dekompresja podbarkowa
Dekompresja podbarkowa to zabieg chirurgiczny stosowany w leczeniu zespołu ciasnoty podbarkowej (impingement syndrome), podczas którego usuwa się fragment wyrostka barkowego łopatki oraz więzadła kruczo-barkowego, aby zwiększyć przestrzeń podbarkową i zredukować ucisk na stożek rotatorów.
Wskazaniami do zabiegu są przewlekły ból barku nieustępujący po leczeniu zachowawczym, potwierdzone obrazowo zwężenie przestrzeni podbarkowej oraz objawy konfliktu podbarkowego w badaniu klinicznym. Zabieg może być wykonywany metodą artroskopową (małoinwazyjną) lub otwartą, przy czym współcześnie preferuje się technikę artroskopową z uwagi na mniejszą traumatyzację tkanek i szybszą rehabilitację.
Efektywność dekompresji podbarkowej jest wysoka – u około 70-80% pacjentów obserwuje się znaczącą poprawę funkcji stawu i zmniejszenie dolegliwości bólowych. Rehabilitacja pooperacyjna, rozpoczynająca się zwykle w pierwszej dobie po zabiegu, jest kluczowym elementem leczenia i obejmuje stopniowe przywracanie zakresu ruchu oraz wzmacnianie mięśni obręczy barkowej.
Powiązane wpisy
-
Leksykon chorób i schorzeń
Zespół ucisku barku (shoulder impingement syndrome) stanowi około 30-35% wszystkich zaburzeń stawu barkowego i jest jedną z najczęstszych przyczyn bólu w tej okolicy. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie medycznym, badaniu fizykalnym oraz specjalistycznych testach prowokacyjnych, takich jak test Neera, Hawkinsa-Kennedy’ego, Empty Can (czułość ~44%, swoistość ~90%) oraz test bolesnego łuku (ból w zakresie 60-120° odwodzenia). Kluczowa jest ocena zakresu ruchomości, siły mięśniowej stożka rotatorów oraz lokalizacja bolesności. Test impingement z iniekcją lidokainy do przestrzeni podbarkowej ma zarówno wartość diagnostyczną, jak i terapeutyczną, potwierdzając rozpoznanie w przypadku poprawy objawów po podaniu środka znieczulającego.
adhesive capsulitis, artro-MRI, artrografia, artroskopia, badanie fizykalne, badanie obrazowe, bark zamrożony, dekompresja podbarkowa, iniekcja kortykosteroidów, kaletka podbarkowa, niestabilność stawu barkowego, radikulopatia szyjna, rezonans magnetyczny, stożek rotatorów, test bolesnego łuku, test Hawkinsa-Kennedy’ego, test Neera, test prowokacyjny, ultrasonografia, wyrostek barkowy, zapalenie kaletki podbarkowej, zapalenie ścięgna dwugłowego, zdjęcie rentgenowskie, zespół ucisku barku -
Leksykon chorób i schorzeń
Zespół ucisku barku (Shoulder impingement syndrome) to schorzenie charakteryzujące się uciskiem ścięgien stożka rotatorów oraz kaletki podbarkowej pomiędzy kośćmi stawu barkowego, co prowadzi do bólu i ograniczenia ruchomości. Etiologia obejmuje zapalenie stawu barkowo-obojczykowego, zwapnienia więzadła kruczowo-barkowego, nieprawidłowości strukturalne wyrostka barkowego oraz osłabienie mięśni stożka rotatorów. Diagnostyka opiera się na wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz badaniach obrazowych (RTG, MRI), a także testach specjalistycznych takich jak test Neera, Empty Can Test i test Hawkinsa-Kennedy’ego. Objawy obejmują ból barku nasilający się przy ruchach nad głową, sztywność, tkliwość i osłabienie mięśni. Zespół klasyfikuje się w trzech stopniach zaawansowania, od zapalenia kaletki i ścięgien (stopień I) do degeneracji i naderwań stożka rotatorów (stopień III).
artroskopia barku, dekompresja podbarkowa, dyskineza łopatki, kaletka barkowa, kaletka podbarkowa, kortykosteroidy, mięsień czworoboczny, mięsień nadgrzebieniowy, mięsień podgrzebieniowy, mięsień zębaty przedni, NLPZ, ostroga kostna, przykurcz torebki stawowej, ścięgno nadgrzebieniowe, staw barkowo-obojczykowy, stożek rotatorów, test Hawkinsa-Kennedy’ego, test Neera, więzadło kruczowo-barkowe, wyrostek barkowy, zapalenie ścięgien, zespół interdyscyplinarny, zespół ucisku barku, znieczulenie miejscowe -
Leksykon chorób i schorzeń
Uszkodzenia stożka rotatorów stanowią istotną przyczynę bólu barku i ograniczenia ruchomości ramienia, z roczną częstością wizyt około 2 milionów pacjentów w USA. Leczenie zachowawcze, skuteczne w 80-85% przypadków, obejmuje modyfikację aktywności, stosowanie NLPZ (np. ibuprofen, naproksen), terapię zimnem i ciepłem, iniekcje kortykosteroidów oraz kompleksową fizjoterapię trwającą 6-12 tygodni, skupioną na zwiększaniu zakresu ruchu, wzmacnianiu mięśni stożka rotatorów i poprawie postawy. Nowoczesne metody, takie jak terapia PRP, komórkami macierzystymi, ESWT czy laser MLS, wykazują obiecujące wyniki w kontroli bólu i regeneracji tkanek, szczególnie w przewlekłych i zwapniałych tendinopatiach.
artroskopia barku, ból barku, całkowite przerwanie ścięgna, ćwiczenie oporowe, ćwiczenie wzmacniające, częściowe naderwanie, dekompresja podbarkowa, fizjoterapia, iniekcja kortykosteroidów, leczenie zachowawcze, masaż tkanek miękkich, masywne uszkodzenie stożka rotatorów, mobilizacja stawu, niesteroidowy lek przeciwzapalny, osocze bogatopłytkowe, przestrzeń podbarkowa, rehabilitacja pooperacyjna, stan zapalny, tendinopatia stożka rotatorów, terapia falą uderzeniową, terapia komórkami macierzystymi, terapia laserowa, terapia manualna, terapia zimnem i ciepłem, transfer ścięgna, uszkodzenie stożka rotatorów
