aktywność bronchodylatacyjna

Aktywność bronchodylatacyjna (rozszerzająca oskrzela) to zdolność substancji lub leku do rozluźniania mięśni gładkich oskrzeli, co prowadzi do poszerzenia dróg oddechowych i ułatwienia przepływu powietrza. Jest to kluczowy mechanizm działania leków stosowanych w terapii chorób obturacyjnych dróg oddechowych, takich jak astma czy przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP).

Substancje o aktywności bronchodylatacyjnej dzielą się na kilka głównych grup: beta2-mimetyki (np. salbutamol, formoterol), które stymulują receptory beta2-adrenergiczne w mięśniach oskrzeli; leki przeciwcholinergiczne (np. ipratropium, tiotropium), które blokują receptory muskarynowe; oraz metyloksantyny (np. teofilina), które działają poprzez hamowanie fosfodiesterazy. Mechanizmy te prowadzą do relaksacji mięśni gładkich oskrzeli i redukcji oporu w drogach oddechowych.

Aktywność bronchodylatacyjna jest oceniana klinicznie poprzez pomiar parametrów spirometrycznych, szczególnie FEV1 (natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej). Poprawa wartości FEV1 po podaniu leku jest wskaźnikiem jego skuteczności bronchodylatacyjnej. W praktyce klinicznej leki o działaniu bronchodylatacyjnym mogą być stosowane doraźnie (w przypadku zaostrzeń) lub przewlekle (jako terapia podtrzymująca), w zależności od charakterystyki choroby i potrzeb pacjenta.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl