przewlekła pokrzywka
Przewlekła pokrzywka to schorzenie dermatologiczne charakteryzujące się nawracającymi bąblami pokrzywkowymi (urtyki) i/lub obrzękiem naczynioruchowym, utrzymującym się przez okres dłuższy niż 6 tygodni. Choroba ta dotyka około 1% populacji ogólnej, przy czym kobiety chorują dwukrotnie częściej niż mężczyźni.
W zależności od mechanizmu powstawania, przewlekłą pokrzywkę dzielimy na spontaniczną (CSU) i indukowaną (CIndU). Pokrzywka spontaniczna występuje bez wyraźnych czynników wyzwalających, natomiast indukowana pojawia się w odpowiedzi na konkretne bodźce, takie jak zimno, ciepło, ucisk, wibracje czy promieniowanie słoneczne. U około 40% pacjentów z CSU wykrywa się podłoże autoimmunologiczne, związane z obecnością autoprzeciwciał przeciwko receptorowi FcεRI lub przeciwko IgE.
Diagnostyka przewlekłej pokrzywki obejmuje dokładny wywiad, badanie fizykalne oraz badania laboratoryjne w celu wykluczenia chorób współistniejących. Według aktualnych wytycznych EAACI/GA²LEN/EDF/WAO, leczenie pierwszego rzutu opiera się na podawaniu nieuspokajających przeciwhistaminowych leków II generacji. W przypadku nieskuteczności standardowej dawki, zaleca się jej zwiększenie do czterokrotności. Przy oporności na leczenie przeciwhistaminowe, opcją kolejnego rzutu jest omalizumab, a następnie cyklosporyna A.
Przewlekła pokrzywka ma istotny wpływ na jakość życia pacjentów, powodując problemy z codziennym funkcjonowaniem, zaburzenia snu oraz problemy psychologiczne. Choroba zwykle ustępuje samoistnie, jednak czas jej trwania jest trudny do przewidzenia – u około 50% pacjentów utrzymuje się ponad rok, a u 20% nawet ponad 5 lat, co stanowi poważne wyzwanie terapeutyczne.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Cetyryzyna – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Cetyryzyna jest szeroko stosowana w leczeniu alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa i przewlekłej pokrzywki, a jej bezpieczeństwo w ciąży i laktacji jest istotnym zagadnieniem klinicznym. Dane prospektywne nie wykazują zwiększonej toksyczności dla matki, płodu ani zarodka, a badania przedkliniczne na zwierzętach potwierdzają brak negatywnego wpływu na przebieg ciąży, rozwój zarodka, poród i rozwój pourodzeniowy. Stężenie cetyryzyny w mleku matki wynosi od 25% do 90% stężenia w osoczu, co wymaga ostrożności podczas stosowania u kobiet karmiących piersią, zwłaszcza przy długotrwałej terapii. Preparaty złożone zawierające pseudoefedrynę (np. Cirrus, Cirrus Duo) są przeciwwskazane w ciąży i laktacji ze względu na ryzyko wad rozwojowych i zmniejszenia przepływu maciczno-łożyskowego. W przypadku preparatów zawierających chlorek wapnia (Duozinal) zaleca się ostrożność z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa w ciąży i laktacji.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, artrezja jelita cienkiego, cetyryzyna, chlorek wapnia, ciąża, dysfagia, działanie naczyniozwężające, działanie niepożądane, działanie toksyczne, jony wapnia, karmienie piersią, krążenie maciczno-łożyskowe, niedrożność jelita cienkiego, okres reprodukcyjny, pierwszy trymestr ciąży, produkt złożony, przenikanie do mleka matki, przewlekła pokrzywka, pseudoefedryna, stężenie w mleku, wada rozwojowa, wrodzone wytrzewienie - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lirra 0,5 mg/ml
Lek Lirra w postaci roztworu doustnego o stężeniu 0,5 mg/ml zawiera lewocetyryzynę i jest dawkowany w zależności od wieku pacjenta, czynności nerek oraz nasilenia objawów alergicznych. U dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat zalecana dawka wynosi 5 mg (10 ml roztworu) raz na dobę. Dzieci w wieku 6-12 lat otrzymują tę samą dawkę, natomiast dzieci 2-6 lat – 2,5 mg dziennie podzielone na dwie dawki po 1,25 mg (2,5 ml roztworu dwa razy na dobę). Stosowanie u dzieci poniżej 2 lat nie jest zalecane z powodu braku wystarczających danych klinicznych. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawkowanie dostosowuje się na podstawie klirensu kreatyniny (Clkr), z dawkami od 5 mg raz na dobę przy Clkr ≥ 50 ml/min do 5 mg co trzeci dzień przy Clkr < 30 ml/min; lek jest przeciwwskazany u pacjentów dializowanych (Clkr < 10 ml/min). U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby bez niewydolności nerek nie jest konieczna modyfikacja dawki.
alergen, alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, choroba alergiczna, dializoterapia, działanie niepożądane, klirens kreatyniny, kreatynina w surowicy, lewocetyryzyna, lewocetyryzyny dichlorowodorek, okresowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, przewlekła pokrzywka, przewlekłe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, racemat, roztwór doustny, schyłkowa niewydolność nerek, strzykawka doustna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Etopiryna Extra 250 mg + 200 mg + 50 mg
Etopiryna Extra, zawierająca 250 mg kwasu acetylosalicylowego, 200 mg paracetamolu oraz 50 mg kofeiny, może wywoływać liczne działania niepożądane związane z każdym ze składników aktywnych. Kwas acetylosalicylowy jest odpowiedzialny za zaburzenia hematologiczne (małopłytkowość, leukopenia, agranulocytoza, niedokrwistość hemolityczna u pacjentów z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej), reakcje nadwrażliwości (występujące u 0,3% populacji ogólnej, wzrastające do 4% u astmatyków i 20% u osób z przewlekłą pokrzywką), zaburzenia neurologiczne (zawroty głowy, szumy uszne, odwracalna utrata słuchu), sercowo-naczyniowe (obrzęki, nadciśnienie, niewydolność serca), oddechowe (obrzęk płuc, skurcz oskrzeli), żołądkowo-jelitowe (niestrawność, krwawienia, owrzodzenia u 15% pacjentów przy długotrwałym stosowaniu) oraz nefropatię i hepatotoksyczność. Paracetamol, choć rzadziej, może powodować reakcje alergiczne (w tym zespół Stevensa-Johnsona), zaburzenia czynności wątroby, zapalenie trzustki, agranulocytozę oraz methemoglobinemię. Kofeina natomiast może wywoływać bóle głowy, bezsenność, tachykardię, zaburzenia żołądkowo-jelitowe oraz uzależnienie i objawy odstawienia u podatnych pacjentów.
agranulocytoza, astma oskrzelowa, białkomocz, czas krwawienia, czas protrombinowy, dehydrogenaza glukozo-6-fosforanowa, działanie niepożądane, gorączka reumatyczna, kofeina, kwas acetylosalicylowy, leukopenia, małopłytkowość, martwica komórek wątrobowych, methemoglobinemia, młodzieńcze reumatoidalne zapalenie stawów, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, owrzodzenie żołądka, paracetamol, pokrzywka, przewlekła pokrzywka, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, szumy uszne, tachykardia, toczeń rumieniowaty układowy, trombocytopenia, zapalenie trzustki, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Pokrzywka i obrzęk naczynioruchowy – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Pokrzywka (urticaria) to powszechna reakcja skórna manifestująca się uniesionymi, rumieniowymi, swędzącymi bąblami o zmiennym rozmiarze, które zwykle ustępują w ciągu 24 godzin. Obrzęk naczynioruchowy (angioedema) dotyczy głębszych warstw skóry i często współwystępuje z pokrzywką u 40-50% pacjentów. Pokrzywka dzieli się na ostrą (<6 tygodni) i przewlekłą (>6 tygodni), przy czym przewlekła często ma etiologię idiopatyczną lub autoimmunologiczną. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie i badaniu fizykalnym, a w przewlekłych przypadkach zaleca się badania laboratoryjne, takie jak morfologia, OB, CRP, testy alergiczne, poziom C4 i funkcję C1-inhibitora oraz badania tarczycy. W przypadku obrzęku naczynioruchowego z objawami dróg oddechowych wskazana jest nasofiberolaryngoskopia (NPL).
anafilaksja, antagoniści receptora H2, auto-injektor epinefryny, badania tarczycy, dysfagia, dziedziczny obrzęk naczynioruchowy, epinefryna, ikatybant, inhibitory konwertazy angiotensyny, koncentrat inhibitora C1, kortykosteroidy systemowe, leki przeciwhistaminowe, morfologia krwi, nabyty obrzęk naczynioruchowy, nasofiberolaryngoskopia, niesteroidowe leki przeciwzapalne, obrzęk naczynioruchowy, odynofagia, omalizumab, ostra pokrzywka, pokrzywka, przeciwciała IgE, przeciwciało anty-IgE, przewlekła pokrzywka, reakcja alergiczna, remisja, testy alergiczne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Alergimed 5 mg
Lek Alergimed zawiera 5 mg lewocetyryzyny dichlorowodorku w formie tabletek powlekanych i jest wskazany do leczenia objawów alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa oraz pokrzywki. Dawkowanie u dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat oraz dzieci w wieku 6-12 lat wynosi 5 mg (1 tabletka) raz na dobę. U dzieci 2-6 lat tabletki nie są zalecane ze względu na brak możliwości precyzyjnego dostosowania dawki; w tej grupie wiekowej preferowana jest postać farmaceutyczna dostosowana do dzieci. U pacjentów z prawidłową czynnością nerek i w podeszłym wieku nie wymaga się modyfikacji dawkowania, natomiast u osób z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności nerek dawka powinna być dostosowana na podstawie eGFR, z podaniem tabletek co 2-3 dni w zależności od stopnia niewydolności nerek (eGFR 30–<60 ml/min/1,73 m² – 1 tabletka co 2 dni; eGFR 15–<30 ml/min/1,73 m² – 1 tabletka co 3 dni). Lek jest przeciwwskazany u pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek (eGFR < 15 ml/min/1,73 m²) wymagających dializy.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, cetyryzyna, dializa, EGFR, klirens nerkowy, lewocetyryzyna, lewocetyryzyna dichlorowodorek, objaw alergiczny, pokrzywka, przewlekła pokrzywka, przewlekłe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, schyłkowa niewydolność nerek, sezonowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, tabletka powlekana, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Bonapiryna 300 mg
Lek Bonapiryna zawiera 300 mg kwasu acetylosalicylowego i posiada liczne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Przede wszystkim jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na kwas acetylosalicylowy lub inne NLPZ, co może prowadzić do reakcji alergicznych, takich jak pokrzywka, skurcz oskrzeli czy wstrząs anafilaktyczny. Szczególną ostrożność należy zachować u chorych z astmą oskrzelową, przewlekłymi schorzeniami układu oddechowego, gorączką sienną oraz obrzękiem błony śluzowej nosa, ze względu na zwiększone ryzyko napadów astmy i obrzęku naczynioruchowego. Bonapiryna jest również przeciwwskazana u pacjentów z czynną chorobą wrzodową żołądka lub dwunastnicy oraz stanami zapalnymi i krwawieniami z przewodu pokarmowego, gdyż może nasilać krwawienia i pogarszać stan wrzodów.
astma oskrzelowa, choroba wrzodowa żołądka, dehydrogenaza G6PD, gorączka sienna, hemofilia, hemoliza, heparyna, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwzakrzepowy, małopłytkowość, metotreksat, mielotoksyczność, nadwrażliwość na kwas acetylosalicylowy, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk błony śluzowej nosa, obrzęk naczynioruchowy, pochodna kumaryny, pokrzywka, przewlekła pokrzywka, skurcz oskrzeli, wstrząs, zaburzenie krzepnięcia krwi, zapalenie błony śluzowej nosa, zespół Reye’a - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Allefin Allergy 5 mg
Lek Allefin Allergy zawierający 5 mg lewocetyryzyny dichlorowodorku jest wskazany do leczenia objawów alergii u dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat, z zalecaną dawką dobową 5 mg (1 tabletka powlekana raz na dobę). Dzieci w wieku 6-12 lat również przyjmują 5 mg, natomiast u dzieci 2-6 lat zaleca się stosowanie innych postaci leku dostosowanych do wieku. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawkowanie należy modyfikować na podstawie klirensu kreatyniny (Clkr), obliczanego według wzoru Cockcrofta-Gaulta, z dawkami dostosowanymi do stopnia niewydolności nerek: przy Clkr ≥ 50 ml/min dawka wynosi 1 tabletka raz na dobę, przy Clkr 30-49 ml/min – 1 tabletka co drugi dzień, a przy Clkr < 30 ml/min – 1 tabletka co trzeci dzień. Produkt jest przeciwwskazany u pacjentów z Clkr < 10 ml/min oraz u pacjentów dializowanych. U dzieci i młodzieży z zaburzeniami nerek dawkowanie wymaga indywidualnego dostosowania, uwzględniając masę ciała i klirens nerkowy.
dializoterapia, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, lewocetyryzyna dichlorowodorek, objawy alergii, okresowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, populacja pediatryczna, przewlekła pokrzywka, przewlekłe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie kreatyniny, tabletka powlekana, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bilagra ORO 10 mg
Bilastyna, substancja czynna preparatu Bilagra ORO w dawkach 10 mg i 20 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po około 1,3 godziny oraz średnią biodostępnością 61%. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek 5-220 mg, brak kumulacji oraz wysoki stopień wiązania z białkami osocza (84-90%). Bilastyna jest substratem P-gp i OATP, ale nie wpływa istotnie na większość transporterów i enzymów CYP450, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Wydalana jest głównie w formie niezmienionej, z moczem (28,3%) i kałem (66,5%), a jej okres półtrwania wynosi średnio 14,5 godziny. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek obserwuje się wzrost AUC0-∞ od 737,4 ng×godz./mL (GFR >80 mL/min/1,73 m²) do 1708,5 ng×godz./mL (GFR <30 mL/min/1,73 m²) oraz wydłużenie czasu półtrwania z 9,3 do 18,4 godzin, jednak stężenia pozostają w bezpiecznym zakresie.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, białko oporności raka piersi, bilastyna, biodostępność, czas półtrwania, ekspozycja ogólnoustrojowa, glikoproteina p, izoenzymy cytochromu P450, liniowa farmakokinetyka, maksymalne stężenie w osoczu, okres półtrwania, pole pod krzywą stężeń, polipeptydy transportujące aniony organiczne, przewlekła pokrzywka, stężenie hamujące, substancja czynna, tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej, transportery nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bilaxten 10 mg
Bilastyna, lek przeciwhistaminowy II generacji dostępny w dawce 10 mg w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem (Cmax po 1,3 h) i średnią biodostępnością 61%. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek 5-220 mg, brak kumulacji oraz wysoki stopień wiązania z białkami osocza (84-90%). Bilastyna jest substratem transporterów P-gp i OATP, co może prowadzić do interakcji z lekami (np. ketokonazol, erytromycyna) i sokiem grejpfrutowym. Metabolizm jest minimalny, bez wpływu na CYP450, a eliminacja odbywa się głównie w postaci niezmienionej (95% dawki: 28,3% moczem, 66,5% kałem). Okres półtrwania wynosi średnio 14,5 h, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa i spojówek, bilastyna, biodostępność, cytochrom P450, diltiazem, erytromycyna, farmakokinetyka liniowa, glikoproteina p, hipoalbuminemia, ketokonazol, lek przeciwhistaminowy drugiej generacji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, polipeptydy transportujące aniony organiczne, przewlekła pokrzywka, stężenie maksymalne w osoczu, wskaźnik filtracji kłębuszkowej, wydalanie z moczem, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Polopiryna Max Hot (500 mg + 300 mg + 50 mg)/sasz.
Polopiryna Max Hot, zawierająca 500 mg kwasu acetylosalicylowego, 300 mg kwasu askorbowego oraz 50 mg kofeiny w proszku do roztworu doustnego, jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na składniki leku, w tym na kwas acetylosalicylowy, który wywołuje reakcje alergiczne u 0,3% populacji, a nawet do 20% u chorych z astmą oskrzelową lub przewlekłą pokrzywką. Lek nie powinien być stosowany u osób z astmą oskrzelową, przewlekłymi chorobami układu oddechowego, gorączką sienną, obrzękiem błony śluzowej nosa, aktywną chorobą wrzodową żołądka lub dwunastnicy, krwawieniami z przewodu pokarmowego, ciężką niewydolnością wątroby, nerek lub serca, zaburzeniami krzepnięcia (np. hemofilia, małopłytkowość), a także u pacjentów leczonych antykoagulantami (warfaryna, heparyna). Ponadto, lek jest przeciwwskazany u osób z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej (G6PD), podczas stosowania metotreksatu w dawkach ≥15 mg/tydzień, u dzieci poniżej 16 roku życia (ze względu na ryzyko zespołu Reye’a), w ostatnim trymestrze ciąży oraz podczas karmienia piersią ze względu na przenikanie składników do mleka matki.
antagonista witaminy K, astma aspirynowa, astma oskrzelowa, choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, dna moczanowa, encefalopatia, gorączka sienna, hemofilia, heparyna, hiperurykemia, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, kwas askorbowy, lek przeciwzakrzepowy, małopłytkowość, metotreksat, mielotoksyczność, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, przewlekła pokrzywka, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skurcz oskrzeli, stłuszczenie wątroby, warfaryna, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie krzepnięcia krwi, zapalenie błony śluzowej nosa, zespół Reye’a - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Polopiryna Max 500 mg
Polopiryna MAX (500 mg tabletki dojelitowe) zawiera kwas acetylosalicylowy i posiada liczne przeciwwskazania, które należy szczegółowo ocenić przed zastosowaniem. Główne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na kwas acetylosalicylowy lub inne NLPZ, szczególnie u pacjentów z astmą oskrzelową (20% ryzyka nadwrażliwości) oraz przewlekłą pokrzywką. Lek jest przeciwwskazany u osób z aktywną chorobą wrzodową żołądka i/lub dwunastnicy, stanami zapalnymi lub krwawieniami z przewodu pokarmowego, a także u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, nerek lub serca. Dodatkowo, stosowanie jest zabronione u osób z zaburzeniami krzepnięcia, w tym hemofilią i małopłytkowością, oraz u pacjentów przyjmujących leki przeciwzakrzepowe (pochodne kumaryny, heparyna) ze względu na zwiększone ryzyko krwawień.
astma oskrzelowa, choroba wrzodowa żołądka, czerwień koszenilowa, gorączka sienna, hemofilia, hemoliza, heparyna, katar sienny, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, małopłytkowość, metotreksat, mielotoksyczność, nadwrażliwość na substancję czynną, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk błony śluzowej nosa, obrzęk naczynioruchowy, pochodna kumaryny, przewlekła pokrzywka, przewlekłe schorzenie układu oddechowego, skurcz oskrzeli, środek przeciwzakrzepowy, synteza prostaglandyn, uszkodzenie szpiku kostnego, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie krzepnięcia krwi, zespół Reye’a - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Etopiryna 300 mg + 100 mg + 50 mg
Etopiryna jest preparatem zawierającym kwas acetylosalicylowy (300 mg), etenzamid (100 mg) oraz kofeinę (50 mg), którego stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na składniki leku, zwłaszcza na kwas acetylosalicylowy, występującą u 0,3% populacji, a u 20% chorych na astmę oskrzelową lub przewlekłą pokrzywkę. Lek może wywoływać reakcje alergiczne, w tym pokrzywkę i wstrząs anafilaktyczny, szczególnie u osób z astmą, przewlekłymi chorobami układu oddechowego, gorączką sienną oraz obrzękiem błony śluzowej nosa. Etopiryna jest przeciwwskazana u pacjentów z aktywną chorobą wrzodową żołądka i/lub dwunastnicy oraz u osób z krwawieniami z przewodu pokarmowego ze względu na ryzyko zaostrzenia tych stanów. Ponadto, nie należy jej stosować u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, nerek i serca, zaburzeniami krzepnięcia, a także u osób przyjmujących leki przeciwzakrzepowe, ze względu na zwiększone ryzyko powikłań krwotocznych i toksycznych.
astma oskrzelowa, choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, encefalopatia, etenzamid, gorączka sienna, hemofilia, hemoliza, heparyna, katar sienny, kofeina, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, laktoza jednowodna, lek przeciwzakrzepowy, małopłytkowość, metotreksat, mielotoksyczność, nadwrażliwość na kwas acetylosalicylowy, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk błony śluzowej nosa, obrzęk naczynioruchowy, pochodna kumaryny, przewlekła pokrzywka, skurcz oskrzeli, stłuszczenie wątroby, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie krzepnięcia krwi, zespół Reye’a - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Levalergedd 5 mg
Levalergedd zawiera dichlorowodorek lewocetyryzyny w dawce 5 mg (4,2 mg lewocetyryzyny) w formie tabletek powlekanych i jest wskazany do leczenia objawów alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa oraz pokrzywki. Zalecana dawka dobowa dla dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat oraz dzieci w wieku 6-12 lat wynosi 5 mg (1 tabletka) raz na dobę. U dzieci poniżej 6 lat stosowanie tabletek nie jest zalecane ze względu na brak możliwości dostosowania dawki, dlatego preferowane są inne formy leku. U pacjentów geriatrycznych oraz osób z zaburzeniami czynności nerek dawkowanie należy modyfikować w zależności od wartości eGFR: przy eGFR ≥ 60 ml/min stosuje się 1 tabletkę raz na dobę, przy eGFR 30-<60 ml/min – 1 tabletkę co drugi dzień, przy eGFR 15-<30 ml/min – 1 tabletkę co trzeci dzień, a przy eGFR < 15 ml/min lek jest przeciwwskazany. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby bez niewydolności nerek nie jest konieczna modyfikacja dawki.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, dichlorowodorek lewocetyryzyny, klirens nerkowy, lewocetyryzyna, okresowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, pacjent geriatryczny, pokrzywka, przewlekła pokrzywka, przewlekłe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, racemat cetyryzyny, schyłkowa niewydolność nerek, tabletka powlekana, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Salicortex 330 mg
Preparat Salicortex zawiera 330 mg kory wierzby (Salicis cortex) z co najmniej 20 mg glikozydów fenolowych w przeliczeniu na salicynę i wykazuje liczne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed jego zastosowaniem. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na korę wierzby, salicylany lub NLPZ, a także u osób z astmą, chorobą wrzodową żołądka i/lub dwunastnicy, ciężkimi zaburzeniami wątroby i nerek, zaburzeniami krzepnięcia oraz niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej. Nie zaleca się stosowania preparatu u osób poniżej 18 roku życia ze względu na ryzyko zespołu Reye’a oraz w trzecim trymestrze ciąży z powodu potencjalnej toksyczności dla płodu i powikłań okołoporodowych. Ponadto, preparat może nasilać ryzyko krwawień, zwłaszcza u pacjentów przyjmujących leki przeciwkrzepliwe, oraz powinien być odstawiony na 7-10 dni przed planowanymi zabiegami chirurgicznymi.
acenokumarol, astma, ciężkie zaburzenia wątroby, czynna choroba wrzodowa, hemoliza, heparyna, inhibitor czynników krzepnięcia, kora wierzby, lek przeciwkrzepliwy, nadwrażliwość, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niesteroidowy lek przeciwzapalny, objawy dyspeptyczne, obrzęk naczynioruchowy, przewlekła pokrzywka, Salicis cortex, salicylany, salicyna, skurcz oskrzeli, trzeci trymestr ciąży, warfaryna, wrzód żołądka i dwunastnicy, zabieg chirurgiczny, zaburzenia krzepnięcia krwi, zespół Reye’a - Leksykon chorób i schorzeń
Alergia słoneczna – Epidemiologia
Termin „alergia słoneczna” obejmuje głównie polymorphous light eruption (PMLE) oraz pokrzywkę słoneczną (solar urticaria), które różnią się patofizjologią i manifestacją kliniczną, ale łączy je nadwrażliwość na promieniowanie UV lub widzialne. PMLE jest najczęstszą idiopatyczną fotodermatozą, występującą u 10-20% populacji w USA i Europie Zachodniej, z niższą częstością w Chinach (0,65%) i najwyższą w Irlandii (21,4%). Choroba pojawia się najczęściej w pierwszych trzech dekadach życia, z przewagą kobiet (2-3:1) i częstszym występowaniem u osób o jasnej karnacji oraz w klimacie umiarkowanym. Pokrzywka słoneczna jest rzadsza, stanowiąc <0,5% wszystkich pokrzywek i około 7% fotodermatoz, z około 650 udokumentowanymi przypadkami na świecie, średni wiek zachorowania to 35-38 lat, z przewagą kobiet. W diagnostyce pokrzywki słonecznej istotne są testy prowokacyjne w jednostkach fotobiologicznych, a objawy najczęściej ograniczają się do obszarów eksponowanych na światło widzialne lub naturalne.
alergia słoneczna, alergiczny nieżyt nosa, atopia, czerniak, ekspozycja na słońce, fotodermatoza, jasna karnacja, nieczerniakowy nowotwór skóry, pokrzywka słoneczna, promieniowanie UV, przewlekła pokrzywka, przewlekła pokrzywka indukowalna, remisja objawów, swędząca wysypka, światło widzialne, test prowokacyjny, trudność diagnostyczna, wielopostaciowa osutka świetlna, xeroderma pigmentosum, znamię melanocytowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Polopiryna C 500 mg + 200 mg
Polopiryna C, zawierająca 500 mg kwasu acetylosalicylowego i 200 mg kwasu askorbowego w formie tabletek musujących, jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na składniki leku, w tym na NLPZ, co może prowadzić do reakcji alergicznych, takich jak pokrzywka, skurcz oskrzeli czy wstrząs anafilaktyczny. Szczególnie wysokie ryzyko występuje u osób z astmą oskrzelową, przewlekłymi schorzeniami układu oddechowego oraz alergiami sezonowymi. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z aktywną chorobą wrzodową żołądka i dwunastnicy, stanami zapalnymi przewodu pokarmowego oraz krwawieniami z przewodu pokarmowego, ze względu na ryzyko zaostrzenia tych stanów i krwawień. Niewskazane jest także stosowanie u osób z ciężką niewydolnością wątroby, nerek i serca, gdzie zaburzenia metabolizmu i wydalania kwasu acetylosalicylowego zwiększają ryzyko działań niepożądanych.
antyagregacja płytek krwi, astma oskrzelowa, choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, encefalopatia, gorączka sienna, hemoliza, katar sienny, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, kwas askorbowy, małopłytkowość, metotreksat, mielotoksyczność, nadciśnienie tętnicze, niedobór dehydrogenazy G6PD, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, przewlekła pokrzywka, skurcz oskrzeli, środek przeciwzakrzepowy, stłuszczenie wątroby, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie krzepnięcia krwi, zespół Reye’a - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Etopiryna PRO 500 mg
Etopiryna PRO, zawierająca 500 mg kwasu acetylosalicylowego w formie tabletek dojelitowych, posiada liczne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed jej zastosowaniem. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na kwas acetylosalicylowy lub substancje pomocnicze, w tym czerwień koszenilową (E 124), szczególnie u pacjentów z astmą oskrzelową lub przewlekłą pokrzywką, gdzie ryzyko reakcji nadwrażliwości sięga 20%. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u osób z aktywną chorobą wrzodową żołądka i dwunastnicy, ciężką niewydolnością wątroby, nerek lub serca, a także u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia, stosujących jednocześnie leki przeciwzakrzepowe, czy z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcję z metotreksatem w dawkach ≥15 mg/tydzień, gdzie kwas acetylosalicylowy może nasilać mielotoksyczność poprzez hamowanie jego wydalania.
astma oskrzelowa, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność serca, ciężka niewydolność wątroby, czynna choroba wrzodowa, encefalopatia, gorączka sienna, hemofilia, katar sienny, kwas acetylosalicylowy, małopłytkowość, metotreksat, mielotoksyczność, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na substancję czynną, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk błony śluzowej nosa, obrzęk naczynioruchowy, przewlekła pokrzywka, przewlekłe schorzenie układu oddechowego, przewód tętniczy, reakcja krzyżowa, skurcz oskrzeli, środek przeciwzakrzepowy, stłuszczenie wątroby, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie krzepnięcia krwi, zespół Reye’a - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bilagra 20 mg
Bilastyna, zawarta w leku Bilagra (tabletki 20 mg), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po około 1,3 godziny oraz umiarkowaną biodostępnością wynoszącą 61%. Lek wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (84-90%) i minimalny metabolizm, co potwierdza brak indukcji lub hamowania izoenzymów CYP450. Bilastyna jest substratem dla glikoproteiny P (P-gp) oraz polipeptydów transportujących aniony organiczne (OATP), ale nie dla BCRP, OCT2, OAT1 i OAT3. Wydalana jest głównie w postaci niezmienionej – 66,5% z kałem i 28,3% z moczem, a jej okres półtrwania wynosi średnio 14,5 godziny, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Farmakokinetyka bilastyny jest liniowa w zakresie dawek 5-220 mg, z niewielką zmiennością międzyosobniczą.
alergiczne zapalenie błony śluzowej, badanie bilansu masy, BCRP, biodostępność, Cmax, cytochrom P450, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka, farmakokinetyka liniowa, glikoproteina p, interakcja lekowa, OATP, okres półtrwania, przewlekła pokrzywka, stężenie hamujące IC50, tabletka ulegająca rozpadowi, transport błonowy, transportery nerkowe, wchłanianie leku, wiązanie z białkami, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Xyzal 5 mg
Lewocetyryzyna w postaci tabletek powlekanych Xyzal 5 mg jest wskazana do stosowania u dorosłych, młodzieży powyżej 12 lat oraz dzieci w wieku 6-12 lat w dawce 5 mg raz na dobę. U dzieci poniżej 6 lat zaleca się stosowanie innych postaci leku, gdyż tabletki nie pozwalają na precyzyjne dawkowanie. U pacjentów z prawidłową czynnością nerek (eGFR ≥ 90 ml/min) standardowa dawka to 1 tabletka raz dziennie, natomiast w przypadku łagodnych zaburzeń czynności nerek (eGFR 60-<90 ml/min) dawka pozostaje bez zmian. W umiarkowanych zaburzeniach (eGFR 30-<60 ml/min) zaleca się podawanie 1 tabletki co drugi dzień, a w ciężkich (eGFR 15-<30 ml/min) – co trzeci dzień. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ESRD (eGFR < 15 ml/min) wymagających dializ. U osób starszych bez zaburzeń nerek nie ma konieczności modyfikacji dawki, natomiast u tych z zaburzeniami nerek dawkowanie należy dostosować zgodnie z powyższymi wytycznymi. W przypadku współistniejących zaburzeń wątroby dawkowanie ustala się na podstawie funkcji nerek. Tabletki należy przyjmować doustnie, popijając odpowiednią ilością płynu, niezależnie od posiłku, preferując stałą porę podania.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, dichlorowodorek lewocetyryzyny, EGFR, ekspozycja na alergeny, ESRD, klirens nerkowy, laktoza jednowodna, lewocetyryzyna, nietolerancja laktozy, przewlekła pokrzywka, przewlekłe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, racemat, schyłkowa niewydolność nerek, tabletka powlekana, współczynnik filtracji kłębuszkowej, Xyzal, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Cezera 5 mg
Lewocetyryzyna dichlorowodorek w dawce 5 mg, dostępna w postaci tabletek powlekanych (Cezera), jest wskazana do stosowania u dorosłych i młodzieży powyżej 12 roku życia oraz u dzieci w wieku 6-12 lat w dawce 5 mg raz na dobę. Tabletki należy przyjmować doustnie, niezależnie od posiłku, popijając odpowiednią ilością płynu. U dzieci poniżej 6 lat zaleca się stosowanie innych postaci leku dostosowanych do wieku. W przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawkowanie musi być indywidualnie dostosowane na podstawie eGFR: przy eGFR 30-<60 ml/min dawka to 1 tabletka co 2 dni, przy eGFR 15-<30 ml/min – 1 tabletka co 3 dni, a u pacjentów dializowanych (<15 ml/min) lek jest przeciwwskazany. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby bez niewydolności nerek nie jest konieczna modyfikacja dawki, natomiast przy współistniejących zaburzeniach wątroby i nerek stosuje się dawkowanie jak przy niewydolności nerek.
alergen, alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, ciężkie zaburzenie czynności nerek, dializa, efekt terapeutyczny, klirens nerkowy, łagodne zaburzenie czynności nerek, lewocetyryzyny dichlorowodorek, okresowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, przewlekła pokrzywka, przewlekłe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, schyłkowa choroba nerek, tabletka powlekana, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bilaxten 2,5 mg/ml
Bilastyna, zawarta w produkcie Bilaxten 2,5 mg/ml roztwór doustny, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) średnio po 1,3 godzinie. Biodostępność doustna wynosi około 61%, a lek wykazuje brak kumulacji przy wielokrotnym podawaniu. Bilastyna jest substratem dla glikoproteiny P (P-gp) oraz transporterów OATP, co ma znaczenie w kontekście potencjalnych interakcji lekowych. Wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (84-90%) i minimalny metabolizm, nie wpływając na aktywność izoenzymów CYP450. Eliminacja odbywa się głównie w postaci niezmienionej, z moczem (28,3%) i kałem (66,5%), a okres półtrwania wynosi średnio 14,5 godziny, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Farmakokinetyka bilastyny jest liniowa w zakresie dawek 5-220 mg, z niewielką zmiennością międzyosobniczą parametrów.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa i spojówek, badanie in vitro, bilastyna, biodostępność, biorównoważność leków, cytochrom P450, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka liniowa, glikoproteina p, interakcja farmakokinetyczna, okres półtrwania, polipeptydy transportujące aniony organiczne, przewlekła pokrzywka, stężenie w osoczu, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, wskaźnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Allertec Effect 20 mg
Bilastyna, substancja czynna leku Allertec Effect (20 mg), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem (Cmax osiągane po około 1,3 godziny) oraz umiarkowanym wiązaniem z białkami osocza (84-90%). Jej biodostępność wynosi średnio 61%, a farmakokinetyka jest liniowa w szerokim zakresie dawek z minimalną zmiennością międzyosobniczą. Bilastyna nie ulega istotnemu metabolizmowi, co potwierdza badanie bilansu masy, gdzie 95% dawki wydalono w postaci niezmienionej głównie z kałem (66,5%) i moczem (28,3%). Okres półtrwania wynosi średnio 14,5 godziny. Substancja jest substratem glikoproteiny P oraz OATP, jednak nie wykazuje klinicznie istotnego wpływu na większość białek transportujących, a jej potencjał interakcji lekowych na poziomie metabolizmu jest minimalny, co wynika z braku indukcji lub hamowania izoenzymów CYP450.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, Allertec Effect, badanie bilansu masy, białko oporności raka piersi, bilastyna, biodostępność, ciężkie zaburzenie czynności nerek, dawka terapeutyczna, ekspozycja ogólnoustrojowa, glikoproteina p, interakcja lekowa, izoenzymy CYP450, kumulacja w organizmie, łagodne zaburzenie czynności nerek, maksymalne stężenie w osoczu, okres półtrwania, pole pod krzywą stężeń, polipeptydy transportujące aniony organiczne, przewlekła pokrzywka, tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, wiązanie z białkami osocza, wydalanie przez nerki, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Contrahist 5 mg
Contrahist, zawierający 5 mg lewocetyryzyny dichlorowodorku (4,2 mg lewocetyryzyny), jest stosowany w dawce 5 mg (1 tabletka powlekana) raz na dobę u dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat. U dzieci w wieku 6-12 lat dawka jest identyczna, natomiast u młodszych dzieci (2-6 lat) zaleca się inne formy leku, a u niemowląt poniżej 2 lat lek jest przeciwwskazany. Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek wymaga indywidualnej modyfikacji na podstawie klirensu kreatyniny (Clkr), obliczanego według wzoru: Clkr = [140 – wiek (lata)] x masa ciała (kg) (x 0,85 dla kobiet) / (72 x stężenie kreatyniny w surowicy (mg/dl)). W zależności od stopnia niewydolności nerek, odstępy między dawkami wynoszą od 1 do 3 dni, a u pacjentów z Clkr <10 ml/min lek jest przeciwwskazany. U pacjentów geriatrycznych z zaburzeniami nerek stosuje się analogiczne zasady dawkowania, natomiast u osób z izolowanymi zaburzeniami wątroby modyfikacja dawki nie jest konieczna.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, działanie niepożądane, klirens kreatyniny, lewocetyryzyna dichlorowodorek, okresowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, pacjent dializowany, pacjent geriatryczny, populacja pediatryczna, przewlekła pokrzywka, przewlekłe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie kreatyniny w surowicy, tabletka powlekana, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Voltaren 50 mg
Voltaren w postaci tabletek dojelitowych zawierających 50 mg diklofenaku sodowego jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na diklofenak lub składniki preparatu, a także u osób z czynną lub przebytą chorobą wrzodową żołądka i/lub dwunastnicy, krwawieniami z przewodu pokarmowego, perforacją przewodu pokarmowego, niewydolnością wątroby i nerek, a także u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca (klasa II-IV wg NYHA), chorobą niedokrwienną serca, chorobą naczyń obwodowych i mózgowych. Stosowanie diklofenaku w ostatnim trymestrze ciąży jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na ryzyko przedwczesnego zamknięcia przewodu tętniczego u płodu oraz inne niekorzystne efekty. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością krzyżową na NLPZ, którzy doświadczyli napadu astmy, obrzęku naczynioruchowego, pokrzywki lub ostrego nieżytu nosa po podaniu kwasu acetylosalicylowego lub innych NLPZ.
alergiczny nieżyt nosa, alkoholowa choroba wątroby, astma oskrzelowa, atopowe zapalenie skóry, choroba naczyń mózgowych, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, choroba wrzodowa, choroba zapalna jelit, diklofenak sodowy, gastroprotekcja, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek przeciwzakrzepowy, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, nadwrażliwość krzyżowa, nawracająca choroba wrzodowa, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostry nieżyt nosa, perforacja przewodu pokarmowego, pierwszy trymestr ciąży, pokrzywka, polipowatość nosa, przewlekła choroba nerek, przewlekła pokrzywka, trzeci trymestr ciąży, udar mózgu, wirusowe zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Rupaller 10 mg
Lek Rupaller zawierający 10 mg rupatadyny fumaranu w postaci tabletek o średnicy 6,35 mm jest wskazany do objawowego leczenia alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa oraz pokrzywki u dorosłych i młodzieży powyżej 12 roku życia. Preparat skutecznie łagodzi objawy takie jak kichanie, wyciek i świąd nosa oraz przekrwienie błony śluzowej w przypadku alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa, zarówno sezonowego, jak i przewlekłego. W pokrzywce zmniejsza świąd i wysypkę, działając w postaciach ostrej i przewlekłej choroby. Lek nie jest zalecany dla dzieci poniżej 12 lat, dla których mogą być dostępne inne formy lub dawki rupatadyny.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, farmakoterapia, fumaran rupatadyny, laktoza jednowodna, nietolerancja laktozy, objawy alergicznego nieżytu nosa, ostra pokrzywka, pokrzywka, przekrwienie błony śluzowej nosa, przewlekła pokrzywka, przewlekłe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, rupatadyna, sezonowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, wysypka pokrzywkowa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Rupatadine Bluefish 10 mg
Rupatadine Bluefish, zawierający 10 mg rupatadyny w postaci fumaranu, jest wskazany do objawowego leczenia alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa oraz pokrzywki u dorosłych i młodzieży powyżej 12. roku życia. Lek skutecznie łagodzi objawy sezonowego i całorocznego alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa, takie jak kichanie, świąd, wyciek i obrzęk błony śluzowej. Ponadto, jest stosowany w leczeniu ostrej i przewlekłej pokrzywki, redukując bąble pokrzywkowe oraz towarzyszący im świąd. Preparat dostępny jest w formie tabletek zawierających 10 mg rupatadyny oraz 60 mg laktozy, co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją laktozy.
alergia całoroczna, alergia na pyłki roślin, alergia sezonowa, alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, bąble pokrzywkowe, fumaran rupatadyny, leczenie objawowe, nietolerancja laktozy, nieżyt nosa, obrzęk błony śluzowej nosa, ostra pokrzywka, pokrzywka, przewlekła pokrzywka, roztocza kurzu domowego, rupatadyna, świąd nosa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Polocard 75 mg
Lek Polocard, zawierający kwas acetylosalicylowy (ASA) w dawkach 75 mg lub 150 mg w postaci tabletek dojelitowych, posiada szereg istotnych przeciwwskazań, które należy uwzględnić przed jego zastosowaniem. Podstawowymi przeciwwskazaniami są nadwrażliwość na ASA lub inne NLPZ, obecność astmy oskrzelowej, przewlekłych schorzeń układu oddechowego, czynna choroba wrzodowa żołądka i/lub dwunastnicy, zaburzenia krzepnięcia krwi oraz ciężka niewydolność wątroby, nerek lub serca. ASA jest również przeciwwskazany w ostatnim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko przedwczesnego zamknięcia przewodu tętniczego u płodu oraz zwiększone ryzyko krwawień. Dodatkowo, lek nie powinien być stosowany u dzieci poniżej 16 roku życia z powodu ryzyka zespołu Reye’a oraz u pacjentów z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, gdyż może wywołać hemolizę. W przypadku jednoczesnego stosowania metotreksatu w dawkach ≥15 mg/tydzień istnieje ryzyko mielotoksyczności i supresji szpiku kostnego.
astma oskrzelowa, choroba Kawasaki, choroba von Willebranda, choroba wrzodowa żołądka, dna moczanowa, dysfagia, działanie antyagregacyjne, gorączka sienna, hemofilia, hemoliza, heparyna, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, mielotoksyczność, nadwrażliwość na substancję czynną, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk błony śluzowej, obrzęk naczynioruchowy, pochodna kumaryny, przewlekła pokrzywka, przewód tętniczy, skurcz oskrzeli, supresja szpiku kostnego, tabletka dojelitowa, telangiektazja, trombocytopenia, trymestr ciąży, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie krzepnięcia krwi, zapalenie błony śluzowej nosa, zespół Reye’a - Leksykon substancji czynnych
Diklofenak – Przeciwwskazania stosowania
Diklofenak, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), posiada liczne przeciwwskazania, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na diklofenak lub inne NLPZ, zwłaszcza u pacjentów z historią reakcji alergicznych takich jak napady astmy oskrzelowej, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy czy ostre zapalenie błony śluzowej nosa. Diklofenak jest przeciwwskazany u pacjentów z czynną chorobą wrzodową żołądka i/lub dwunastnicy, aktywnym krwawieniem lub perforacją przewodu pokarmowego, a także u osób z ciężką niewydolnością wątroby, nerek, zastoinową niewydolnością serca (klasa II-IV wg NYHA), chorobą niedokrwienną serca, chorobami naczyń obwodowych i mózgowych. Ponadto, stosowanie diklofenaku jest przeciwwskazane w trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko przedwczesnego zamknięcia przewodu tętniczego, niewydolności nerek płodu oraz wydłużenia czasu krwawienia u matki i dziecka.
astma oskrzelowa, atopowe zapalenie skóry, blok przedsionkowo-komorowy, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba naczyń mózgowych, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, choroba refluksowa przełyku, choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, inhibitor pompy protonowej, krwawienie z naczyń mózgowych, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, nadwrażliwość krzyżowa, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, polip nosa, porfiria wątrobowa, przewlekła pokrzywka, przewód tętniczy, skaza krwotoczna, skurcz oskrzeli, trzeci trymestr ciąży, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wstrząs kardiogenny, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie krwiotworzenia, zaburzenie krzepnięcia krwi, zapalenie błony śluzowej żołądka, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon substancji czynnych
Amoksycylina – Przeciwwskazania stosowania
Amoksycylina, jako antybiotyk beta-laktamowy z grupy penicylin, posiada bezwzględne przeciwwskazania obejmujące nadwrażliwość na amoksycylinę lub inne penicyliny oraz ciężkie natychmiastowe reakcje nadwrażliwości (anafilaksję) na inne leki beta-laktamowe, takie jak cefalosporyny, karbapenemy czy monobaktamy. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z historią żółtaczki lub zaburzeń czynności wątroby po stosowaniu preparatów łączonych amoksycyliny z kwasem klawulanowym, które są wówczas bezwzględnie przeciwwskazane. Ponadto, nadwrażliwość na substancje pomocnicze, takie jak aspartam (E951), maltodekstryna, benzoesan sodu (E211) czy siarczyny, wymaga indywidualnej oceny w zależności od konkretnego preparatu.
alergiczny nieżyt nosa, amoksycylina, anafilaksja, antybiotyk beta-laktamowy, antykoagulant, aspartam, astma oskrzelowa, atopia, benzoesan sodu, cefalosporyna, doustny antykoagulant, hepatotoksyczność, karbapenem, konsultacja alergologiczna, kwas klawulanowy, monobaktam, mononukleoza zakaźna, nadwrażliwość, parametr krzepnięcia, penicylina, przeciwwskazanie, przewlekła choroba nerek, przewlekła pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, reakcja polekowa skórna, substancja pomocnicza, zaburzenie czynności wątroby, żółtaczka - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bilabella 20 mg
Bilastyna charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po około 1,3 godziny, z biodostępnością bezwzględną około 61%. Lek wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (84-90%) i jest substratem dla P-gp oraz OATP, co ma znaczenie dla potencjalnych interakcji z ketokonazolem, erytromycyną, diltiazemem i sokiem grejpfrutowym. Bilastyna nie jest metabolizowana w organizmie, co potwierdza wydalanie w postaci niezmienionej w 95% (28,3% z moczem, 66,5% z kałem). Okres półtrwania (t₁/₂) wynosi średnio 14,5 godziny, a farmakokinetyka leku jest liniowa w zakresie dawek 5-220 mg, z niewielką zmiennością międzyosobniczą. Bilastyna nie indukuje ani nie hamuje izoenzymów CYP450, co ogranicza ryzyko interakcji metabolicznych.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa i spojówek, białko oporności raka piersi, biodostępność bezwzględna, cytochrom P450, czas półtrwania leku, dystrybucja leku, ekspozycja ogólnoustrojowa, eliminacja leku, filtracja nerkowa, glikoproteina p, liniowa farmakokinetyka, okres półtrwania eliminacji, pole pod krzywą stężeń, polipeptydy transportujące aniony organiczne, przewlekła pokrzywka, stężenie leku w osoczu, szybkie wchłanianie, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, transportery nerkowe, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik filtracji kłębuszkowej, wydzielanie z żółcią, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Contrahist Allergy 5 mg
Lek Contrahist Allergy zawiera lewocetyryzynę dichlorowodorek w dawce 5 mg i jest wskazany do leczenia alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa oraz przewlekłej pokrzywki idiopatycznej. Zalecana dawka to 5 mg raz na dobę dla dorosłych, młodzieży powyżej 12 lat oraz dzieci w wieku 6-12 lat. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawkowanie należy dostosować na podstawie klirensu kreatyniny (Clkr), obliczanego wzorem: Clkr = [140 – wiek (lata)] x masa ciała (kg) (x 0,85 dla kobiet) / (72 x stężenie kreatyniny w surowicy (mg/dl)). Dawkowanie w zależności od Clkr: ≥80 ml/min – 5 mg raz na dobę, 50–79 ml/min – 5 mg raz na dobę, 30–49 ml/min – 5 mg co drugi dzień, <30 ml/min – 5 mg co trzeci dzień, <10 ml/min (schyłkowa niewydolność nerek, dializowani) – lek przeciwwskazany. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby nie jest konieczna modyfikacja dawki, chyba że współistnieją zaburzenia nerek.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, ciężkie zaburzenie czynności nerek, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, lekkie zaburzenie czynności nerek, lewocetyryzyny dichlorowodorek, okresowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, pacjent dializowany, przewlekła pokrzywka, przewlekła pokrzywka idiopatyczna, przewlekłe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, racemat cetyryzyny, schyłkowa niewydolność nerek, tabletka powlekana, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bilastyna Hitaxa 20 mg
Bilastyna, podawana doustnie w dawce 20 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po około 1,3 godziny oraz średnią biodostępnością na poziomie 61%. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek 5-220 mg, umiarkowane do wysokie wiązanie z białkami osocza (84-90%) oraz brak kumulacji przy stosowaniu przewlekłym. Bilastyna jest substratem P-glikoproteiny (P-gp) i OATP, jednak nie wykazuje istotnego hamowania tych transporterów w stężeniach terapeutycznych (IC50 ≥ 300 µM). Metabolizm leku jest minimalny, nie indukuje ani nie hamuje izoenzymów CYP450, a eliminacja odbywa się głównie w postaci niezmienionej – 66,5% z kałem i 28,3% z moczem. Okres półtrwania wynosi średnio 14,5 godziny, co umożliwia dawkowanie raz na dobę.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa i spojówek, białka nośnikowe, białka transportujące, biodostępność bilastyny, cytochrom P450, czas półtrwania, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka liniowa, P-glikoproteina, parametry farmakokinetyczne, pole pod krzywą stężeń, polipeptydy transportujące aniony organiczne, przewlekła pokrzywka, stężenie leku w osoczu, stężenie maksymalne w osoczu, tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Etopiryna Kontrol 300 mg + 50 mg
Etopiryna Kontrol, zawierająca 300 mg kwasu acetylosalicylowego oraz 50 mg kofeiny, posiada liczne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed jej zastosowaniem. Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na kwas acetylosalicylowy lub inne NLPZ, szczególnie u osób z astmą oskrzelową, przewlekłą pokrzywką, czy alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa, ze względu na ryzyko wystąpienia reakcji anafilaktycznych, w tym wstrząsu. Ponadto, nie powinien być stosowany u pacjentów z aktywną chorobą wrzodową żołądka lub dwunastnicy, ciężką niewydolnością wątroby, nerek lub serca, a także u osób z zaburzeniami krzepnięcia krwi lub przyjmujących leki przeciwzakrzepowe, ze względu na zwiększone ryzyko krwawień. Przeciwwskazaniem jest także niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej oraz historia dny moczanowej, ze względu na ryzyko hemolizy i zaburzenia wydalania kwasu moczowego.
Stosowanie Etopiryny Kontrol jest również niewskazane u dzieci i młodzieży poniżej 16 roku życia, z uwagi na ryzyko zespołu Reye’a, a także u kobiet w ostatnim trymestrze ciąży oraz w okresie karmienia piersią, ze względu na potencjalne powikłania płodowe i przenikanie substancji czynnej do mleka matki. Dodatkowo, jednoczesne stosowanie leku z metotreksatem w dawkach ≥15 mg tygodniowo jest przeciwwskazane z powodu ryzyka mielotoksyczności. W praktyce klinicznej konieczne jest dokładne wywiadowanie pacjenta oraz ocena ryzyka, aby uniknąć poważnych działań niepożądanych i zapewnić bezpieczeństwo farmakoterapii z użyciem Etopiryny Kontrol.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, astma oskrzelowa, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność serca, ciężka niewydolność wątroby, ciężkie uszkodzenie nerek, czynna choroba wrzodowa, dna moczanowa, gorączka sienna, hemofilia, hemoliza, heparyna, kofeina, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, kwas moczowy, małopłytkowość, metotreksat, mielotoksyczność, nadwrażliwość na kwas acetylosalicylowy, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, pochodna kumaryny, przewlekła obturacyjna choroba płuc, przewlekła pokrzywka, skurcz oskrzeli, środek przeciwzakrzepowy, wstrząs, zaburzenie krzepnięcia krwi, zespół Reye’a - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Axoprofen 200 mg
Lek Axoprofen zawierający ibuprofen 200 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na ibuprofen lub substancje pomocnicze, w tym laktozę (22 mg/tabletka), oraz u osób z reakcjami nadwrażliwości na ASA lub inne NLPZ, które mogą manifestować się skurczem oskrzeli, astmą, zapaleniem błony śluzowej nosa, pokrzywką czy obrzękiem naczynioruchowym. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują ciężką niewydolność serca (klasa IV wg NYHA), ciężką niewydolność wątroby i nerek, aktywne lub nawracające choroby wrzodowe przewodu pokarmowego, krwawienia z przewodu pokarmowego lub mózgowo-naczyniowe oraz ciężkie odwodnienie. Stosowanie w ostatnim trymestrze ciąży jest zakazane ze względu na ryzyko przedwczesnego zamknięcia przewodu tętniczego, zaburzeń czynności nerek płodu oraz wydłużenia czasu krwawienia u matki i dziecka.
astma oskrzelowa, atopowe zapalenie skóry, choroba naczyń mózgowych, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, choroba von Willebranda, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność serca, ciężka niewydolność wątroby, ciężkie odwodnienie, cytopenia, działanie antyagregacyjne, hamowanie czynności skurczowej macicy, hemofilia, incydent sercowo-naczyniowy, krwawienie mózgowo-naczyniowe, krwotok z przewodu pokarmowego, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, obrzęk naczynioruchowy, ostre uszkodzenie nerek, perforacja przewodu pokarmowego, pokrzywka, polipy nosa, przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego, przewlekła pokrzywka, przewlekły nieżyt nosa, reakcja krzyżowa, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, trymestr ciąży, umiarkowana niewydolność nerek, umiarkowana niewydolność wątroby, wydłużenie czasu krwawienia, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia krzepnięcia, zaburzenia wytwarzania krwi, zaburzenie hematologiczne, zapalenie błony śluzowej nosa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Clatra 10 mg
Bilastyna, substancja czynna preparatu Clatra w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po około 1,3 godziny. Średnia biodostępność wynosi 61%, a lek wykazuje brak kumulacji, co jest korzystne w terapii długoterminowej. Bilastyna jest substratem transporterów P-gp oraz OATP, co może wpływać na interakcje lekowe, zwłaszcza z ketokonazolem, erytromycyną, diltiazemem i sokiem grejpfrutowym. Wysoki stopień wiązania z białkami osocza (84-90%) determinuje farmakologicznie aktywną frakcję wolną. Metabolizm bilastyny jest minimalny, nie indukuje ani nie hamuje izoenzymów CYP450, a około 95% dawki jest wydalane w formie niezmienionej – 66,5% z kałem i 28,3% z moczem. Okres półtrwania u zdrowych osób wynosi średnio 14,5 godziny, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 5-220 mg, z niewielką zmiennością międzyosobniczą.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa i spojówek, białko osocza, bilans masy, bilastyna, biodostępność, Clatra, cytochrom P450, diltiazem, dysfunkcja nerek, ekspozycja ogólnoustrojowa, erytromycyna, glikoproteina p, interakcja farmakokinetyczna, ketokonazol, liniowa farmakokinetyka, maksymalne stężenie w osoczu, okres półtrwania, polipeptydy transportujące aniony organiczne, przewlekła pokrzywka, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Clabilla 20 mg
Bilastyna, substancja czynna leku Clabilla (20 mg), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po około 1,3 godziny, z biodostępnością wynoszącą 61%. Lek wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (84-90%) i minimalny metabolizm, co potwierdza brak indukcji lub hamowania izoenzymów CYP450 oraz wydalanie głównie w postaci niezmienionej (95% dawki: 28,3% z moczem, 66,5% z kałem). Okres półtrwania (t1/2) u zdrowych dorosłych wynosi średnio 14,5 godziny, a farmakokinetyka bilastyny jest liniowa w zakresie dawek 5-220 mg, z niewielką zmiennością międzyosobniczą, co zapewnia przewidywalność efektów terapeutycznych.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa i spojówek, bilastyna, biodostępność leku, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka leku, farmakokinetyka liniowa, glikoproteina p, izoenzymy CYP450, okres półtrwania leku, pole pod krzywą stężeń, polipeptydy transportujące aniony organiczne, przewlekła pokrzywka, stężenie maksymalne w osoczu, tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej, wiązanie z białkami osocza, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza