retinopatia zagrażająca widzeniu
Retinopatia zagrażająca widzeniu to stan chorobowy siatkówki oka, który może prowadzić do znacznego pogorszenia lub całkowitej utraty wzroku, jeśli nie zostanie odpowiednio leczony. Termin ten najczęściej odnosi się do zaawansowanych stadiów różnych typów retinopatii, w tym cukrzycowej, nadciśnieniowej, czy związanej z wiekiem.
W przypadku retinopatii cukrzycowej zagrażającej widzeniu obserwuje się zwykle obecność obrzęku plamki żółtej (DME), proliferacyjnej retinopatii cukrzycowej (PDR) z neowaskularyzacją lub krwotokami do ciała szklistego. W retinopatii nadciśnieniowej zagrożenie dla widzenia pojawia się, gdy dochodzi do obrzęku tarczy nerwu wzrokowego, krwotoków siatkówkowych lub wysięków twardych w obszarze plamki żółtej.
Diagnostyka retinopatii zagrażającej widzeniu opiera się na badaniu dna oka, angiografii fluoresceinowej, optycznej koherentnej tomografii (OCT) oraz ocenie ostrości wzroku. Kluczowe znaczenie ma wczesne wykrycie zmian siatkówkowych, zanim dojdzie do nieodwracalnego uszkodzenia struktur odpowiedzialnych za widzenie centralne.
Leczenie retinopatii zagrażającej widzeniu obejmuje fotokoagulację laserową siatkówki, iniekcje doszklistkowe leków anty-VEGF (np. ranibizumab, aflibercept), kortykosteroidów lub witrektomię w przypadku krwotoków do ciała szklistego. Niezwykle istotna jest również ścisła kontrola czynników ryzyka, takich jak poziom glikemii, ciśnienie tętnicze czy profil lipidowy.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Cukrzyca typu 1 – Epidemiologia
Cukrzyca typu 1 (T1D) jest autoimmunologiczną chorobą charakteryzującą się destrukcją komórek beta trzustki, prowadzącą do bezwzględnego niedoboru insuliny. Epidemiologia T1D wykazuje globalny wzrost zapadalności o 2-5% rocznie, z około 500 000 nowych przypadków w 2021 roku i 8,4 mln osób żyjących z chorobą na świecie. Najwyższa zapadalność występuje w krajach północnoeuropejskich, np. Finlandia (35,3/100 000/rok), a najniższa w Azji i Ameryce Łacińskiej (np. Korea Południowa 3,28/100 000/rok). W USA prevalencja wynosi około 0,55%, z najwyższą zachorowalnością w grupie wiekowej 15-19 lat (0,32%). Wzrost zapadalności jest szczególnie wyraźny u dzieci w wieku 0-4 lat (6,3% rocznie). Różnice epidemiologiczne wynikają z interakcji czynników genetycznych i środowiskowych, takich jak dieta, ekspozycja na mikroorganizmy, zanieczyszczenie powietrza oraz status społeczno-ekonomiczny. Diagnostyka T1D u osób starszych jest wyzwaniem ze względu na konieczność różnicowania z cukrzycą typu 2, zwłaszcza powyżej 60. roku życia, gdzie brak jest złotego standardu diagnostycznego.
analogi insuliny, autoprzeciwciała, choroba autoimmunologiczna, chorobowość cukrzycy, choroby sercowo-naczyniowe, ciężka hipoglikemia, cukrzyca typu 1, czynniki genetyczne, czynniki środowiskowe, dojrzewanie, ekspozycja na mikroby, glikowana hemoglobina, hemoglobina A1C, hipoglikemia, hipoteza higieny, insulinooporność, komórki beta trzustki, lata życia skorygowane niepełnosprawnością, mikrobiom, podatność genetyczna, powikłania mikronaczyniowe, retinopatia cukrzycowa, retinopatia zagrażająca widzeniu, ryzyko sercowo-naczyniowe, samokontrola glikemii, układ odpornościowy, witamina D, zanieczyszczenie powietrza - Leksykon chorób i schorzeń
Cukrzyca typu 2 u dzieci – Epidemiologia
Cukrzyca typu 2 (T2DM) u dzieci i młodzieży wykazuje alarmujący wzrost zapadalności, szczególnie w populacjach z wysokim odsetkiem otyłości. W USA zapadalność wzrosła z 9,0 do 17,9 przypadków na 100 000 osób rocznie w latach 2002-2018, z rocznym wzrostem około 5%. W 2017-2018 roku zdiagnozowano 5 293 nowe przypadki u osób w wieku 10-19 lat, a prognozy przewidują wzrost do 220 000 przypadków do 2060 roku. Wzrost ten jest obserwowany także w Europie, Kanadzie, Azji i na Bliskim Wschodzie, z wyraźnymi różnicami geograficznymi i etnicznymi. Najwyższą zapadalność odnotowano u osób rasy czarnej (50,1/100 000), Indian Pima (46,0/100 000) oraz Latynosów (25,8/100 000). Czynniki ryzyka obejmują otyłość (ponad 85% dzieci z T2DM ma nadwagę lub otyłość), uwarunkowania genetyczne (90% ma krewnych z T2DM), czynniki socjoekonomiczne oraz okres dojrzewania, który nasila insulinooporność. Pandemia COVID-19 dodatkowo zwiększyła liczbę nowych zachorowań o 77,3% w pierwszym roku po jej wybuchu, a 21% młodzieży prezentowało kwasicę ketonową lub zespół hiperosmolarny przy rozpoznaniu.
agonista GLP-1, cukrzyca ciążowa, cukrzyca typu 2, doustny test tolerancji glukozy, dyslipidemia, HbA1c, hemoglobina glikowana, insulinooporność, kwasica ketonowa, metformina, mikroalbuminuria, nadciśnienie tętnicze, neuropatia, niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby, nieprawidłowa glikemia na czczo, normoglikemia, obturacyjny bezdech senny, otyłość dziecięca, powikłania zdrowotne, przewlekła choroba nerek, retinopatia cukrzycowa, retinopatia proliferacyjna, retinopatia zagrażająca widzeniu, rogowacenie ciemne, stan przedcukrzycowy, witrektomia, wskaźnik masy ciała, zapadalność na cukrzycę, zespół hiperosmolarny, zespół policystycznych jajników