bezpośredni doustny lek przeciwzakrzepowy
Bezpośrednie doustne leki przeciwzakrzepowe (DOAC – Direct Oral Anticoagulants) to nowoczesna grupa leków antykoagulacyjnych, które działają poprzez bezpośrednie hamowanie określonych czynników krzepnięcia – najczęściej trombiny (dabigatran) lub czynnika Xa (riwaroksaban, apiksaban, edoksaban). W przeciwieństwie do antagonistów witaminy K, DOAC charakteryzują się przewidywalną farmakokinetyką i farmakodynamiką.
DOAC mają szerokie zastosowanie w profilaktyce i leczeniu żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, w zapobieganiu udarom mózgu i zatorowości systemowej u pacjentów z niezastawkowym migotaniem przedsionków oraz w profilaktyce zakrzepicy żył głębokich po zabiegach ortopedycznych. Leki te nie wymagają rutynowego monitorowania parametrów krzepnięcia, co stanowi istotną przewagę nad tradycyjnymi antykoagulantami.
Bezpieczeństwo stosowania DOAC wiąże się z mniejszym ryzykiem krwawień śródczaszkowych w porównaniu do warfaryny, jednak istnieje zwiększone ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego. Należy pamiętać o dostosowaniu dawki u pacjentów z niewydolnością nerek. Dla części DOAC dostępne są specyficzne antidota, które mogą być stosowane w nagłych sytuacjach krwotocznych lub przed pilnymi zabiegami operacyjnymi.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Losmina 40 mg/0,4 ml (4000 j.m.)
Losmina (enoksaparyna sodowa) jest dostępna w ampułko-strzykawkach o dawkach od 2000 j.m. (20 mg)/0,2 ml do 10 000 j.m. (100 mg)/1 ml. Dawkowanie zależy od wskazań klinicznych oraz indywidualnego ryzyka zakrzepowo-zatorowego pacjenta. Profilaktyka u pacjentów z umiarkowanym ryzykiem wymaga podania 2000 j.m. (20 mg) raz na dobę podskórnie, rozpoczynając 2 godziny przed zabiegiem, przez 7-10 dni. U pacjentów z wysokim ryzykiem stosuje się 4000 j.m. (40 mg) raz na dobę, najlepiej 12 godzin przed zabiegiem, z możliwością przedłużenia profilaktyki do 4-5 tygodni w zależności od rodzaju operacji. W leczeniu zakrzepicy i zatorowości płucnej stosuje się schematy 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.) raz na dobę lub 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) dwa razy na dobę, z czasem terapii około 10 dni i późniejszym wprowadzeniem doustnych leków przeciwzakrzepowych. W świeżym zawale mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST dawka początkowa to 3000 j.m. (30 mg) bolusem dożylnym, następnie 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) podskórnie co 12 godzin, z maksymalną dawką 10 000 j.m. (100 mg) dla pierwszych dwóch dawek podskórnych.
antagonista witaminy K, bezpośredni doustny lek przeciwzakrzepowy, bolus dożylny, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, enoksaparyna sodowa, fibrynoliza, hemodializa, klirens kreatyniny, krwiak okołordzeniowy, kwas acetylosalicylowy, leczenie przeciwpłytkowe, lek przeciwzakrzepowy, nakłucie lędźwiowe, niestabilna dławica piersiowa, ostry zespół wieńcowy, pierścień fibrynowy, przezskórna interwencja wieńcowa, schyłkowa choroba nerek, tworzenie skrzepów, uniesienie odcinka ST, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Losmina 120 mg/0,8 ml (12 000 j.m.)
Enoksaparyna sodowa (Losmina) jest dostępna w ampułko-strzykawkach o dawkach 12 000 j.m. (120 mg)/0,8 ml oraz 15 000 j.m. (150 mg)/1 ml i stosowana jest w profilaktyce oraz leczeniu żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ), zakrzepicy żył głębokich, zatorowości płucnej, niestabilnej dławicy piersiowej oraz zawału mięśnia sercowego. Dawkowanie profilaktyczne zależy od ryzyka pacjenta: 2000 j.m. (20 mg) raz na dobę u pacjentów z umiarkowanym ryzykiem, podawane 2 godziny przed zabiegiem i kontynuowane przez 7-10 dni, oraz 4000 j.m. (40 mg) raz na dobę u pacjentów z wysokim ryzykiem, rozpoczynane 12 godzin przed zabiegiem. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 15-30 ml/min) konieczne jest dostosowanie dawki, a u pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek (klirens <15 ml/min) stosowanie jest przeciwwskazane poza hemodializą. Enoksaparynę podaje się wyłącznie podskórnie, z wyjątkiem szybkiego wstrzyknięcia dożylnego (bolus) w leczeniu świeżego zawału mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, gdzie dawka wynosi 3000 j.m. (30 mg) dożylnie, a następnie 100 j.m./kg mc. podskórnie co 24 godziny.
aktywność anty-Xa, antagonista witaminy K, bezpośredni doustny lek przeciwzakrzepowy, enoksaparyna sodowa, hemodializa, klirens kreatyniny, krążenie pozaustrojowe, krwiak okołordzeniowy, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, nakłucie lędźwiowe, niestabilna dławica piersiowa, ryzyko zakrzepowo-zatorowe, schyłkowa choroba nerek, szybkie wstrzyknięcie dożylne, uniesienie odcinka ST, wstrzyknięcie do linii tętniczej, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności nerek, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Enoxaparin sodium LEK-AM 4 000 j.m. (40 mg)/0,4 ml
Dawkowanie enoksaparyny sodowej jest ściśle uzależnione od wskazań klinicznych, ryzyka zakrzepowo-zatorowego oraz stanu pacjenta. W profilaktyce u pacjentów chirurgicznych z umiarkowanym ryzykiem stosuje się dawkę 2000 j.m. (20 mg) podskórnie raz na dobę, rozpoczynając 2 godziny przed zabiegiem, a u pacjentów z wysokim ryzykiem 4000 j.m. (40 mg) raz na dobę, najlepiej 12 godzin przed operacją. W leczeniu zakrzepicy i zatorowości stosuje się schemat 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.) raz na dobę u pacjentów bez powikłań lub 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) dwa razy na dobę u pacjentów z wyższym ryzykiem nawrotu. W niestabilnej dławicy piersiowej i zawale mięśnia sercowego bez uniesienia ST zalecana dawka to 100 j.m./kg mc. co 12 godzin, a w zawale z uniesieniem ST początkowy bolus 3000 j.m. (30 mg) dożylnie, następnie 100 j.m./kg mc. podskórnie co 12 godzin (maksymalnie 10 000 j.m. dla pierwszych dwóch dawek). U pacjentów ≥75 lat z zawałem z uniesieniem ST pomija się bolus i stosuje 75 j.m./kg mc. co 12 godzin (maksymalnie 7500 j.m.).
antagonista witaminy K, bezpośredni doustny lek przeciwzakrzepowy, bolus dożylny, ciężkie zaburzenie czynności nerek, dławica piersiowa, enoksaparyna sodowa, klirens kreatyniny, krwiak okołordzeniowy, kwas acetylosalicylowy, leczenie przeciwpłytkowe, leczenie przeciwzakrzepowe, nakłucie lędźwiowe, niestabilna dławica piersiowa, ostry zespół wieńcowy, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przezskórna interwencja wieńcowa, schyłkowa choroba nerek, świeży zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności nerek, zakrzepica proksymalna, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Losmina 150 mg/ml (15 000 j.m.)
Losmina, zawierająca enoksaparynę sodową, jest dostępna w ampułko-strzykawkach o dawkach 12 000 j.m. (120 mg)/0,8 ml oraz 15 000 j.m. (150 mg)/1 ml, stosowana głównie w profilaktyce i leczeniu zakrzepowo-zatorowym. Dawkowanie jest ściśle uzależnione od ryzyka zakrzepowo-zatorowego, ocenianego za pomocą modelu stratyfikacji ryzyka. W profilaktyce u pacjentów z umiarkowanym ryzykiem zaleca się dawkę 2000 j.m. (20 mg) podskórnie raz na dobę, rozpoczynając 2 godziny przed zabiegiem chirurgicznym, a u pacjentów z wysokim ryzykiem – 4000 j.m. (40 mg) raz na dobę, zaczynając 12 godzin przed zabiegiem. Wysokie ryzyko wymaga przedłużonej profilaktyki, np. do 5 tygodni po dużych zabiegach ortopedycznych lub 4 tygodni po operacjach onkologicznych jamy brzusznej i miednicy. W leczeniu zakrzepicy i zatorowości stosuje się schematy dawkowania 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.) raz na dobę lub 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) dwa razy na dobę, w zależności od ryzyka nawrotu i współistniejących schorzeń. W przypadku niestabilnej dławicy piersiowej i NSTEMI dawka wynosi 100 j.m./kg mc. co 12 godzin, a w STEMI stosuje się bolus dożylny 3000 j.m. (30 mg) oraz podskórne 100 j.m./kg mc. co 12 godzin, maksymalnie do 10 000 j.m. (100 mg) dla pierwszych dwóch dawek.
antagonista witaminy K, bezpośredni doustny lek przeciwzakrzepowy, chirurgia ortopedyczna, DOAC, dostęp naczyniowy, doustny lek przeciwzakrzepowy, enoksaparyna sodowa, hemodializa, klirens kreatyniny, krążenie pozaustrojowe, krwiak okołordzeniowy, kwas acetylosalicylowy, nakłucie lędźwiowe, niestabilna dławica piersiowa, NSTEMI, PCI, profilaktyka zakrzepowo-zatorowa, przezskórna interwencja wieńcowa, schyłkowa choroba nerek, STEMI, terapia przeciwpłytkowa, VKA, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zabieg chirurgiczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST, zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Neoparin Forte 12 000 j.m. (120 mg)/0,8 ml
Neoparin Forte (enoksaparyna sodowa) dostępny jest w dawkach 12 000 j.m. (120 mg)/0,8 ml oraz 15 000 j.m. (150 mg)/1 ml, podawany podskórnie lub dożylnie w zależności od wskazań klinicznych. Dawkowanie jest indywidualizowane na podstawie masy ciała, ryzyka zakrzepowo-zatorowego oraz funkcji nerek. Profilaktyka u pacjentów chirurgicznych z umiarkowanym ryzykiem wymaga 2000 j.m. (20 mg) raz na dobę, rozpoczętej 2 godziny przed zabiegiem, a u pacjentów z wysokim ryzykiem 4000 j.m. (40 mg) raz na dobę, najlepiej 12 godzin przed operacją. Leczenie internistyczne to 4000 j.m. (40 mg) raz na dobę przez 6-14 dni. W terapii zakrzepicy i zatorowości stosuje się dawki 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) dwa razy na dobę lub 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.) raz na dobę, z czasem leczenia do 6 miesięcy. U pacjentów z niewydolnością nerek (klirens kreatyniny 15-30 ml/min) konieczna jest modyfikacja dawkowania, natomiast u pacjentów z klirensem <15 ml/min stosowanie jest przeciwwskazane. W leczeniu świeżego zawału mięśnia sercowego z uniesieniem ST stosuje się bolus dożylny 3000 j.m. (30 mg) oraz podskórne dawki 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.), z modyfikacją u pacjentów ≥75 lat (bez bolusa, dawka 75 j.m./kg mc. (0,75 mg/kg mc.) co 12 godzin).
aktywna choroba nowotworowa, antagonista witaminy K, bezpośredni doustny lek przeciwzakrzepowy, bolus, czas protrombinowy, enoksaparyna sodowa, hemodializa, klirens kreatyniny, krwiak okołordzeniowy, nakłucie lędźwiowe, niestabilna dławica piersiowa, ostry zespół wieńcowy, przezskórna interwencja wieńcowa, schyłkowa choroba nerek, świeży zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, szybkie wstrzyknięcie dożylne, terapia przeciwpłytkowa, tworzenie się skrzepów, wstrzyknięcie do linii tętniczej, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Enoxaparin sodium LEK-AM 2 000 j.m. (20 mg)/0,2 ml
Enoksaparyna sodowa jest stosowana w profilaktyce i leczeniu zakrzepowo-zatorowym zróżnicowanym dawkowanie zależnym od ryzyka pacjenta i wskazań klinicznych. Profilaktyka u pacjentów z umiarkowanym ryzykiem wymaga dawki 2000 j.m. (20 mg) podskórnie raz na dobę, rozpoczynając 2 godziny przed zabiegiem, kontynuując przez 7-10 dni. U pacjentów z wysokim ryzykiem stosuje się 4000 j.m. (40 mg) raz na dobę, najlepiej 12 godzin przed zabiegiem, z możliwością przedłużenia profilaktyki do 4-5 tygodni w przypadku dużych zabiegów ortopedycznych lub onkologicznych. W leczeniu zakrzepicy i zatorowości stosuje się schemat jednorazowy 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.) lub dwukrotny 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) podskórnie, zależnie od ryzyka nawrotu i współistniejących schorzeń. W STEMI dawka początkowa to bolus dożylny 3000 j.m. (30 mg) plus 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) podskórnie, z kontynuacją co 12 godzin, przy jednoczesnym stosowaniu kwasu acetylosalicylowego (75-325 mg/dobę). U pacjentów ≥75 lat w STEMI pomija się bolus dożylny, stosując 75 j.m./kg mc. (0,75 mg/kg mc.) podskórnie co 12 godzin (maksymalnie 7500 j.m. dla pierwszych dawek).
antagonista witaminy K, bezpośredni doustny lek przeciwzakrzepowy, DOAC, enoksaparyna sodowa, hemodializa, klirens kreatyniny, krążenie pozaustrojowe, krwiak okołordzeniowy, kwas acetylosalicylowy, leczenie fibrynolityczne, leczenie przeciwpłytkowe, nakłucie lędźwiowe, niestabilna dławica piersiowa, NSTEMI, ostry zespół wieńcowy, PCI, przezskórna interwencja wieńcowa, schyłkowa choroba nerek, skrzep, STEMI, VKA, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności nerek, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST, zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa