pneumokoki oporne

Pneumokoki oporne (ang. drug-resistant Streptococcus pneumoniae, DRSP) to szczepy bakterii Streptococcus pneumoniae, które wykształciły oporność na jeden lub więcej antybiotyków stosowanych w ich leczeniu. Zjawisko to stanowi poważny problem kliniczny, gdyż pneumokoki są częstą przyczyną infekcji dróg oddechowych, zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych oraz posocznicy.

Najczęściej obserwuje się oporność pneumokoków na penicylinę (PNSP – Penicillin Non-Susceptible Pneumococci), makrolidy, tetracykliny oraz kotrimoksazol. W ostatnich dekadach odnotowano znaczący wzrost częstości występowania szczepów wieloopornych (MDR – Multi-Drug Resistant), które wykazują niewrażliwość na trzy lub więcej klas antybiotyków.

Głównym mechanizmem oporności pneumokoków na β-laktamy jest modyfikacja białek wiążących penicylinę (PBP). Oporność na makrolidy najczęściej wynika z obecności genów erm(B), kodujących metylazę rRNA lub genów mef(A), odpowiedzialnych za aktywny wypływ leku z komórki bakteryjnej.

Zapobieganie zakażeniom wywołanym przez pneumokoki oporne obejmuje szczepienia (szczepionki skoniugowane i polisacharydowe), racjonalną antybiotykoterapię oraz monitorowanie lokalnych wzorców oporności. W leczeniu ciężkich zakażeń wywołanych przez szczepy oporne stosuje się nowsze fluorochinolony, ceftarolinę, wankomycynę lub linezolid, w zależności od profilu wrażliwości.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl