infekcja mykobakteriami
Infekcja mykobakteriami odnosi się do zakażeń wywoływanych przez bakterie z rodzaju Mycobacterium, do którego należą patogeny powodujące poważne choroby, takie jak gruźlica (M. tuberculosis), trąd (M. leprae) oraz różne zakażenia atypowe (mykobakteriozy niegruźlicze).
Mycobacterium tuberculosis jest najczęstszym patogenem z tej grupy, powodującym gruźlicę – chorobę zakaźną, która najczęściej atakuje płuca, ale może dotyczyć również innych narządów. Prątki niegruźlicze (NTM – Non-Tuberculous Mycobacteria), takie jak M. avium complex, M. kansasii czy M. abscessus, powodują zakażenia głównie u osób z obniżoną odpornością, przewlekłymi chorobami płuc lub po urazach.
Diagnostyka infekcji mykobakteryjnych opiera się na metodach mikrobiologicznych (posiewy), molekularnych (PCR), obrazowych (RTG, CT) oraz testach immunologicznych (np. test IGRA). Leczenie zależy od rodzaju prątków i obejmuje długotrwałą antybiotykoterapię, często wielolekową, trwającą od kilku miesięcy do nawet kilku lat w przypadku opornych szczepów.
Szczególnym wyzwaniem w terapii infekcji mykobakteryjnych jest rosnąca lekooporność, zwłaszcza w przypadku gruźlicy wielolekoopornej (MDR-TB) i gruźlicy o rozszerzonej oporności (XDR-TB). Profilaktyka obejmuje szczepienia BCG, wczesne wykrywanie przypadków, izolację chorych oraz odpowiednie leczenie kontaktów w przypadku gruźlicy.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Tuberkulina – Dawkowanie i sposób podawania
Tuberkulina PPD RT23 AJV jest stosowana w diagnostyce zakażenia prątkiem gruźlicy, podawana śródskórnie w dawce 0,1 ml (2 jednostki tuberkulinowe, T.U.) w środkowej trzeciej części przedramienia. Do wykonania próby Mantoux zaleca się użycie strzykawki 1 ml z igłą 25 Ga lub 26 Ga, krótką i skośnie ściętą. Prawidłowe podanie powoduje powstanie bladego uwypuklenia o średnicy 8-10 mm utrzymującego się około 10 minut. Reakcję odczytuje się po 48-72 godzinach, mierząc średnicę nacieku (stwardnienia) poprzecznie do osi przedramienia. Interpretacja wyników: ujemny (0-5 mm), dodatni (6-14 mm) oraz silnie dodatni (>15 mm). Należy uwzględnić, że zaczerwienienie nie jest brane pod uwagę, a reakcje >15 mm rzadko wynikają z wcześniejszego szczepienia BCG lub ekspozycji na środowiskowe mykobakterie.
efekt wzmocnienia, gruźlica, infekcja mykobakteriami, jednostka tuberkulinowa, konwersja próby skórnej, Mycobacterium africanum, Mycobacterium bovis, Mycobacterium microti, Mycobacterium tuberculosis, mykobakterie, odporność komórkowa, podanie śródskórne, prątek gruźlicy, prątki niegruźlicze, próba tuberkulinowa, próba tuberkulinowa Mantoux, reakcja dodatnia, skóra właściwa, szczepionka BCG, tuberkulina PPD RT23, wartość predykcyjna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tuberculin PPD RT23 AJV 2 T.U./dawkę 0,1 ml
Podstawowa dawka diagnostyczna Tuberculin PPD RT 23 AJV wynosi 0,1 ml roztworu, co odpowiada 2 jednostkom tuberkulinowym (T.U.), i jest podawana wyłącznie śródskórnie w środkowej trzeciej części przedramienia. Prawidłowa technika obejmuje użycie strzykawki 1 ml z precyzyjną podziałką oraz krótkiej igły 25 Ga lub 26 Ga, wprowadzonej niemal równolegle do powierzchni skóry z ścięciem skierowanym ku górze. Po wstrzyknięciu roztworu powinno pojawić się blade uwypuklenie o średnicy 8-10 mm utrzymujące się około 10 minut; brak uwypuklenia wskazuje na zbyt głębokie podanie i wymaga powtórzenia próby w innym miejscu. Ocena reakcji następuje po 48-72 godzinach, mierząc średnicę nacieku (stwardnienia) poprzecznie do osi przedramienia, przy czym dodatnia reakcja to naciek ≥6 mm, a silnie dodatnia >15 mm, niezależnie od zaczerwienienia skóry.
efekt wzmocnienia, infekcja mykobakteriami, jednostka tuberkulinowa, konwersja próby skórnej, Mycobacterium africanum, Mycobacterium bovis, Mycobacterium microti, Mycobacterium tuberculosis, naciek skórny, odporność komórkowa, podanie śródskórne, prątek gruźlicy, prątki niegruźlicze, próba tuberkulinowa, próba tuberkulinowa Mantoux, skóra właściwa, szczepionka BCG, tuberkulina PPD, wartość predykcyjna