Dawkowanie i sposób podawania
Losmina 120 mg/0,8 ml (12 000 j.m.)

Enoksaparyna sodowa (Losmina) jest dostępna w ampułko-strzykawkach o dawkach 12 000 j.m. (120 mg)/0,8 ml oraz 15 000 j.m. (150 mg)/1 ml i stosowana jest w profilaktyce oraz leczeniu żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ), zakrzepicy żył głębokich, zatorowości płucnej, niestabilnej dławicy piersiowej oraz zawału mięśnia sercowego. Dawkowanie profilaktyczne zależy od ryzyka pacjenta: 2000 j.m. (20 mg) raz na dobę u pacjentów z umiarkowanym ryzykiem, podawane 2 godziny przed zabiegiem i kontynuowane przez 7-10 dni, oraz 4000 j.m. (40 mg) raz na dobę u pacjentów z wysokim ryzykiem, rozpoczynane 12 godzin przed zabiegiem. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 15-30 ml/min) konieczne jest dostosowanie dawki, a u pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek (klirens <15 ml/min) stosowanie jest przeciwwskazane poza hemodializą. Enoksaparynę podaje się wyłącznie podskórnie, z wyjątkiem szybkiego wstrzyknięcia dożylnego (bolus) w leczeniu świeżego zawału mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, gdzie dawka wynosi 3000 j.m. (30 mg) dożylnie, a następnie 100 j.m./kg mc. podskórnie co 24 godziny.

Pobierz ChPL PDF Losmina – Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce – 120 mg/0,8 ml (12 000 j.m.)
  1. Dawkowanie i sposób podawania leku Losmina
    1. Dawkowanie w zapobieganiu żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej
    2. Pacjenci z umiarkowanym ryzykiem zakrzepowo-zatorowym
    3. Pacjenci z wysokim ryzykiem zakrzepowo-zatorowym
    4. Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek
  2. Sposób podawania leku Losmina
    1. Wstrzyknięcie podskórnie
    2. Szybkie wstrzyknięcie dożylne (bolus)
    3. Wstępne szybkie wstrzyknięcie dożylne (bolus) 3000 j.m. (30 mg)
    4. Dodatkowe szybkie wstrzyknięcie dożylne (bolus) podczas PCI
    5. Wstrzyknięcie do linii tętniczej krążenia pozaustrojowego
  3. Zmiana leczenia enoksaparyną a inne leki przeciwzakrzepowe
    1. Zmiana leczenia enoksaparyną na antagonistów witaminy K (VKA)
    2. Zmiana leczenia enoksaparyną na bezpośrednie doustne leki przeciwzakrzepowe (DOAC)
  4. Podanie w przypadku znieczulenia podpajęczynówkowego, zewnątrzoponowego lub nakłucia lędźwiowego
    1. Dawki stosowane w profilaktyce
    2. Dawki stosowane w leczeniu
    3. Kolejne rozdziały
Wskazania
  1. niestabilna dławica piersiowa
  2. świeży zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST
  3. tworzenie się skrzepów w krążeniu pozaustrojowym podczas hemodializy
  4. zakrzepica żył głębokich
  5. zatorowość płucna
  6. zawał serca bez uniesienia odcinka ST
  7. żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Substancja czynna
  1. enoksaparyna sodowa
Kategoria leku
  1. heparyny drobnocząsteczkowe
  2. leki przeciwzakrzepowe

Dawkowanie i sposób podawania leku Losmina

Lek Losmina (enoksaparyna sodowa) jest dostępny w postaci roztworu do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce w dawkach 12 000 j.m. (120 mg)/0,8 ml oraz 15 000 j.m. (150 mg)/1 ml. Dawkowanie leku różni się w zależności od wskazania klinicznego i indywidualnych czynników ryzyka pacjenta.1

Dawkowanie w zapobieganiu żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej

Indywidualne ryzyko zakrzepowo-zatorowe u pacjentów powinno być oszacowane na podstawie zwalidowanego modelu stratyfikacji ryzyka przed ustaleniem odpowiedniej dawki profilaktycznej.2

Pacjenci z umiarkowanym ryzykiem zakrzepowo-zatorowym

U pacjentów z umiarkowanym ryzykiem żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej zalecana dawka enoksaparyny sodowej wynosi 2000 j.m. (20 mg) raz na dobę we wstrzyknięciu podskórnym. Przedoperacyjne rozpoczęcie podawania enoksaparyny sodowej (2 godziny przed zabiegiem chirurgicznym) w tej dawce wykazało skuteczność i bezpieczeństwo w zabiegach chirurgicznych związanych z umiarkowanym ryzykiem.3

Stosowanie leku należy kontynuować przez co najmniej 7-10 dni, niezależnie od stanu pacjenta. Profilaktykę należy prowadzić dopóki występuje istotne ograniczenie sprawności ruchowej pacjenta.4

Pacjenci z wysokim ryzykiem zakrzepowo-zatorowym

U pacjentów z grupy wysokiego ryzyka żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej zalecana dawka enoksaparyny sodowej wynosi 4000 j.m. (40 mg) raz na dobę we wstrzyknięciu podskórnym. Podawanie najlepiej rozpocząć 12 godzin przed zabiegiem chirurgicznym.5

Jeśli istnieje potrzeba rozpoczęcia profilaktyki wcześniej niż 12 godzin przed zabiegiem chirurgicznym (np. u pacjenta z grupy wysokiego ryzyka oczekującego na zabieg chirurgii ortopedycznej), ostatnie wstrzyknięcie należy wykonać nie później niż 12 godzin przed zabiegiem chirurgicznym i należy ponownie rozpocząć podawanie produktu 12 godzin po zabiegu.6

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek

Ciężkie zaburzenia czynności nerek: Nie zaleca się stosowania enoksaparyny sodowej u pacjentów ze schyłkową chorobą nerek (klirens kreatyniny <15 ml/min) ze względu na brak danych dotyczących tej populacji, poza zapobieganiem powstawania skrzepów w krążeniu pozaustrojowym podczas hemodializy.7

U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 15-30 ml/min) należy dostosować dawkowanie zarówno w dawkach profilaktycznych, jak i leczniczych, zgodnie z poniższą tabelą:8

Wskazanie Schemat dawkowania
Zapobieganie żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej 2000 j.m. (20 mg) podskórnie raz na dobę
Leczenie zakrzepicy żył głębokich i zatorowości płucnej 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) masy ciała podskórnie raz na dobę
Leczenie niestabilnej dławicy piersiowej i zawału mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) masy ciała podskórnie raz na dobę
Leczenie świeżego zawału mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST (u pacjentów w wieku poniżej 75 lat) 1 × 3000 j.m. (30 mg) w szybkim wstrzyknięciu dożylnym (bolus) plus 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) masy ciała podskórnie, a następnie 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) masy ciała podskórnie co 24 godziny
Leczenie świeżego zawału mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST (u pacjentów powyżej 75 lat) Bez początkowego szybkiego wstrzyknięcia dożylnego (bolus), 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) masy ciała podskórnie, a następnie 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) masy ciała podskórnie co 24 godziny

Umiarkowane i łagodne zaburzenia czynności nerek: Choć nie zaleca się modyfikowania dawek u pacjentów z umiarkowanymi (klirens kreatyniny 30-50 ml/min) lub łagodnymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 50-80 ml/min), zaleca się uważne monitorowanie kliniczne takich pacjentów.9

Sposób podawania leku Losmina

Produktu leczniczego Losmina nie należy podawać domięśniowo.10

Wstrzyknięcie podskórnie

W profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej po zabiegach chirurgicznych, w leczeniu zakrzepicy żył głębokich i zatorowości płucnej, leczeniu niestabilnej dławicy piersiowej oraz zawału mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST enoksaparynę sodową należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym.11

Właściwa technika wstrzyknięcia podskórnego obejmuje następujące kroki:12

  • Wstrzyknięcie najlepiej wykonać u pacjenta w pozycji leżącej
  • Enoksaparynę sodową podaje się w głębokich wstrzyknięciach podskórnych
  • W przypadku używania ampułko-strzykawek nie należy usuwać pęcherzyka powietrza ze strzykawki przed wstrzyknięciem, gdyż może to spowodować zmniejszenie podanej dawki
  • Jeśli wymagane jest dostosowanie ilości leku według masy ciała pacjenta, należy użyć ampułko-strzykawek z podziałką w celu uzyskania wymaganej objętości
  • W niektórych przypadkach nie jest możliwe uzyskanie dokładnej dawki ze względu na dokładność podziałki na strzykawce – należy wówczas zaokrąglić objętość do najbliższej podziałki

Lek należy podawać na przemian w lewą lub prawą przednio-boczną lub tylno-boczną część powłok brzusznych. Całą długość igły należy wprowadzić pionowo w fałd skóry powstały po delikatnym uchwyceniu jej kciukiem i palcem wskazującym. Nie należy uwalniać fałdu skóry przed zakończeniem wstrzykiwania. Po podaniu produktu leczniczego nie należy pocierać miejsca wstrzyknięcia.13

Ampułko-strzykawki mogą być wyposażone w automatyczny system bezpieczeństwa, który jest uruchamiany po zakończeniu wstrzyknięcia.14

W przypadku samodzielnego podawania leku przez pacjenta należy zalecić mu przestrzeganie instrukcji przedstawionych w ulotce dla pacjenta dołączonej do opakowania leku.15

Szybkie wstrzyknięcie dożylne (bolus)

W świeżym zawale mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST leczenie należy rozpocząć od pojedynczego szybkiego wstrzyknięcia dożylnego (bolus), po którym należy niezwłocznie wykonać wstrzyknięcie podskórne.16

Enoksaparynę sodową należy podawać przez linię dożylną. Produktu leczniczego nie wolno mieszać ani podawać z innymi produktami leczniczymi. W celu uniknięcia ewentualnego mieszania enoksaparyny sodowej z innymi produktami leczniczymi, dostęp żylny należy przepłukać odpowiednią objętością soli fizjologicznej lub roztworu dekstrozy przed wykonaniem i po wykonaniu szybkiego wstrzyknięcia dożylnego (bolus) enoksaparyny sodowej.17

Enoksaparynę sodową można bezpiecznie podawać z roztworem fizjologicznym soli (0,9% roztwór chlorku sodu) lub 5% roztworem wodnym dekstrozy.18

Wstępne szybkie wstrzyknięcie dożylne (bolus) 3000 j.m. (30 mg)

W celu wykonania wstępnego szybkiego wstrzyknięcia dożylnego (bolus) enoksaparyny sodowej w dawce 3000 j.m. (30 mg) przy użyciu ampułko-strzykawki z podziałką należy usunąć nadmiar objętości, tak aby w strzykawce pozostała tylko objętość odpowiadająca 3000 j.m. (30 mg). Dawkę 3000 j.m. (30 mg) można wówczas wstrzyknąć bezpośrednio do linii dożylnej.19

Dodatkowe szybkie wstrzyknięcie dożylne (bolus) podczas PCI

Jeśli ostatnią dawkę podskórną podano więcej niż 8 godzin przed wypełnieniem balonu, należy wykonać dodatkowe szybkie wstrzyknięcie dożylne (bolus) w dawce 30 j.m./kg mc. (0,3 mg/kg mc.). W celu zapewnienia dokładności podania niewielkiej objętości produktu, zaleca się rozcieńczenie produktu leczniczego do 300 j.m./ml (3 mg/ml).20

Aby uzyskać roztwór o stężeniu 300 j.m./ml (3 mg/ml) przy użyciu ampułko-strzykawki zawierającej 6000 j.m. (60 mg) enoksaparyny sodowej, zaleca się zastosowanie następującej procedury:21

  1. Pobrać 30 ml płynu z worka infuzyjnego (roztwór fizjologiczny soli 0,9% lub 5% roztwór wodny dekstrozy) za pomocą strzykawki i usunąć ten płyn
  2. Wstrzyknąć całą zawartość ampułko-strzykawki zawierającej 6000 j.m. (60 mg) enoksaparyny sodowej do pozostałych w worku 20 ml roztworu
  3. Delikatnie wymieszać zawartość worka
  4. Pobrać wymaganą objętość rozcieńczonego roztworu za pomocą strzykawki w celu podania produktu do linii dożylnej

Poniżej przedstawiono tabelę z objętościami przeznaczonymi do wstrzyknięcia po rozcieńczeniu do docelowego stężenia 300 j.m. (3 mg)/ml w zależności od masy ciała pacjenta:22

Masa ciała (kg) Wymagana dawka (j.m. / mg) Objętość do wstrzyknięcia po rozcieńczeniu (ml)
45 1350 j.m. (13,5 mg) 4,5
50 1500 j.m. (15 mg) 5
55 1650 j.m. (16,5 mg) 5,5
60 1800 j.m. (18 mg) 6
65 1950 j.m. (19,5 mg) 6,5
70 2100 j.m. (21 mg) 7
75 2250 j.m. (22,5 mg) 7,5
80 2400 j.m. (24 mg) 8
85 2550 j.m. (25,5 mg) 8,5
90 2700 j.m. (27 mg) 9
95 2850 j.m. (28,5 mg) 9,5
100 3000 j.m. (30 mg) 10
105 3150 j.m. (31,5 mg) 10,5
110 3300 j.m. (33 mg) 11
115 3450 j.m. (34,5 mg) 11,5
120 3600 j.m. (36 mg) 12
125 3750 j.m. (37,5 mg) 12,5
130 3900 j.m. (39 mg) 13
135 4050 j.m. (40,5 mg) 13,5
140 4200 j.m. (42 mg) 14
145 4350 j.m. (43,5 mg) 14,5
150 4500 j.m. (45 mg) 15

Wstrzyknięcie do linii tętniczej krążenia pozaustrojowego

W celu zapobiegania tworzeniu się skrzepów w krążeniu pozaustrojowym podczas hemodializy, enoksaparynę podaje się we wstrzyknięciu do linii tętniczej krążenia pozaustrojowego.23

Zmiana leczenia enoksaparyną a inne leki przeciwzakrzepowe

Zmiana leczenia enoksaparyną na antagonistów witaminy K (VKA)

Należy zintensyfikować kontrolę kliniczną i badania laboratoryjne [czas protrombinowy wyrażony jako międzynarodowy współczynnik znormalizowany (INR)], aby monitorować działanie VKA. Ponieważ występuje pewien odstęp czasu, zanim VKA osiągnie swoje maksymalne działanie, leczenie enoksaparyną sodową należy kontynuować w stałej dawce tak długo, jak będzie to konieczne, aby utrzymać wartość INR w zalecanym zakresie terapeutycznym dla danego wskazania w dwóch kolejnych testach.24

W przypadku pacjentów, którzy aktualnie przyjmują VKA, należy odstawić VKA i podać pierwszą dawkę enoksaparyny sodowej, gdy poziom INR zmniejszy się poniżej zakresu terapeutycznego.25

Zmiana leczenia enoksaparyną na bezpośrednie doustne leki przeciwzakrzepowe (DOAC)

W przypadku pacjentów aktualnie otrzymujących enoksaparynę sodową należy odstawić enoksaparynę sodową i rozpocząć podawanie DOAC 0 do 2 godzin przed zaplanowaną godziną podania następnej dawki enoksaparyny sodowej, zgodnie z charakterystyką produktu leczniczego DOAC.26

W przypadku pacjentów, którzy aktualnie przyjmują DOAC, pierwszą dawkę enoksaparyny sodowej należy podać w zaplanowanym czasie przyjęcia następnej dawki DOAC.27

Podanie w przypadku znieczulenia podpajęczynówkowego, zewnątrzoponowego lub nakłucia lędźwiowego

Jeżeli lekarz zdecyduje o podaniu leczenia przeciwzakrzepowego w przypadku znieczulenia zewnątrzoponowego lub podpajęczynkowego bądź nakłucia lędźwiowego, zalecane jest uważne monitorowanie neurologiczne ze względu na ryzyko powstawania krwiaków okołordzeniowych.28

Dawki stosowane w profilaktyce

Należy zachować odstęp co najmniej 12 godzin bez wykonywania wkłuć pomiędzy ostatnim wstrzyknięciem enoksaparyny sodowej w dawkach profilaktycznych i wkłuciem igły lub założeniem cewnika.29

W przypadku technik ciągłego podawania leków należy zastosować podobny odstęp czasu wynoszący co najmniej 12 godzin przed usunięciem cewnika.30

U pacjentów z klirensem kreatyniny [15-30] ml/min należy rozważyć dwukrotne wydłużenie odstępu czasu do wykonania wkłucia/założenia lub usunięcia cewnika – do co najmniej 24 godzin.31

Rozpoczęcie podawania enoksaparyny sodowej w dawce 2000 j.m. (20 mg) 2 godziny przed operacją nie jest właściwe w przypadku znieczulenia podpajęczynówkowego.32

Dawki stosowane w leczeniu

Należy zachować odstęp co najmniej 24 godzin bez wykonywania wkłuć pomiędzy ostatnim wstrzyknięciem enoksaparyny sodowej w dawkach profilaktycznych i wkłuciem igły lub założeniem cewnika.33

W przypadku technik ciągłego podawania leków należy zastosować podobny odstęp czasu wynoszący 24 godziny przed usunięciem cewnika.34

U pacjentów z klirensem kreatyniny [15-30] ml/min należy rozważyć dwukrotne wydłużenie odstępu czasu do wykonania wkłucia/założenia lub usunięcia cewnika – do co najmniej 48 godzin.35

U pacjentów otrzymujących dwie dawki w ciągu doby (tj. 75 j.m./kg mc. (0,75 mg/kg mc.) dwa razy na dobę lub 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) dwa razy na dobę) należy pominąć drugą dawkę enoksaparyny sodowej, aby uzyskać odpowiedni odstęp czasu przed założeniem lub usunięciem cewnika.36

W rekomendowanych punktach czasowych nadal wykrywa się poziom aktywności anty-Xa, a zalecane opóźnienia nie gwarantują uniknięcia powstania krwiaka okołordzeniowego. Podobnie należy też rozważyć niestosowanie enoksaparyny sodowej przez co najmniej 4 godziny po wykonaniu nakłucia podpajęczynkowego, zewnątrzoponowego lub po usunięciu cewnika. Opóźnienie to powinno być oparte na ocenie stosunku korzyści do ryzyka z uwzględnieniem zarówno ryzyka zakrzepicy, jak i ryzyka krwawienia związanego z zabiegiem oraz występujących u pacjenta czynników ryzyka.37

Kolejne rozdziały

Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.

Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.

  1. 15.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl