ablacja cewnikowa o częstotliwości radiowej
Ablacja cewnikowa o częstotliwości radiowej (RFCA – radiofrequency catheter ablation) to małoinwazyjna procedura kardiologiczna stosowana w leczeniu zaburzeń rytmu serca. Metoda polega na wprowadzeniu przez żyłę lub tętnicę specjalnego cewnika z elektrodą do serca, a następnie zastosowaniu energii o częstotliwości radiowej (fale elektromagnetyczne o częstotliwości 350-500 kHz) do precyzyjnego niszczenia tkanki odpowiedzialnej za wywoływanie arytmii.
Procedura wykonywana jest najczęściej w znieczuleniu miejscowym, pod kontrolą fluoroskopii oraz systemów elektrofizjologicznych umożliwiających mapowanie elektrycznej aktywności serca. Energia RF powoduje kontrolowane uszkodzenie termiczne (koagulację) niewielkiego obszaru tkanki mięśnia sercowego, tworząc blizny, które blokują nieprawidłowe szlaki przewodzenia impulsów elektrycznych.
Najczęstsze wskazania do RFCA obejmują: migotanie przedsionków, trzepotanie przedsionków, nawrotny częstoskurcz węzłowy (AVNRT), zespół Wolffa-Parkinsona-White’a (WPW), częstoskurcze przedsionkowe i komorowe. Skuteczność zabiegu zależy od rodzaju arytmii – w przypadku AVNRT, trzepotania przedsionków czy WPW wynosi 90-95%, natomiast dla migotania przedsionków 70-80% (często wymagane są powtórne zabiegi).
Powikłania RFCA występują rzadko (1-4%) i mogą obejmować: krwiak w miejscu wkłucia, tamponadę serca, uszkodzenie zastawek, incydenty zakrzepowo-zatorowe, blok przedsionkowo-komorowy wymagający wszczepienia stymulatora, zwężenie żył płucnych (w przypadku ablacji migotania przedsionków) czy uszkodzenie nerwu przeponowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia nadkomorowa – Patofizjologia i mechanizm
Tachykardia nadkomorowa (SVT) to grupa zaburzeń rytmu serca charakteryzujących się przyspieszonym rytmem powyżej węzła przedsionkowo-komorowego, z wąskimi zespołami QRS (≤120 ms) i częstością rytmu powyżej 100 uderzeń/min u dorosłych oraz 180-220 u dzieci. Dominującym mechanizmem patofizjologicznym jest reentry, obejmujący dwie funkcjonalne drogi przewodzenia o różnych prędkościach i okresach refrakcji, co prowadzi do powstania pętli nawrotnej. Najczęstsze typy SVT to nawrotny częstoskurcz węzłowy (AVNRT, ~65% przypadków) oraz nawrotny częstoskurcz przedsionkowo-komorowy (AVRT, ~30%), z udziałem dodatkowej drogi przewodzenia w AVRT. Diagnostyka opiera się na badaniu elektrofizjologicznym i analizie EKG, gdzie kluczowe są cechy takie jak obecność podwójnej fizjologii węzła AV, reakcja na manewry wagalne oraz charakterystyka zespołu QRS. W zespole Wolffa-Parkinsona-White’a obserwuje się preekscytację z falą delta i wydłużonym QRS (≥100 ms), a leczenie wymaga unikania leków blokujących węzeł AV ze względu na ryzyko migotania przedsionków z preekscytacją.
ablacja cewnikowa, ablacja cewnikowa o częstotliwości radiowej, aktywność wyzwalana, anomalia Ebsteina, badanie elektrofizjologiczne, blok lewej odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, blok VA, częstoskurcz nawrotny, droga dodatkowa, elektrofizjologiczne badanie serca, kardiomiopatia indukowana tachykardią, kardiomiopatia tachyarytmiczna, kardiomiopatia wywołana tachykardią, manewr wagalny, mechanizm reentry, migotanie przedsionków, nawrotny częstoskurcz przedsionkowo-komorowy, nawrotny częstoskurcz węzłowy, odstęp AH, odstęp VH, ogniskowy częstoskurcz przedsionkowy, pętla nawrotna, preekscytacja, przedwczesne pobudzenie przedsionkowe, stosunek neutrofili do limfocytów, szerokość rozkładu erytrocytów, tachykardia nadkomorowa, tachykardia przedsionkowa, trzepotanie przedsionków, układ His-Purkinjego, węzeł przedsionkowo-komorowy, węzeł zatokowo-przedsionkowy, zapalenie mięśnia sercowego, zespół QRS, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a, zwiększony automatyzm - Leksykon chorób i schorzeń
Wczesne skurcze komorowe – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Wczesne skurcze komorowe (PVCs) to przedwczesne, ektopowe impulsy pochodzące z komór serca, które manifestują się szerokim, nietypowym zespołem QRS na EKG. PVCs są powszechne i mogą występować u pacjentów zarówno bez strukturalnej choroby serca, jak i z różnymi jej formami. Częstość PVCs definiuje się jako >5 na minutę na EKG lub >10-30 na godzinę podczas monitorowania Holterowskiego, a wysoka częstotliwość to 20-40% uderzeń serca w ciągu 24 godzin. Objawy mogą obejmować uczucie „przeskoczenia” uderzenia, kołatanie, duszność, zawroty głowy czy ból w klatce piersiowej, choć większość pacjentów pozostaje bezobjawowa. Czynniki wyzwalające to m.in. stres, stymulanty (kofeina, alkohol), zaburzenia elektrolitowe (hipokaliemia, hipomagnezemia), hipoksja oraz leki takie jak digoksyna. Diagnostyka obejmuje 12-odprowadzeniowe EKG, 24-godzinne monitorowanie Holterowskie, echokardiografię, testy wysiłkowe i badania laboratoryjne.
ablacja cewnikowa, ablacja cewnikowa o częstotliwości radiowej, arytmia serca, bigeminia, bloker kanału wapniowego, choroba niedokrwienna serca, duszność, echokardiogram, elektrokardiogram, frakcja wyrzutowa, hiperkalcemia, hiperkapnia, hipokaliemia, hipoksja, hipomagnezemia, kardiomiopatia, kardiomiopatia indukowana tachykardią, kołatanie serca, lek sympatykomimetyczny, mechanizm reentry, migotanie komór, monitoring holterowski, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niewydolność serca, pęczek Hisa, pojemność minutowa serca, przerost lewej komory, rytm zatokowy, strukturalna choroba serca, tachykardia komorowa, trigeminia, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wczesny skurcz komorowy, węzeł zatokowo-przedsionkowy, wszczepialny kardiowerter-defibrylator, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół QRS