niedobór płynowy

Niedobór płynowy (hipowolemię) definiuje się jako zmniejszenie objętości płynów w organizmie, głównie krwi krążącej i płynu pozakomórkowego. Stan ten powstaje, gdy utrata płynów przewyższa ich podaż, co prowadzi do zaburzenia homeostazy wodno-elektrolitowej.

Przyczyny niedoboru płynowego obejmują: krwawienia, biegunkę, wymioty, nadmierne pocenie, cukrzycową kwasicę ketonową, oparzenia, stosowanie diuretyków oraz niewystarczające przyjmowanie płynów. W zależności od stopnia odwodnienia, objawy mogą wahać się od łagodnych (pragnienie, suchość błon śluzowych) do poważnych (zaburzenia świadomości, oliguria, hipotensja, tachykardia, zapaść krążeniowa).

Diagnostyka niedoboru płynowego opiera się na badaniu klinicznym, pomiarach parametrów życiowych, ocenie diurezy oraz badaniach laboratoryjnych (morfologia, elektrolity, osmolalność osocza, mocznik, kreatynina). Badania obrazowe, jak USG żyły głównej dolnej czy ECHO serca, mogą pomóc w ocenie stopnia wypełnienia łożyska naczyniowego.

Leczenie niedoboru płynowego polega na uzupełnieniu deficytu płynów i elektrolitów drogą doustną lub dożylną, w zależności od stanu klinicznego pacjenta. Płynoterapia powinna uwzględniać nie tylko uzupełnienie istniejącego deficytu, ale również bieżące zapotrzebowanie oraz straty. Monitorowanie parametrów hemodynamicznych i odpowiedzi na leczenie jest kluczowe dla optymalizacji terapii.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl