upośledzenie sprawności psychomotorycznej

Upośledzenie sprawności psychomotorycznej to stan kliniczny charakteryzujący się zaburzeniem koordynacji procesów myślowych i motorycznych, co prowadzi do spowolnienia reakcji i wykonywania czynności. Jest to istotny objaw występujący w wielu schorzeniach neurologicznych i psychiatrycznych, w tym w depresji, demencji, chorobie Parkinsona czy po udarze mózgu.

W diagnostyce klinicznej ocena sprawności psychomotorycznej stanowi ważny element badania neurologicznego i psychiatrycznego. Obejmuje ona obserwację tempa mowy, szybkości reakcji, zdolności do wykonywania złożonych czynności ruchowych oraz ogólnego poziomu aktywności pacjenta. Do obiektywnej oceny stosuje się wystandaryzowane testy neuropsychologiczne, takie jak Trail Making Test czy Digit Symbol Substitution Test.

Leczenie upośledzenia sprawności psychomotorycznej zależy od choroby podstawowej i może obejmować farmakoterapię (np. leki przeciwdepresyjne, prokognitywne), fizjoterapię, terapię zajęciową oraz trening poznawczy. W przypadkach związanych z przyjmowaniem leków (np. benzodiazepiny, neuroleptyki) konieczna może być modyfikacja dawek lub zmiana preparatu na mniej sedatywny.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl