adenowirus jelitowy
Adenowirusy jelitowe to grupa wirusów należących do rodziny Adenoviridae, które mogą powodować zakażenia przewodu pokarmowego. Wyróżnia się ponad 50 typów adenowirusów, z czego typy 40 i 41 są najczęściej związane z infekcjami jelitowymi, szczególnie u dzieci poniżej 5. roku życia.
Zakażenie adenowirusem jelitowym objawia się ostrą biegunką, wymiotami, bólami brzucha i gorączką. Objawy utrzymują się zazwyczaj od 5 do 12 dni, choć wirus może być wydalany z kałem przez kilka tygodni po ustąpieniu objawów. Wirus przenosi się drogą fekalno-oralną, a także przez skażoną żywność, wodę oraz przedmioty codziennego użytku.
Diagnostyka adenowirusów jelitowych opiera się głównie na wykrywaniu antygenów wirusowych w kale za pomocą testów immunoenzymatycznych (ELISA) lub metod molekularnych jak PCR. Leczenie jest objawowe i polega na nawadnianiu oraz wyrównywaniu zaburzeń elektrolitowych. Nie istnieje swoista terapia przeciwwirusowa ukierunkowana na adenowirusy jelitowe.
Zapobieganie zakażeniom adenowirusami jelitowymi polega na przestrzeganiu zasad higieny, w tym dokładnym myciu rąk, szczególnie po skorzystaniu z toalety i przed przygotowywaniem posiłków. W środowiskach zwiększonego ryzyka, jak placówki opieki nad dziećmi, zaleca się regularne dezynfekowanie powierzchni i zabawek.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Biegunka – Patofizjologia i mechanizm
Biegunka jest objawem wynikającym z zaburzeń równowagi między absorpcją a sekrecją wody i elektrolitów w jelitach, z czterema głównymi mechanizmami patofizjologicznymi: wydzielniczym, osmotycznym, zapalnym oraz związanym z zaburzeniami motoryki jelit. Biegunka wydzielnicza charakteryzuje się zwiększonym wydzielaniem elektrolitów i wody, często wywołanym przez enterotoksyny bakterii takich jak Vibrio cholerae i enterotoksyczne szczepy Escherichia coli, z normalną luką jonową stolca ≤100 mOsm/kg i brakiem odpowiedzi na głodzenie. Biegunka osmotyczna wynika z obecności niestrawionych substancji, np. laktozy lub heksitoli, z wysoką luką jonową kału >100 mOsm/kg i ustępuje po eliminacji czynnika wywołującego. Biegunka zapalna jest spowodowana przez bakterie inwazyjne lub wytwarzające cytotoksyny (np. Salmonella, Shigella, Clostridium difficile), prowadząc do uszkodzenia błony śluzowej i aktywacji mediatorów zapalnych. Zaburzenia motoryki jelit, jak w nadczynności tarczycy, skracają czas pasażu, ograniczając absorpcję. Ponadto, uszkodzenie błony śluzowej i resekcje jelitowe zmniejszają powierzchnię absorpcyjną, nasilając biegunkę.
adenowirus jelitowy, astrowirus, atrofia kosmków, biegunka osmotyczna, biegunka poantybiotykowa, biegunka wydzielnicza, biegunka zapalna, choroba Leśniowskiego-Crohna, Clostridium difficile, cytotoksyna, enterocyt, enterotoksyna, Escherichia coli, kaliciwirus, mediator zapalny, mikrobiota jelitowa, motoryka jelit, nietolerancja laktozy, przepuszczalność jelitowa, rotawirus, Salmonella, toksyna cholery, Vibrio cholerae, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie okrężnicy, zapalna choroba jelit, zespół jelita drażliwego - Leksykon chorób i schorzeń
Rotawirus – Diagnostyka i diagnoza
Rotawirus stanowi główną etiologię ostrego zapalenia żołądka i jelit u dzieci poniżej 5 roku życia, powodując rocznie około 25 milionów wizyt klinicznych, 2 miliony hospitalizacji oraz 180 000-450 000 zgonów globalnie. Diagnostyka rotawirusowej infekcji opiera się przede wszystkim na badaniu klinicznym i wywiadzie, jednak potwierdzenie wymaga analizy próbek kału. Dostępne metody laboratoryjne obejmują testy immunoenzymatyczne (ELISA) o czułości i swoistości 90-95%, szybkie testy immunochromatograficzne (ICT) dające wynik w 10-15 minut, testy aglutynacji lateksowej oraz RT-PCR, uważany za złoty standard diagnostyczny ze względu na bardzo wysoką czułość i swoistość. Próbki kału powinny być pobierane jak najszybciej po wystąpieniu objawów i przechowywane w odpowiednich warunkach (schłodzone do 72 godzin lub zamrożone do 30 dni). Wynik pozytywny potwierdza obecność rotawirusa, ale nie wyklucza koinfekcji innymi patogenami, natomiast wynik negatywny nie eliminuje infekcji z powodu możliwości fałszywie ujemnych rezultatów.
adenowirus jelitowy, antygen rotawirusa, astrowirus, badanie fizykalne, bakteryjne zapalenie żołądka i jelit, czułość i specyficzność, Escherichia coli, hematokryt, hemoglobina, infekcja rotawirusowa, izolacja wirusa, limfopenia, mikroskopia elektronowa, norowirus, odwodnienie, ostre zapalenie żołądka i jelit, patogen jelitowy, qRT-PCR, RT-PCR, Salmonella, szczepienie przeciwko rotawirusowi, test aglutynacji lateksowej, test ELISA, test immunochromatograficzny, uszkodzenie wątroby - Leksykon chorób i schorzeń
Wgłobienie jelita – Patofizjologia i mechanizm
Wgłobienie jelita (intussusceptio) to wpuklenie się segmentu jelita (intussusceptum) do światła odcinka dystalnego (intussuscipiens), prowadzące do niedrożności przewodu pokarmowego. U dzieci, zwłaszcza poniżej 2. roku życia, stanowi najczęstszą przyczynę ostrego brzucha i niedrożności jelit, z dominującym typem krętniczo-kątniczym (>80%). Etiologia u dzieci jest w 75-90% idiopatyczna, związaną z przerostem tkanki limfatycznej w kępkach Peyera, często po infekcjach wirusowych (adenowirusy, rotawirusy), co potwierdza sezonowość zachorowań i związek z niektórymi szczepieniami przeciw rotawirusom. U dorosłych wgłobienie jest rzadsze (1-5% niedrożności jelit) i zwykle ma punkt wiodący, najczęściej nowotwory (30-35%) lub zmiany zapalne. Patofizjologia obejmuje zaburzenie równowagi sił podłużnych i poprzecznych w ścianie jelita, prowadzące do upośledzenia drenażu limfatycznego, zastojów żylnych, niedokrwienia, martwicy i potencjalnej perforacji. Charakterystycznym objawem jest stolce typu „galaretki porzeczkowej”.
adenowirus jelitowy, chłoniak, choroba Crohna, choroba trzewna, ektopowa trzustka, kępki Peyera, martwica jelita, mukowiscydoza, naczyniak, niedrożność jelit, niedrożność przewodu pokarmowego, nowotwór łagodny, nowotwór złośliwy, ostry brzuch, perystaltyka, posocznica, przerost tkanki limfatycznej, punkt wiodący, szczepionka przeciw rotawirusom, tlenek azotu, torbiel duplikacyjna, uchyłek Meckela, upośledzenie drenażu limfatycznego, wgłobienie jelita, wgłobienie krętniczo-kątnicze, wirusowe zapalenie żołądka i jelit, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie naczyń związane z IgA, zapalenie otrzewnej, zapalenie ucha środkowego, zastawka krętniczo-kątnicza, zrosty pooperacyjne