wymiar końcoworozkurczowy lewej komory
Wymiar końcoworozkurczowy lewej komory (LVEDD – Left Ventricular End-Diastolic Dimension) to kluczowy parametr echokardiograficzny określający szerokość jamy lewej komory serca w momencie końca rozkurczu, czyli tuż przed skurczem komór. Pomiar ten wykonuje się najczęściej w projekcji przymostkowej w osi długiej lub krótkiej.
Prawidłowe wartości LVEDD u dorosłych mieszczą się zwykle w zakresie 42-59 mm u mężczyzn i 39-53 mm u kobiet, choć mogą się różnić w zależności od parametrów ciała pacjenta (wzrost, masa ciała, BSA). Zwiększony wymiar końcoworozkurczowy lewej komory może wskazywać na przebudowę ekscentryczną serca, występującą m.in. w kardiomiopatii rozstrzeniowej, wadach zastawkowych (niedomykalność mitralna, niedomykalność aortalna) czy w przewlekłej niewydolności serca.
Pomiar LVEDD stanowi podstawę do oceny funkcji skurczowej lewej komory, szczególnie przy obliczaniu frakcji skracania. Jest również istotny w monitorowaniu postępu chorób serca oraz ocenie skuteczności leczenia. Wymiar końcoworozkurczowy lewej komory należy interpretować w kontekście innych parametrów echokardiograficznych oraz stanu klinicznego pacjenta.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Dipper-Mono 160 mg
Walsartan, aktywny składnik leku Dipper-Mono, jest selektywnym antagonistą receptora AT1 angiotensyny II, wykazującym silne działanie przeciwnadciśnieniowe po podaniu doustnym. Charakteryzuje się brakiem aktywności agonistycznej wobec receptora AT1 oraz nie wpływa na konwertazę angiotensyny, co przekłada się na znacznie niższe ryzyko wystąpienia suchego kaszlu (2,6% vs. 7,9% w porównaniu z inhibitorami ACE, p<0,05). Efekt hipotensyjny pojawia się w ciągu 2 godzin, osiąga maksimum po 4-6 godzinach i utrzymuje się przez 24 godziny. Walsartan wykazuje korzystny wpływ na redukcję albuminurii u pacjentów z cukrzycą typu 2 i mikroalbuminurią, zmniejszając wydalanie albumin o 42% (–24,2 μg/min) po 24 tygodniach terapii w dawkach 80-160 mg/dobę, co potwierdzają badania MARVAL i DROP. W badaniu VALIANT wykazano równoważną skuteczność walsartanu i kaptoprylu w zmniejszaniu śmiertelności po zawale mięśnia sercowego, a w badaniu Val-HeFT walsartan istotnie zmniejszał ryzyko hospitalizacji z powodu niewydolności serca o 27,5% (13,9% vs. 18,5%) oraz poprawiał objawy i jakość życia u pacjentów z niewydolnością serca (frakcja wyrzutowa <40%).
albuminuria, angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny II, beta-adrenolityk, bradykinina, cukrzyca typu 2, dysfagia, działanie przeciwnadciśnieniowe, efekt hipotensyjny, frakcja wyrzutowa, hiperkaliemia, inhibitor ACE, klasyfikacja NYHA, konwertaza angiotensyny, lewokomorowa niewydolność skurczowa, mikroalbuminuria, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, ostre uszkodzenie nerek, przewlekła choroba nerek, receptor AT1, rozkurczowe ciśnienie tętnicze, skurczowe ciśnienie tętnicze, substancja P, suchy kaszel, tiazydowy lek moczopędny, wydalanie albumin w moczu, wymiar końcoworozkurczowy lewej komory, zaburzenie czynności nerek, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Walsartan Krka 40 mg
Walsartan, jako selektywny antagonista receptora AT1 angiotensyny II, wykazuje silne działanie przeciwnadciśnieniowe i kardioprotekcyjne bez wpływu na aktywność konwertazy angiotensyny (ACE), co przekłada się na niższe ryzyko wystąpienia kaszlu w porównaniu z inhibitorami ACE (2,6% vs. 7,9%, p<0,05). W badaniu VALIANT obejmującym 14 703 pacjentów po ostrym zawale mięśnia sercowego z niewydolnością serca lub dysfunkcją lewej komory (LVEF <40%), walsartan wykazał skuteczność równoważną kaptoprylowi w redukcji śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny (około 19,9%) oraz poprawę parametrów sercowo-naczyniowych i zmniejszenie hospitalizacji. W badaniu Val-HeFT na 5010 pacjentach z niewydolnością serca (LVEF <40%) walsartan istotnie zmniejszył ryzyko hospitalizacji z powodu niewydolności serca o 27,5% (13,9% vs. 18,5%) oraz poprawił objawy i jakość życia, choć nie wpłynął istotnie na całkowitą śmiertelność (19,7% vs. 19,4%). Walsartan wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa, z niewielkim odsetkiem pacjentów z podwojeniem stężenia kreatyniny (4,2%) i niskim ryzykiem działań niepożądanych nerkowych.
antagonista receptora angiotensyny II, czynność nerek, frakcja wyrzutowa lewej komory, frakcja wyrzutowa serca, hiperkaliemia, inhibitor ACE, konwertaza angiotensyny, kreatynina, lek beta-adrenolityczny, lewokomorowa niewydolność skurczowa, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie, niewydolność serca, ostre uszkodzenie nerek, ostry zawał mięśnia sercowego, przewlekła choroba nerek, receptor AT1, receptor β-adrenergiczny, rozkurczowe ciśnienie tętnicze, skurczowe ciśnienie tętnicze, suchy kaszel, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, umieralność sercowo-naczyniowa, wymiar końcoworozkurczowy lewej komory, zastoinowa niewydolność serca