Cukrzyca typu 1
Epidemiologia
Cukrzyca typu 1 (T1D) jest autoimmunologiczną chorobą charakteryzującą się destrukcją komórek beta trzustki, prowadzącą do bezwzględnego niedoboru insuliny. Epidemiologia T1D wykazuje globalny wzrost zapadalności o 2-5% rocznie, z około 500 000 nowych przypadków w 2021 roku i 8,4 mln osób żyjących z chorobą na świecie. Najwyższa zapadalność występuje w krajach północnoeuropejskich, np. Finlandia (35,3/100 000/rok), a najniższa w Azji i Ameryce Łacińskiej (np. Korea Południowa 3,28/100 000/rok). W USA prevalencja wynosi około 0,55%, z najwyższą zachorowalnością w grupie wiekowej 15-19 lat (0,32%). Wzrost zapadalności jest szczególnie wyraźny u dzieci w wieku 0-4 lat (6,3% rocznie). Różnice epidemiologiczne wynikają z interakcji czynników genetycznych i środowiskowych, takich jak dieta, ekspozycja na mikroorganizmy, zanieczyszczenie powietrza oraz status społeczno-ekonomiczny. Diagnostyka T1D u osób starszych jest wyzwaniem ze względu na konieczność różnicowania z cukrzycą typu 2, zwłaszcza powyżej 60. roku życia, gdzie brak jest złotego standardu diagnostycznego.
- Epidemiologia cukrzycy typu 1: globalny przegląd
- Trendy czasowe i wzrost zachorowalności
- Różnice etniczno-rasowe w zachorowalności
- Czynniki środowiskowe i ich wpływ na epidemiologię T1D
- Cukrzyca typu 1 u osób starszych
- Systemy nadzoru i monitorowania epidemiologicznego
- Sezonowe trendy w zachorowalności
- Powikłania i chorobowść związana z T1D
- Trendy w śmiertelności związanej z T1D
- Globalne inicjatywy i wyzwania związane z nadzorem nad T1D
Epidemiologia cukrzycy typu 1: globalny przegląd
Cukrzyca typu 1 (T1D) jest chorobą autoimmunologiczną, w której układ odpornościowy niszczy komórki beta trzustki produkujące insulinę. Mimo że tradycyjnie postrzegana jako choroba wieku dziecięcego, może wystąpić w każdym wieku. Według najnowszych danych epidemiologicznych z ostatnich dekad, obserwuje się stały wzrost zachorowalności na cukrzycę typu 1 na całym świecie.12
Globalnie szacuje się, że około 8,4 miliona osób żyje z cukrzycą typu 1, przy czym w 2021 roku odnotowano około 500 000 nowych przypadków. Około 1,2 miliona dzieci i młodzieży na świecie cierpi na T1D.12 W Stanach Zjednoczonych liczba ta wynosi około 2 miliony osób, w tym około 304 000 dzieci i młodzieży.1 Szacowana częstość występowania T1D w populacji USA wynosi około 0,55%, co odpowiada 1,3 miliona dorosłych Amerykanów, stanowiąc około 6% wszystkich przypadków cukrzycy.1
Zróżnicowanie geograficzne zachorowalności
Występowanie cukrzycy typu 1 charakteryzuje się wyraźnym zróżnicowaniem geograficznym. Według danych zgromadzonych przez projekty badawcze, takie jak DIAMOND (prowadzony przez Światową Organizację Zdrowia), częstość występowania T1D znacząco różni się między krajami i regionami.12
Najwyższą zapadalność obserwuje się w krajach północnoeuropejskich, szczególnie w Finlandii (35,3 na 100 000 mieszkańców rocznie), podczas gdy najniższą odnotowano w Korei i Meksyku (0,6 na 100 000).1 Wyraźny kontrast występuje między półkulą północną a południową, gdzie żaden kraj poniżej równika nie ma wskaźnika zachorowalności przekraczającego 15,0 na 100 000 mieszkańców.1 Największe zróżnicowanie występowania choroby na jednym kontynencie zaobserwowano w Europie, z najwyższym wskaźnikiem w Finlandii i najniższym w północnej Grecji (4,6 na 100 000).1
W regionie Zachodniego Pacyfiku zapadalność waha się od 0,9 na 100 000 (95% przedział ufności: 0,6-1,3) na Fidżi do 23,2 (95% przedział ufności: 21,3-25,2) w Australii.1 Warto zauważyć, że w Korei Południowej częstość występowania T1D wynosi zaledwie około 0,017-0,021% całej populacji, ze wskaźnikiem zachorowalności na poziomie 3,28 na 100 000 osób.1
Trendy wiekowe i płciowe
Cukrzyca typu 1 może wystąpić w każdym wieku, jednak najczęściej diagnozowana jest w dwóch szczytowych okresach wśród dzieci: między 4 a 7 rokiem życia oraz między 10 a 14 rokiem życia.1 Zachorowalność zazwyczaj wzrasta z wiekiem do okresu dojrzewania, a następnie spada.1
Najnowsze badania wskazują jednak, że więcej dorosłych niż dzieci jest diagnozowanych z T1D każdego roku (316 000 vs. 194 000 nowych przypadków globalnie w 2021 roku), ze średnim wiekiem diagnozy wynoszącym 32 lata.1 To podważa wcześniejsze przekonanie, że cukrzyca typu 1 to przede wszystkim choroba młodzieńcza.1
Jeśli chodzi o różnice między płciami, w niektórych populacjach zaobserwowano statystycznie istotną przewagę zachorowań wśród mężczyzn, jednak żadna populacja nie zgłosiła przewagi kobiet.1 W badaniach przeprowadzonych w Irlandii wykazano, że częstość występowania i zachorowalność były odpowiednio 1,2-krotnie i 1,3-krotnie wyższe u mężczyzn niż u kobiet.1 Badania dotyczące cukrzycy typu 1 u dorosłych wskazują, że zachorowalność jest na ogół wyższa wśród mężczyzn niż kobiet i nie maleje wraz z wiekiem, pozostając znacząca przez całe życie.1
Trendy czasowe i wzrost zachorowalności
Jednym z najbardziej niepokojących aspektów epidemiologii cukrzycy typu 1 jest stały wzrost liczby nowych przypadków na całym świecie. Według danych z wieloletnich badań, zapadalność na T1D wzrasta globalnie o około 2-5% rocznie.12
Zaktualizowany raport z projektu DIAMOND, który badał trendy zachorowalności na T1D w latach 1990-1999 w 114 populacjach z 57 krajów, wykazał średni roczny wzrost zapadalności o 2,8% (95% przedział ufności: 2,4-3,2%), z nieco wyższą wartością w okresie 1995-1999, wynoszącą 3,4% (95% przedział ufności: 2,7-4,3%).1
Według danych z grupy EURODIAB, zachorowalność na T1D w Europie wzrosła w ostatnich dekadach, ze średnim rocznym wzrostem o około 3,5%.1 W badaniu SEARCH for Diabetes in Youth przeprowadzonym w USA, zaobserwowano wzrost zachorowalności na T1D z 24,4/100 000 w 2002 roku do 27,4/100 000 w 2009 roku (roczny wzrost o 2,7%).1
Szczególny wzrost w młodszych grupach wiekowych
Co szczególnie niepokojące, najwyższe tempo wzrostu zachorowalności odnotowano w najmłodszej grupie wiekowej, od 0 do 4 lat (6,3%, 95% przedział ufności: 1,5-8,5%).1 Badania w USA wykazały istotny wzrost zapadalności wśród chłopców i dziewcząt oraz we wszystkich grupach wiekowych, z wyjątkiem dzieci w wieku 0-4 lat.1
W 2009 roku najwyższą zachorowalność odnotowano wśród młodzieży w wieku 5-9 lat (38,7 na 100 000 osobolat), a najniższą wśród młodzieży w wieku 15-19 lat (14,8 na 100 000 osobolat).1 Badania w Niemczech pokazują, że roczna zapadalność na T1D wynosi obecnie 229 nowych przypadków na 100 000 dzieci do 15 roku życia.1
Zmiany w prevalencji choroby
Równolegle do wzrostu zachorowalności, rośnie również rozpowszechnienie (prevalencja) cukrzycy typu 1. Według danych światowych, prevalencja T1D wzrasta rocznie o około 0,34%.12
W Stanach Zjednoczonych prevalencja T1D wzrosła z 0,15% w 2001 roku do 0,19% w 2009 roku (wzrost o 30%).1 Istotny wzrost prevalencji zaobserwowano zarówno wśród chłopców, jak i dziewcząt, we wszystkich grupach wiekowych i wszystkich grupach rasowych/etnicznych, z wyjątkiem mieszkańców Wysp Pacyfiku pochodzenia azjatyckiego i rdzennych Amerykanów.1
W 2009 roku najwyższą prevalencję T1D odnotowano wśród dzieci w wieku 15-19 lat (0,32%) i białych nie-Latynosów (0,25%). Najniższą prevalencję zaobserwowano wśród bardzo małych dzieci w wieku 0-4 lat (0,03%) i rdzennych Amerykanów (0,04%).1
Różnice etniczno-rasowe w zachorowalności
Epidemiologia cukrzycy typu 1 wykazuje znaczące różnice w zależności od rasy i pochodzenia etnicznego. Badania wskazują, że populacja białych nie-Latynosów ma 1,5 razy większe ryzyko rozwoju T1D w porównaniu z Afroamerykanami lub populacją latynoską.1
W Stanach Zjednoczonych T1D jest 1,5 razy częściej diagnozowana u białych Amerykanów niż u czarnoskórych Amerykanów lub Latynosów.1 Jednocześnie badania wykazały, że cukrzyca typu 1 wśród młodzieży w USA była częściej diagnozowana u nie-Latynosów białych, Latynosów i Afroamerykanów.1
Różnice w prevalencji między grupami etnicznymi
W badaniu przeprowadzonym wśród różnych grup latynoskich w Stanach Zjednoczonych, całkowita prevalencja T1D wyniosła 1,8/1000 osób (95% przedział ufności = 0,95, 2,6/1000), co jest podobne do oszacowań uzyskanych w badaniu NHANES (2,6/1000) i badaniu SEARCH for Diabetes in Youth (1,5/1000).1
Prevalencja T1D różniła się w zależności od latynoskiego pochodzenia, przy czym osoby pochodzenia dominikańskiego doświadczały najwyższej częstości występowania (6,1/1000, 95% przedział ufności = 0,0, 12,4/1000).1
Znaczenie czynników genetycznych i środowiskowych
Zróżnicowanie geograficzne i etniczne w zachorowalności na T1D odzwierciedla złożoną interakcję między czynnikami genetycznymi a środowiskowymi. Światowe zróżnicowanie zachorowalności odzwierciedla rozkład populacji etnicznych i demonstruje znaczenie zróżnicowanej podatności genetycznej między populacjami.1
Potwierdzeniem roli czynników środowiskowych w rozwoju T1D są badania migrantów, które wykazały różnice w zachorowalności na tę chorobę między genetycznie „identycznymi” populacjami żyjącymi w różnych środowiskach.1 Badania wykazały, że zmienność w obrębie tego samego kraju była częściowo tłumaczona przez heterogeniczność etniczną populacji, chociaż znaczące różnice zaobserwowano również w krajach o względnie jednorodnej populacji z genetycznego punktu widzenia.1
Czynniki środowiskowe i ich wpływ na epidemiologię T1D
Ponieważ same czynniki genetyczne nie mogą wyjaśnić szybkiego wzrostu zachorowalności na T1D, badacze zwracają uwagę na różne czynniki środowiskowe i społeczno-ekonomiczne.12
Badania epidemiologiczne zidentyfikowały, że czynniki środowiskowe działające we wczesnym okresie życia wydają się wyzwalać proces autoimmunologiczny u osób genetycznie podatnych.1 Wśród potencjalnych czynników środowiskowych wymienia się:
- Odległość od morza – zachorowalność na T1D wykazuje tendencję wzrostową wraz ze zbliżaniem się do morza12
- Dieta – zachorowalność na T1D powiązano ze średnim spożyciem mięsa w kraju oraz dietą bogatą w białka i fermentowane błonniki1
- Epidemia otyłości – która prowadzi do insulinooporności i zaburzeń lipidowych, może przyspieszać wystąpienie T1D u osób genetycznie predysponowanych1
- Hipoteza higieny – sugerująca, że ekspozycja na mikroby w dzieciństwie pomaga dojrzewać i rozwijać się układowi odpornościowemu, a w przypadku braku takiej ekspozycji wzrasta ryzyko chorób autoimmunologicznych1
- Zanieczyszczenie powietrza – ekspozycja na zwiększone stężenia ozonu w powietrzu, zarówno po urodzeniu, jak i w łonie matki, została powiązana ze zwiększonym ryzykiem rozwoju T1D1
- Mikrobiom – modulacja mikrobiomu jest postrzegana jako kluczowy mechanizm, poprzez który wiele czynników środowiskowych, w tym karmienie piersią, sposób porodu, dieta w dzieciństwie, stosowanie antybiotyków i brak ekspozycji na mikroby, wywiera wpływ na ryzyko T1D1
Wpływ czynników społeczno-ekonomicznych
Badania wykazały również związek między statusem społeczno-ekonomicznym a zachorowalnością na cukrzycę typu 1. W badaniu przeprowadzonym w Walii (Wielka Brytania) stwierdzono, że częstość występowania T1D była o 31,0% wyższa na obszarach najbardziej społecznie upośledzonych w porównaniu z obszarami najmniej upośledzonymi.1
Zapadalność na T1D była najwyższa wśród dzieci w wieku 0-14 lat (33,6 przypadków/100 000 osób/rok) oraz na obszarach o wysokim poziomie deprywacji społeczno-ekonomicznej (16,8 przypadków/100 000 osób/rok), a najniższa wśród osób w wieku 45-60 lat (6,5 przypadków/100 000 osób/rok) oraz na obszarach o niskim poziomie deprywacji społeczno-ekonomicznej (11,63 przypadków/100 000 osób/rok).1
Cukrzyca typu 1 u osób starszych
Choć tradycyjnie cukrzyca typu 1 była postrzegana jako zaburzenie występujące u młodzieży, liczba starszych dorosłych diagnozowanych z tą chorobą rośnie.1 Kilka badań wskazuje na szczyt zachorowalności na T1D u starszych dorosłych o podobnej wielkości jak u dzieci lub przewyższający go, a częstość występowania w populacji generalnie wzrasta wraz z wiekiem.1
Wzrastająca populacja starszych osób dorosłych z cukrzycą typu 1, w tym osób z późnym początkiem T1D, a także osób z wczesnym początkiem T1D osiągających starszy wiek, wymaga silniejszego skupienia badań w tej grupie wiekowej.1
Wyzwania diagnostyczne u osób starszych
Diagnostyka T1D u osób starszych stanowi szczególne wyzwanie. Wytyczne dotyczące różnicowania T1D od cukrzycy typu 2 u starszych dorosłych zalecają pomiar poziomów peptydu C i autoprzeciwciał, w tym przeciwciał przeciwko dekarboksylazie kwasu glutaminowego.1
Jednak nie istnieje złoty standard rozróżniania T1D od cukrzycy typu 2 u osób w wieku 60 lat i starszych.1 Biorąc pod uwagę znacznie większą zachorowalność na cukrzycę typu 2 niż na T1D w starszym wieku, nawet niski poziom błędnej klasyfikacji cukrzycy typu 2 jako T1D może prowadzić do znacznej niepewności w epidemiologii T1D.1
Konsekwencje zdrowotne u osób starszych
Pomimo poprawy przeżywalności wśród starszych dorosłych z T1D, osoby te nadal mają znacznie skróconą oczekiwaną długość życia w porównaniu z osobami w tym samym wieku w populacji ogólnej.1 Analiza wielokrajowa podkreśliła zwiększoną śmiertelność u starszych dorosłych z T1D w porównaniu z populacją ogólną, wykazując standaryzowane współczynniki śmiertelności większe niż 1 we wszystkich starszych grupach wiekowych.1
Systemy nadzoru i monitorowania epidemiologicznego
Ze względu na rosnące znaczenie cukrzycy typu 1 jako problemu zdrowia publicznego, wiele krajów rozwija systemy nadzoru epidemiologicznego dla tej choroby.12
Projekt DIAMOND został zainicjowany przez Światową Organizację Zdrowia w 1990 roku, aby zająć się implikacjami zdrowotnymi T1D, z głównym celem opisania częstości występowania T1D u dzieci.1 W Stanach Zjednoczonych badanie SEARCH for Diabetes in Youth zostało zaprojektowane w celu identyfikacji nowych i istniejących przypadków cukrzycy wśród osób w wieku poniżej 20 lat w wieloośrodkowym projekcie badawczym, mającym na celu oszacowanie zapadalności i rozpowszechnienia cukrzycy w USA według wieku, płci i rasy/pochodzenia etnicznego.1
Znaczenie rejestrów krajowych
Niektóre kraje posiadają krajowe rejestry, które umożliwiają głębsze badania epidemiologiczne nad T1D.1 Znajomość wskaźników zapadalności i rozpowszechnienia T1D oraz jej powikłań ułatwia planowanie i zarządzanie dostępnymi zasobami ludzkimi i finansowymi w tych dziedzinach, w których są one najbardziej potrzebne.1
W Niemczech krajowy system nadzoru nad cukrzycą opiera się na danych z rejestrów diabetologicznych (rejestr DPV, rejestr zapadalności ESPED, rejestr Północnej Nadrenii-Westfalii, saksoński rejestr cukrzycy).1 Rejestry cukrzycy dostarczają ambulatoryjnych lub szpitalnych danych diagnostycznych oraz informacji o rodzaju terapii stosowanej u osób z ustawowym i prywatnym ubezpieczeniem zdrowotnym.1
Wyzwania w monitorowaniu epidemiologicznym
Pomimo znaczenia monitorowania epidemiologicznego, wiele krajów, szczególnie tych o niskim lub średnim wskaźniku rozwoju społecznego (SDI), nie posiada wysokiej jakości informacji dotyczących trendów T1D.1 Istnieje pilna potrzeba scharakteryzowania obciążenia T1D i dostarczenia większej ilości informacji rządom lokalnym w celu złagodzenia tego obciążenia.1
W Irlandii, w przypadku braku rejestru osób chorych na cukrzycę, nikt nie może być całkowicie pewien, ile osób w tym kraju żyje z cukrzycą.1 Podobne wyzwania istnieją w wielu innych krajach, co podkreśla potrzebę lepszych systemów monitorowania epidemiologicznego.
Sezonowe trendy w zachorowalności
Interesującym aspektem epidemiologii cukrzycy typu 1 są zaobserwowane trendy sezonowe w diagnozowaniu nowych przypadków. W badaniu przeprowadzonym w Walii (Wielka Brytania) zaobserwowano sezonowy trend w częstości diagnozowania T1D u dzieci i młodzieży, który był najwyższy w lutym, a najniższy w miesiącach lipcu i sierpniu.1
Sezonowość w diagnozowaniu cukrzycy typu 1 może być związana z takimi czynnikami jak ekspozycja na światło słoneczne (wpływająca na poziom witaminy D), sezonowe infekcje wirusowe czy zmiany w aktywności fizycznej i diecie w ciągu roku.1
Różnice w zależności od pory roku narodzin
Oprócz sezonowości w diagnozowaniu, badania wskazują również na różnice w zachorowalności na T1D w zależności od pory roku urodzenia.1 Sugeruje to, że ekspozycja na określone czynniki środowiskowe w okresie prenatalnym lub wczesnym niemowlęcym może wpływać na ryzyko rozwoju T1D w późniejszym życiu.
Powikłania i chorobowść związana z T1D
Chorobowość cukrzycy typu 1 jest spowodowana jej ostrymi i przewlekłymi powikłaniami.1 Powikłania makro- i mikronaczyniowe są największą przyczyną nadmiernej zachorowalności i śmiertelności w tej populacji.1
Hipoglikemia jako poważne powikłanie
Ciężka hipoglikemia (SH), definiowana jako zdarzenie wymagające pomocy osób trzecich, występuje u około 30% osób z T1D i jest ważną przyczyną zachorowalności.1 W badaniu przeprowadzonym w Brazylii, spośród 1760 ocenianych osób, 1319 (74,9%) zgłosiło co najmniej jeden epizod hipoglikemii w ciągu poprzednich 4 tygodni.1
Głównymi czynnikami związanymi z hipoglikemią były niższy poziom hemoglobiny A1c (HbA1c), lepsza przestrzeganie zasad samokontroli glikemii (SMBG) i wyższy poziom wykształcenia.1 Epizody ciężkiej hipoglikemii zgłosiło 251 (19%) osób, które w porównaniu z osobami z hipoglikemią nieciężką, otrzymywały niższe dawki insuliny posiłkowej i wyższe dawki insuliny bazowej, a także rzadziej stosowały długo działające analogi insuliny bazowej.1
Retinopatia cukrzycowa
Retinopatia cukrzycowa jest główną przyczyną ślepoty w ekonomicznie aktywnych populacjach.1 Światowa częstość występowania retinopatii cukrzycowej (DR) została oszacowana na 35%, a częstość występowania retinopatii cukrzycowej zagrażającej widzeniu (VTDR) została oszacowana na 10%.1
W badaniu przeprowadzonym w Brazylii wśród pacjentów z T1D, częstość występowania jakiejkolwiek DR wyniosła 35%, z czego 12% prezentowało VTDR, która wymagała natychmiastowego skierowania do oceny leczenia.1
Choroby sercowo-naczyniowe
Choroby sercowo-naczyniowe (CVD) są główną przyczyną śmiertelności u pacjentów z cukrzycą typu 1, a ryzyko sercowo-naczyniowe (CVR) pozostaje wysokie nawet u pacjentów z T1D z dobrą kontrolą metaboliczną.1
Główne badania epidemiologiczne wykazują, że zdarzenia CVD są częstsze i występują wcześniej u pacjentów z T1D niż w populacji ogólnej, choć częstość występowania CVD różni się znacznie w zależności od czasu trwania cukrzycy, wieku i płci.1
Badanie obserwacyjne oparte na rejestrze przeprowadzone w populacji szwedzkiej obejmujące 34 000 pacjentów z T1D wykazało wyższe ryzyko śmiertelności całkowitej i śmiertelności z powodu CVD – od dwu- do dziewięciokrotnie i od trzy- do dziesięciokrotnie, odpowiednio – u pacjentów z T1D w porównaniu z dopasowanymi kontrolami, w zależności od poziomów glikowanej hemoglobiny (HbA1c).1
Trendy w śmiertelności związanej z T1D
Pomimo wzrostu częstości występowania i zapadalności na cukrzycę typu 1, w wielu krajach obserwuje się spadek śmiertelności związanej z tą chorobą, co odzwierciedla poprawę w zarządzaniu i opiece nad pacjentami z T1D.
W badaniu GBD 2019 analizującym trendy wśród młodzieży i młodych dorosłych, mimo wzrostu zapadalności i częstości występowania T1D we wszystkich trzech podgrupach wiekowych (10-14, 15-19, 20-24 lata), śmiertelność we wszystkich podgrupach zmniejszyła się.1
W Kanadzie, w latach 2000/01 do 2016/17, nastąpił spadek współczynnika śmiertelności ze wszystkich przyczyn (średnia roczna procentowa zmiana: -2,1, p < 0,001).1 W porównaniu z osobami bez cukrzycy, współczynnik śmiertelności dla osób z cukrzycą jest około 1,96 (95% CI: 1,91, 2,02) razy wyższy.1
Różnice w śmiertelności związane z poziomem rozwoju kraju
Obciążenie T1D wśród młodzieży i młodych dorosłych różni się znacznie w zależności od wskaźnika rozwoju społeczno-demograficznego (SDI). Kraje o wysokim SDI miały najwyższą częstość występowania i zapadalność na T1D w 2019 roku, ale najniższy wskaźnik śmiertelności.1
Kraje o niskim SDI miały najwyższy wskaźnik śmiertelności i wskaźnik DALY (lata życia skorygowane niepełnosprawnością) w 2019 roku.1 W ciągu ostatnich 30 lat, zarówno częstość występowania, jak i zapadalność na T1D wzrosły we wszystkich kwintylach SDI, podczas gdy wskaźniki śmiertelności spadły.1
Globalne inicjatywy i wyzwania związane z nadzorem nad T1D
Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) prowadzi nadzór nad cukrzycą i jej czynnikami ryzyka.1 WHO dąży do stymulowania i wspierania przyjmowania skutecznych środków nadzoru, zapobiegania i kontroli cukrzycy i jej powikłań, szczególnie w krajach o niskich i średnich dochodach.1
Pokrycie leczeniem cukrzycy było najniższe w krajach o niskich i średnich dochodach.1 W 2017 roku 9 milionów osób cierpiało na cukrzycę typu 1; większość z nich mieszka w krajach o wysokich dochodach.1
Wyzwania w krajach o ograniczonych zasobach
Wiele krajów, szczególnie tych o niskim lub średnim SDI, nie posiada wysokiej jakości informacji dotyczących trendów T1D, co utrudnia prowadzenie skutecznego nadzoru epidemiologicznego.1 W związku z tym istnieje pilna potrzeba lepszego zrozumienia obciążenia T1D na poziomie globalnym, aby umożliwić lepsze planowanie i alokację zasobów zdrowotnych.
Potrzeba współpracy międzynarodowej
Biorąc pod uwagę globalny charakter problemu, konieczna jest ściślejsza współpraca międzynarodowa w zakresie monitorowania i zarządzania cukrzycą typu 1. Potrzebne są konkretne środki i skuteczna współpraca między krajami o różnych SDI, aby poprawić opiekę diabetologiczną u młodzieży i dorosłych.1
Wyniki badań epidemiologicznych mają ważną rolę w badaniu złożonych przyczyn, opieki klinicznej, zapobiegania i leczenia T1D.1 Zrozumienie dokładnych mechanizmów, poprzez które czynniki środowiskowe odgrywają rolę w rozwoju T1D, może rzucić światło na złożoną patogenezę choroby, zidentyfikować nowe czynniki ryzyka, które są nadal nieznane, i ostatecznie ustalić, jakie środki zdrowia publicznego są wymagane, aby zatrzymać wzrost nowych przypadków T1D.1
| Region/Kraj | Zapadalność (na 100 000 osób/rok) | Prevalencja (%) | Najwyższa grupa wiekowa | Trend czasowy |
|---|---|---|---|---|
| Finlandia | 35,3 | Brak danych | Brak danych | Wzrost |
| USA | 24,4-27,4 (2002-2009) | 0,55% | 15-19 lat (0,32%) | 2,7% wzrostu rocznie |
| Europa (EURODIAB) | Zróżnicowana | Brak danych | Brak danych | 3,5% wzrostu rocznie |
| Irlandia | 32 (całkowita populacja) | 0,42% | Brak danych | Brak danych |
| Korea Południowa | 3,28 | 0,017-0,021% | Brak danych | Niewielki wzrost |
| Niemcy | 229 (u dzieci do 15 lat) | Brak danych | 14-17 lat | Wzrost 14% rocznie |
| Australia | 23,2 | Brak danych | Brak danych | 2,8% wzrostu rocznie (1990-2002) |
| Chiny (Szanghaj) | Niska (dokładne dane niedostępne) | Brak danych | Brak danych | 14,2% wzrostu rocznie (1997-2011) |
| Regiony o niskim SDI | Zróżnicowana | Zróżnicowana | Brak danych | Najwyższy wskaźnik śmiertelności |
| Region Wschodniego Śródziemnomorza | Brak danych | Brak danych | Brak danych | Najwyższy wskaźnik śmiertelności w 2019 |
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.