sulfotlenek
Sulfotlenek to związek chemiczny, w którym atom siarki jest związany zarówno z atomem tlenu, jak i innymi podstawnikami. Najczęściej występującym i najlepiej poznanym sulfotlenkiem jest dimetylosulfotlenek (DMSO), który ma szerokie zastosowanie w medycynie i badaniach naukowych.
W medycynie sulfotlenki, szczególnie DMSO, wykorzystywane są ze względu na ich właściwości penetracyjne przez błony komórkowe. DMSO stosowany jest jako nośnik dla leków w terapiach miejscowych, umożliwiając szybsze i skuteczniejsze przenikanie substancji leczniczych przez skórę. Wykazuje również właściwości przeciwzapalne i analgetyczne.
W farmakologii DMSO pełni rolę rozpuszczalnika dla wielu substancji biologicznie czynnych, które są trudno rozpuszczalne w wodzie. Jest również stosowany w krioprezerwacji komórek i tkanek jako substancja chroniąca przed uszkodzeniami powodowanymi przez tworzenie się kryształów lodu. W badaniach klinicznych wykorzystuje się sulfotlenki do leczenia chorób zapalnych, urazów tkanek miękkich oraz w niektórych schorzeniach skórnych.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Produkt leczniczy Manti Extra zawiera famotydynę (10 mg), magnez wodorotlenek (165 mg) oraz wapń węglan (800 mg), których farmakokinetyka jest złożona, ale wzajemnie się nie zakłóca. Famotydyna charakteryzuje się liniową kinetyką, szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego i biodostępnością 40-45%, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 1-3 godzin po podaniu doustnym. Wiązanie z białkami osocza wynosi 15-20%, a okres półtrwania około 3 godziny, choć u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek może się wydłużyć do ponad 20 godzin. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, a eliminacja odbywa się przede wszystkim przez nerki (65-70% wydalane z moczem, z czego 25-30% w formie niezmienionej). Klirens nerkowy famotydyny wynosi 250-450 ml/min i wykazuje cechy wydalania kanalikowego.
absorpcja leku, antagonista receptora H2, AUC, białko osocza, biodostępność, Cmax, efekt pierwszego przejścia, famotydyna, kinetyka liniowa, klirens nerkowy, kumulacja leku, lek zobojętniający, magnezu wodorotlenek, maksymalne stężenie w osoczu, neutralizacja kwasu, niepełne wchłanianie, niewydolność nerek, okres półtrwania, prawidłowa funkcja nerek, stężenie leku we krwi, sulfotlenek, wapnia węglan, wątroba, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie z moczem, zaburzenie czynności nerek -
Leksykon substancji czynnych
Albendazol, stosowany w preparacie Zentel, wykazuje różnorodne schematy dawkowania zależne od rodzaju infekcji pasożytniczej oraz wieku pacjenta powyżej 2 lat. W leczeniu owsicy, ankylostomatozy, nekatorozy, glistnicy i trichurizy zaleca się jednorazową dawkę 400 mg (20 ml zawiesiny lub 1 tabletka) podawaną bez konieczności stosowania na czczo. W przypadku strongyloidozy i tasiemczycy dawka 400 mg podawana jest raz na dobę przez 3 dni, z możliwością powtórzenia terapii po 3 tygodniach w przypadku nieskuteczności. Preparat dostępny jest w formie tabletek do rozgryzania i żucia oraz zawiesiny doustnej, co pozwala na dostosowanie do preferencji i możliwości pacjenta.
albendazol, aminotransferaza, ankylostomatoza, dawkowanie albendazolu, dysfagia, enzym wątrobowy, farmakokinetyka, glistnica, infekcja pasożytnicza, klirens, metabolit farmakologicznie czynny, nekatorioza, owsica, strongyloidoza, substancja przeciwpasożytnicza, sulfotlenek, tabletka do rozgryzania, tasiemczyca, trichuroza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawiesina doustna, Zentel -
Leksykon leków
Racekadotryl, substancja czynna preparatu Bloctil 100 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z Tmax opóźnionym o 1,5 godziny w obecności pokarmu, bez wpływu na biodostępność. Lek wykazuje umiarkowaną dystrybucję (objętość dystrybucji 66,4 l) i niskie wiązanie z elementami morfotycznymi krwi, natomiast aktywny metabolit tiorfan wiąże się w 90% z białkami osocza, głównie albuminami. Maksymalne zahamowanie aktywności enkefalinazy (75%) następuje po 2 godzinach od podania dawki 100 mg i utrzymuje się około 8 godzin, a biologiczny okres półtrwania wynosi około 3 godziny. Racekadotryl ulega szybkiemu metabolizmowi do tiorfanu, a następnie do nieaktywnych metabolitów, które stanowią ponad 10% ekspozycji ogólnoustrojowej. Nie obserwuje się kumulacji leku przy wielokrotnym podawaniu. Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (81,4% dawki), z mniejszym udziałem kału (ok. 8%) i minimalnym przez płuca (<1%).
aktywny metabolit, biodostępność, Bloctil, CYP 2C9, CYP 2D6, CYP 3A4, cytochrom P450, droga eliminacji, ekspozycja ogólnoustrojowa, elementy morfotyczne krwi, enzym UGT, hydroliza, inhibicja enkefalinazy, interakcja enzymatyczna, izotop węgla, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, kwas 2-metanosulfinylometylopropionowy, kwas 2-metylosulfanylometylopropionowy, kwas glukuronowy, marskość wątroby, metabolit nieaktywny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania biologiczny, populacja pediatryczna, profil farmakokinetyczny, racekadotryl, S-metylotiorfan, stężenie maksymalne, stężenie osoczowe, sulfotlenek, tiorfan, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza -
Leksykon leków
Klindamycyna charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym, wynoszącą około 90%, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) zależnym od dawki: 2-3 μg/ml po 150 mg, 4 μg/ml po 300 mg oraz 8 μg/ml po 600 mg, osiąganym w ciągu około 1 godziny. Po 6 godzinach stężenie po dawce 150 mg utrzymuje się na poziomie około 0,7 μg/ml. Lek wykazuje rozległą dystrybucję, przenikając do tkanek i płynów ustrojowych, w tym do tkanki kostnej, żółci, mleka matki oraz przez barierę łożyskową, co ma istotne znaczenie kliniczne. Klindamycyna wiąże się w ponad 90% z białkami osocza, co wpływa na jej farmakokinetykę i aktywność. Nie osiąga jednak znaczących stężeń w płynie mózgowo-rdzeniowym, ograniczając jej zastosowanie w zakażeniach OUN.
bariera łożyskowa, biodostępność, dializa, dystrybucja leku, działanie przeciwbakteryjne, eliminacja leku, klindamycyna, kumulacja w leukocytach, lek macierzysty, metabolizm leku, N-demetylowy metabolit, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, płyn mózgowo-rdzeniowy, przenikanie do mleka matki, stężenie w osoczu, stężenie w żółci, sulfotlenek, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności nerek, zakażenie dróg żółciowych, zakażenie kostno-stawowe, zakażenie ośrodkowego układu nerwowego, zakażenie wewnątrzkomórkowe -
Leksykon leków
Racekadotryl, substancja czynna leku Racedryl dostępnego w postaci granulatu do zawiesiny doustnej (10 mg/saszetka), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym oraz brakiem kumulacji przy wielokrotnym stosowaniu. Maksymalne zahamowanie aktywności enkefalinazy w osoczu osiąga 90% po 2 godzinach od dawki 1,5 mg/kg i utrzymuje się około 8 godzin, a okres półtrwania wynosi około 3 godziny. Lek ulega szybkiemu metabolizmowi do aktywnego metabolitu tiorfanu, który wiąże się w 90% z białkami osocza, głównie albuminami. Objętość dystrybucji wynosi 66,4 l, a stężenie substancji w osoczu jest trzykrotnie wyższe niż w pełnej krwi, co wskazuje na niewielkie wiązanie z krwinkami. Metabolity nieaktywne stanowią ponad 10% ekspozycji ogólnoustrojowej, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (81,4%), z mniejszym udziałem dróg pokarmowych (ok. 8%) i płuc (<1%).
badania farmakokinetyczne, badania in vitro, białka osocza, Cmax, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dawkowanie leku, dystrybucja leku, ekspozycja ogólnoustrojowa, enkefalinaza, farmakokinetyka, glukuronidacja, grupa tiolowa, inhibicja enzymatyczna, interakcje farmakokinetyczne, izoenzymy, kumulacja substancji czynnej, metabolit aktywny, metabolit nieaktywny, metylacja, okres półtrwania, populacja pediatryczna, racekadotryl, stężenie leku w osoczu, sulfotlenek, tiorfan, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, wydalanie z kałem, zawiesina doustna, znakowanie izotopowe -
Leksykon leków
Zentel (albendazol) w dawce 400 mg w formie tabletek do rozgryzania i żucia stosowany jest w terapii przeciwpasożytniczej z różnym schematem dawkowania zależnym od rodzaju infekcji. W przypadku owsicy, ankylostomatozy, nekatoriozy, glistnicy i trichurozy zalecana dawka to jednorazowo 400 mg (1 tabletka) podana jednego dnia. Natomiast w leczeniu strongyloidozy i tasiemczycy dawka wynosi 400 mg raz na dobę przez 3 kolejne dni, z możliwością powtórzenia kuracji po 3 tygodniach, jeśli leczenie nie przyniesie efektu. Lek można przyjmować niezależnie od posiłków, bez konieczności wcześniejszego przeczyszczenia przewodu pokarmowego. Tabletki można połykać w całości lub rozgryzać, żuć bądź rozkruszać, co ułatwia podawanie zwłaszcza u dzieci i pacjentów z trudnościami w połykaniu. Zalecane jest popijanie tabletek niewielką ilością wody.
albendazol, aminotransferaza, ankylostomatoza, cykl leczenia, enzymy wątrobowe, farmakokinetyka, glistnica, metabolizm wątrobowy, nekatorioza, owsica, strongyloidoza, sulfotlenek, tabletka do rozgryzania i żucia, tasiemczyca, terapia przeciwpasożytnicza, trichuroza, węgorek jelitowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzona czynność wątroby, zarażenie pasożytnicze
