dysfunkcja nabłonka rzęskowego

Dysfunkcja nabłonka rzęskowego to zaburzenie polegające na nieprawidłowym funkcjonowaniu komórek wyposażonych w rzęski, które wyścielają drogi oddechowe, przewody słuchowe, jajowody oraz inne powierzchnie nabłonkowe organizmu. W warunkach prawidłowych rzęski poruszają się w skoordynowany sposób, transportując śluz i usuwając zanieczyszczenia z dróg oddechowych lub przemieszczając komórki rozrodcze w układzie rozrodczym.

Dysfunkcja ta może być wrodzona (jak w pierwotnej dyskinezji rzęsek – PCD) lub nabyta na skutek infekcji, narażenia na zanieczyszczenia środowiskowe, dym tytoniowy czy inne czynniki drażniące. Zaburzenie funkcji rzęsek prowadzi do upośledzenia mechanizmów oczyszczania dróg oddechowych, co skutkuje nawracającymi infekcjami dróg oddechowych, zapaleniami zatok, przewlekłym kaszlem oraz rozstrzeniami oskrzeli.

W diagnostyce dysfunkcji nabłonka rzęskowego stosuje się mikroskopię elektronową do oceny struktury rzęsek, badanie częstotliwości ruchu rzęsek (CBF) oraz testy funkcjonalne, jak pomiar klirensu śluzowo-rzęskowego. Leczenie skupia się głównie na łagodzeniu objawów, profilaktyce i leczeniu infekcji oraz fizjoterapii oddechowej mającej na celu wspomaganie oczyszczania dróg oddechowych.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl