Właściwości farmakokinetyczne bilastyny

Bilastyna, substancja czynna leku Clabilla (20 mg), wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne, które determinują jej działanie w organizmie. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis parametrów farmakokinetycznych tego leku z uwzględnieniem procesów wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji.¹

Wchłanianie bilastyny

Po podaniu doustnym bilastyna charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiąga po około 1,3 godziny od momentu przyjęcia leku. Ważnym aspektem w kontekście długotrwałej terapii jest brak kumulacji bilastyny w organizmie. Średnia biodostępność bilastyny po podaniu doustnym wynosi 61%, co oznacza, że ponad połowa podanej dawki jest dostępna biologicznie w krążeniu ogólnoustrojowym.²

Dystrybucja bilastyny

Bilastyna w dawkach terapeutycznych wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza, który mieści się w zakresie 84-90%. Badania in vitro i in vivo potwierdziły, że bilastyna jest substratem dla glikoproteiny P oraz polipeptydów transportujących aniony organiczne (OATP). Nie stwierdzono natomiast, aby bilastyna była substratem dla innych białek nośnikowych, takich jak BCRP czy transportery nerkowe OCT2, OAT1 i OAT3.³

W badaniach in vitro nie wykazano istotnego wpływu hamującego bilastyny na większość białek transportujących w krążeniu ogólnym, takich jak: glikoproteina P, MRP2, BCRP, BSEP, OATP1B1, OATP1B3, OATP2B1, OAT1, OAT3, OCT1, OCT2 i NTCP. Jedynie w przypadku glikoproteiny P, OATP2B1 i OCT1 zaobserwowano łagodny efekt hamujący, jednakże szacunkowe stężenie hamujące (IC50 ≥ 300 μM) jest znacznie wyższe niż maksymalne stężenie leku (Cmax) osiągane w osoczu, co wskazuje na brak klinicznie istotnych interakcji. Nie można jednak wykluczyć potencjalnego hamującego wpływu bilastyny na białka nośnikowe obecne w błonie śluzowej jelit, np. glikoproteinę P.⁴

Metabolizm bilastyny

Bilastyna charakteryzuje się minimalnym metabolizmem w organizmie człowieka. Badania in vitro wykazały, że substancja ta nie indukuje ani nie hamuje aktywności izoenzymów kompleksu CYP450, co ma znaczenie w kontekście potencjalnych interakcji z innymi lekami. Fakt, że bilastyna jest wydalana głównie w postaci niezmienionej potwierdza jej minimalny metabolizm w organizmie.⁵

Eliminacja bilastyny

Badanie bilansu masy przeprowadzone u zdrowych, dorosłych ochotników po podaniu jednorazowej dawki 20 mg bilastyny znakowanej węglem 14C wykazało, że prawie 95% podanej dawki zostało wydalone z organizmu, z czego 28,3% z moczem i 66,5% z kałem. Co istotne, bilastyna była wydalana w postaci niezmienionej, co potwierdza brak istotnego metabolizmu tej substancji w organizmie człowieka. Średni okres półtrwania w fazie eliminacji (t1/2) u zdrowych ochotników wynosił 14,5 godziny.⁶

Liniowość farmakokinetyki

Bilastyna wykazuje liniową farmakokinetykę w szerokim zakresie badanych dawek od 5 do 220 mg. Charakteryzuje się również niewielką zmiennością międzyosobniczą, co zwiększa przewidywalność efektów terapeutycznych u różnych pacjentów.⁷

Właściwości farmakokinetyczne w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek obserwuje się zmiany w parametrach farmakokinetycznych bilastyny. Wraz ze spadkiem współczynnika przesączania kłębuszkowego (GFR) wzrasta pole pod krzywą stężeń (AUC0-∞). ^{80 ml/min/1,73 m2) do: 967,4 (±140,2) ng x godz./ml u pacjentów z łagodnym zaburzeniem czynności nerek (GFR: 50-80 ml/min/1,73 m2), 1384,2 (±263,23) ng x godz./ml u pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek (GFR: 30 – < 50 ml/min/1,73 m2), i 1708,5 (±699,0) ng x godz./ml u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności nerek (GFR: 8}

Czas półtrwania bilastyny również ulega wydłużeniu w przypadku zaburzeń czynności nerek, szczególnie w przypadku łagodnych i ciężkich zaburzeń. Pomimo tych zmian, bilastyna została całkowicie wydalona z moczem u wszystkich pacjentów w ciągu 48-72 godzin. Co istotne, stężenia bilastyny w osoczu u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek mieszczą się w bezpiecznym zakresie, dlatego przemiany farmakokinetyczne obserwowane u tych pacjentów nie mają znaczącego wpływu na bezpieczeństwo stosowania leku.⁹

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

Brak jest szczegółowych danych farmakokinetycznych dotyczących stosowania bilastyny u osób z zaburzeniami czynności wątroby. Jednak ze względu na fakt, że bilastyna nie jest metabolizowana w organizmie ludzkim i jest wydalana głównie przez nerki (z jedynie nieznacznym udziałem wydalania z żółcią), można przypuszczać, że zaburzenia czynności wątroby nie wpływają w istotny sposób na farmakokinetykę tego leku.¹⁰

Osoby w podeszłym wieku

Dostępne dane dotyczące farmakokinetyki bilastyny u osób w wieku powyżej 65 lat są ograniczone. Jednakże na podstawie przeprowadzonych badań nie zaobserwowano statystycznie istotnych różnic w parametrach farmakokinetycznych między pacjentami w podeszłym wieku (powyżej 65 lat) a młodszymi dorosłymi (18-35 lat).¹¹

Dzieci i młodzież

W przypadku młodzieży w wieku od 12 do 17 lat brak jest szczegółowych danych farmakokinetycznych dla bilastyny, dlatego ekstrapolowano dane dotyczące osób dorosłych, co uznano za właściwe podejście kliniczne.¹²

Dane farmakokinetyczne dotyczące dzieci uzyskano w badaniu farmakokinetycznym fazy II, obejmującym 31 dzieci w wieku od 4 do 11 lat z alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa i spojówek lub przewlekłą pokrzywką. Pacjenci ci przyjmowali raz na dobę bilastynę w dawce 10 mg w postaci tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej. Analiza farmakokinetyczna wykazała, że dla dawki 10 mg bilastyny podawanej dzieciom raz na dobę, ekspozycja ogólnoustrojowa jest porównywalna do obserwowanej po dawce 20 mg u dorosłych i młodzieży. Średnia wartość pola pod krzywą stężeń (AUC) wynosiła 1014 ng × godz./ml u dzieci w wieku od 6 do 11 lat.¹³

Wyniki te były znacznie poniżej progu bezpieczeństwa określonego na podstawie danych dotyczących podawania 80 mg bilastyny raz na dobę osobom dorosłym. Przeprowadzone badania potwierdziły, że dawka 10 mg bilastyny podawana doustnie raz na dobę jest odpowiednią dawką terapeutyczną dla dzieci w wieku od 6 do 11 lat o masie ciała co najmniej 20 kg.¹⁴