niedokrwienie wątroby
Niedokrwienie wątroby to stan patologiczny, w którym dochodzi do ograniczenia dopływu krwi do tkanki wątrobowej, co prowadzi do hipoksji i potencjalnego uszkodzenia hepatocytów. Ten stan może występować zarówno w postaci ostrej, jak i przewlekłej, powodując różnorodne konsekwencje kliniczne.
Etiologia niedokrwienia wątroby obejmuje wstrząs hemodynamiczny, niewydolność krążenia, zator lub zakrzepicę naczyń wątrobowych, urazy, a także powikłania zabiegów chirurgicznych, szczególnie transplantacji wątroby. Szczególnie wrażliwe na niedokrwienie są hepatocyty w strefie 3 zrazika wątrobowego (strefa centralna), gdzie ciśnienie tlenu jest fizjologicznie najniższe.
Konsekwencje niedokrwienia wątroby zależą od czasu trwania i nasilenia hipoksji. Ostre niedokrwienie może prowadzić do martwicy hepatocytów, wzrostu aktywności aminotransferaz, zaburzeń syntezy białek, w tym czynników krzepnięcia, oraz upośledzenia metabolizmu leków. Przedłużające się niedokrwienie może skutkować niewydolnością wątroby, encefalopatią wątrobową i zespołem wątrobowo-nerkowym.
Diagnostyka niedokrwienia wątroby opiera się na badaniach obrazowych (USG Doppler, angio-TK, angio-MR), ocenie biochemicznej funkcji wątroby oraz niekiedy biopsji wątroby. W leczeniu kluczowe jest przywrócenie prawidłowego przepływu krwi przez wątrobę oraz leczenie przyczyny podstawowej. W przypadkach ciężkiego uszkodzenia może być konieczne rozważenie transplantacji wątroby.