związek zobojętniający kwas
Związek zobojętniający kwas (antacid) to substancja, która neutralizuje nadmiar kwasu solnego w żołądku, podnosząc jego pH. W praktyce klinicznej stosowane są najczęściej preparaty zawierające wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu, węglan wapnia lub wodorowęglan sodu.
Mechanizm działania polega na reakcji chemicznej, w której zasadowe związki reagują z kwasem solnym, tworząc wodę i sól. Efektem jest podwyższenie pH soku żołądkowego, co zmniejsza objawy zgagi, pieczenia i bólu spowodowane nadmierną kwasowością.
Wskazania do stosowania związków zobojętniających kwas obejmują chorobę refluksową przełyku (GERD), nadkwaśność żołądka, niestrawność, chorobę wrzodową żołądka i dwunastnicy. Preparaty te dostępne są w różnych formach: tabletek, zawiesin, proszków do rozpuszczania.
Należy pamiętać, że długotrwałe stosowanie niektórych antacidów może prowadzić do działań niepożądanych, takich jak zaparcia (związki glinu), biegunki (związki magnezu) czy zaburzenia elektrolitowe. Mogą również wchodzić w interakcje z innymi lekami, zmieniając ich wchłanianie i efektywność.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Fluocynolon – Przedawkowanie
Acetonid fluocynolonu, stosowany miejscowo w preparatach do uszu (np. Cetraxal Plus, Ciprotic) w stężeniu 0,25 mg/ml, charakteryzuje się bardzo niskim ryzykiem ostrego przedawkowania ze względu na minimalną biodostępność systemową i anatomiczne ograniczenia przewodu słuchowego zewnętrznego. Jednorazowe przekroczenie dawki nie wywołuje istotnych klinicznie skutków ogólnoustrojowych. Natomiast przewlekłe lub nieprawidłowe stosowanie może prowadzić do objawów hiperkortyzolizmu oraz zahamowania osi podwzgórze-przysadka-nadnercza (HPA), szczególnie u dzieci, u których obserwuje się zahamowanie wzrostu i obniżenie stężenia kortyzolu w osoczu. Objawy te są jednak zazwyczaj przejściowe i odwracalne w ciągu dni lub tygodni po zaprzestaniu terapii.
acetonid fluocynolonu, centrum informacji toksykologicznej, Cetraxal Plus, Ciprotic, dostępność biologiczna leku, hiperkortyzolizm, kortykosteroid, oś HPA, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, ośrodek toksykologiczny, płukanie żołądka, preparat do uszu, przewód słuchowy zewnętrzny, stężenie kortyzolu, stężenie osoczowe, węgiel aktywowany, zahamowanie osi hormonalnej, zahamowanie wzrostu, zatrucie doustne, związek zobojętniający kwas - Leksykon substancji czynnych
Magnez wodorotlenek – Właściwości farmakokinetyczne
Magnez wodorotlenek (Magnesii hydroxidum) jest stosowany jako składnik aktywny w preparatach zobojętniających kwas solny w żołądku, takich jak Alumag (200 mg), Gastal (300 mg) i Maalox (400 mg). Działa miejscowo, neutralizując kwas solny i podnosząc pH żołądka powyżej 3, co łagodzi objawy dyspeptyczne. Wchłanianie magnezu z przewodu pokarmowego wynosi około 10% podanej dawki, co jest wyższe niż w przypadku związków glinu, jednak jego działanie ogólnoustrojowe jest minimalne u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Po reakcji z kwasem solnym powstaje chlorek magnezu, który wykazuje osmotyczne działanie przeczyszczające w jelicie cienkim, przeciwdziałając zapierającemu efektowi glinu w preparatach łączonych.
Alumag, chlorek magnezu, działanie przeczyszczające, działanie synergistyczne, działanie zapierające, działanie zobojętniające, Gastal, interakcja farmakodynamiczna, kumulacja magnezu, kwas solny, Maalox, magnez wodorotlenek, niewydolność nerek, objawy dyspeptyczne, pH żołądka, preparat zobojętniający kwas solny, przewód pokarmowy, związek glinu, związek zobojętniający kwas