wahają się od 200 do 400 mg/dobę, a u dzieci od 5 do 9 mg/kg mc./dobę, z możliwością stosowania dawek do 30 mg/kg mc./dobę. W profilaktyce migreny u dorosłych dawka początkowa to 25 mg na noc, zwiększana do 100 mg/dobę, z możliwością stosowania dawek od 50 do 200 mg/dobę. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny ≤ 70 ml/min) zaleca się stosowanie połowy standardowej dawki, a u pacjentów dializowanych podawanie dodatkowej dawki topiramatu w dniu hemodializy. U pacjentów z zaburzeniami wątroby należy stosować lek ostrożnie ze względu na zmniejszony klirens.
częściowy napad padaczkowy, dysfagia, fenytoina, hemodializa, karbamazepina, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, klirens topiramatu, lek indukujący enzymy, lek przeciwpadaczkowy, monoterapia padaczki, napad drgawkowy, napad padaczkowy, napad padaczkowy toniczno-kloniczny, profilaktyka migreny, stan stacjonarny, stężenie topiramatu w osoczu, terapia uzupełniająca, topiramat, wtórne uogólnienie, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół Lennoxa-Gastauta