Właściwości farmakokinetyczne
Racedryl 10 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Racedryl 10 mg

Racedryl to produkt leczniczy zawierający racekadotryl, dostępny w postaci granulatu do sporządzania zawiesiny doustnej. Każda saszetka zawiera 10 mg substancji czynnej. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis właściwości farmakokinetycznych leku, obejmujący procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji.¹

Wchłanianie

Racekadotryl charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym. Istotnym aspektem farmakokinetyki leku jest porównywalny poziom ekspozycji w stanie równowagi z ekspozycją obserwowaną po podaniu pojedynczej dawki. Oznacza to, że lek nie wykazuje tendencji do kumulacji w organizmie przy wielokrotnym podawaniu w zalecanych odstępach czasowych.²

Dystrybucja

Badania z użyciem racekadotrylu znakowanego izotopem węgla 14C wykazały, że stężenie substancji radioaktywnej w osoczu przewyższa wielokrotnie jej stężenie w komórkach krwi oraz jest trzykrotnie wyższe niż w pełnej krwi. Wskazuje to na nieznaczne wiązanie leku z krwinkami. Dystrybucja znakowanego węgla w innych tkankach była umiarkowana, co potwierdza względnie niewielka objętość dystrybucji w osoczu wynosząca 66,4 kg.³

Istotnym aspektem farmakokinetyki racekadotrylu jest wysoki stopień wiązania jego aktywnego metabolitu z białkami osocza. Tiorfan, czyli (RS)-N-(1-oksy-2-(merkaptometylo)-3-fenylopropylo) glicyna, wiąże się w 90% z białkami osocza, głównie z albuminami. Efekt farmakologiczny racekadotrylu jest zależny od dawki. Maksymalne zahamowanie aktywności enkefalinazy w osoczu występuje po około 2 godzinach od podania dawki 1,5 mg/kg i osiąga poziom 90%. Inhibicja enzymu utrzymuje się przez około 8 godzin.⁴

Metabolizm

Okres półtrwania racekadotrylu, mierzony jako czas zahamowania aktywności enkefalinazy w osoczu, wynosi około 3 godziny. Lek podlega szybkiej hydrolizie do aktywnego metabolitu – tiorfanu. Następnie tiorfan jest przekształcany w szereg nieaktywnych metabolitów, takich jak:⁵

• Sulfotlenek S-metylotiorfanu – produkt utleniania grupy tiolowej metabolitu aktywnego⁶
• S-metylotiorfan – produkt metylacji grupy tiolowej⁷
• Kwas 2-metanosulfinylometylopropionowy – produkt dalszych przemian metabolicznych⁸
• Kwas 2-metylosulfanylometylopropionowy – produkt dalszych przemian metabolicznych⁹

Wymienione nieaktywne metabolity stanowią łącznie ponad 10% ekspozycji ogólnoustrojowej na lek pierwotny. Oprócz głównych metabolitów, zidentyfikowano również inne, mniejsze produkty przemiany racekadotrylu w moczu i kale.¹⁰

Interakcje enzymatyczne

Badania in vitro wykazały, że racekadotryl i/lub tiorfan oraz cztery główne nieaktywne metabolity nie hamują aktywności głównych izoform cytochromu P450 w stopniu istotnym klinicznie. Dotyczy to następujących izoenzymów:¹¹

• CYP3A4 – główny izoenzym odpowiedzialny za metabolizm wielu leków¹²
• CYP2D6 – izoenzym zaangażowany w metabolizm wielu leków psychotropowych¹³
• CYP2C9 – izoenzym metabolizujący m.in. warfarynę i niesteroidowe leki przeciwzapalne¹⁴
• CYP1A2 – izoenzym zaangażowany w metabolizm m.in. teofiliny i kofeiny¹⁵
• CYP2C19 – izoenzym metabolizujący m.in. inhibitory pompy protonowej¹⁶

Podobnie, badania in vitro wskazują, że racekadotryl i/lub tiorfan oraz cztery główne nieaktywne metabolity nie indukują aktywności głównych izoenzymów CYP (rodzina 3A, 2A6, 2B6, 2C9/2C19, rodzina 1A, 2E1) ani enzymów UGT odpowiedzialnych za glukuronidację leków w wątrobie. Brak indukcji enzymatycznej jest istotny z klinicznego punktu widzenia, gdyż minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych z innymi równocześnie stosowanymi lekami.¹⁷

Farmakokinetyka w populacji pediatrycznej

Wyniki badań farmakokinetycznych przeprowadzonych w populacji pediatrycznej wykazują podobieństwo do parametrów obserwowanych u dorosłych. Maksymalne stężenie leku w osoczu (Cmax) jest osiągane po 2,5 godziny od podania. Istotnym aspektem bezpieczeństwa stosowania leku u dzieci jest brak kumulacji substancji czynnej po podaniu wielokrotnym w schemacie co 8 godzin przez 7 dni.¹⁸

Eliminacja

Racekadotryl jest eliminowany z organizmu w postaci metabolitów, zarówno aktywnych, jak i nieaktywnych. Główną drogą eliminacji jest wydalanie nerkowe, odpowiadające za 81,4% całkowitej eliminacji leku. Droga pokarmowa (wydalanie z kałem) odgrywa mniejszą rolę w procesie eliminacji i odpowiada za około 8% wydalanej dawki. Wydalanie przez płuca jest marginalne i stanowi mniej niż 1% podanej dawki.¹⁹