metabolizm w skórze

Metabolizm w skórze obejmuje szereg procesów biochemicznych zachodzących w obrębie tego największego narządu ludzkiego ciała. Skóra jest miejscem intensywnych przemian metabolicznych, które są kluczowe dla jej funkcji barierowej, ochronnej, termoregulacyjnej oraz immunologicznej.

W naskórku metabolizm jest szczególnie intensywny w warstwie podstawnej, gdzie aktywne podziały komórkowe wymagają dużych ilości energii. Procesy te obejmują syntezę białek strukturalnych (keratyny), lipidów (ceramidy, cholesterol, wolne kwasy tłuszczowe) oraz czynników nawilżających. Ważnym aspektem metabolizmu skóry jest również produkcja witaminy D3 pod wpływem promieniowania UVB.

Skóra uczestniczy także w metabolizmie ksenobiotyków, posiadając układy enzymatyczne (głównie z rodziny cytochromu P450) zdolne do biotransformacji leków i substancji egzogennych. Zaburzenia metabolizmu skórnego mogą prowadzić do różnych dermatoz, w tym łuszczycy, atopowego zapalenia skóry czy przyspieszonego starzenia się skóry.

Istotnym elementem metabolizmu skóry jest również gospodarka antyoksydacyjna, chroniąca przed stresem oksydacyjnym wywołanym przez promieniowanie UV, zanieczyszczenia środowiska czy procesy zapalne. System ten obejmuje enzymy (dysmutaza ponadtlenkowa, katalaza, peroksydaza glutationowa) oraz nieenzymatyczne przeciwutleniacze (witamina C, E, glutation).

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Clobederm 0,5 mg/g

Propionian klobetazolu, substancja czynna preparatu CLOBEDERM 0,5 mg/g w postaci maści, charakteryzuje się łatwym przenikaniem przez warstwę rogową naskórka, bez metabolizmu miejscowego. Wchłanianie przezskórne jest zwiększone w przypadku aplikacji na delikatną skórę w okolicy fałdów, uszkodzonego naskórka, skóry objętej stanem zapalnym, stosowania opatrunków okluzyjnych, częstych aplikacji oraz na dużą powierzchnię skóry. Istotne jest również zwiększone wchłanianie u dzieci w porównaniu do dorosłych, co wymaga uwzględnienia podczas ustalania schematu terapeutycznego.
aplikacja na skórę, biotransformacja, fałdy skórne, farmakokinetyka, glukuronid, metabolizm w skórze, metabolizm wątrobowy, opatrunek okluzyjny, parametr farmakokinetyczny, pochodne glukuronidowe, proces zapalny skóry, propionian klobetazolu, substancja czynna, uszkodzenie naskórka, warstwa rogowa naskórka, wątroba, wchłanianie przezskórne, wchłanianie systemowe, wydalanie przez nerki
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Belakne Combi (1 mg + 25 mg)/g

Belakne Combi, zawierający 1 mg/g adapalenu oraz 25 mg/g benzoilu nadtlenku, przeszedł szerokie badania przedkliniczne oceniające jego profil bezpieczeństwa. Badania toksykologiczne, genotoksyczności, fototoksyczności oraz potencjalnego działania rakotwórczego nie wykazały istotnego zagrożenia dla człowieka. Adapalen wykazywał działanie teratogenne jedynie przy wysokiej ekspozycji ogólnoustrojowej po podaniu doustnym w dawce ≥25 mg/kg mc/dobę, natomiast przy miejscowej aplikacji (6 mg/kg mc/dobę) obserwowano jedynie zmiany w liczbie żeber lub kręgów. Nie stwierdzono negatywnego wpływu adapalenu na płodność i rozwój potomstwa przy dawkach doustnych do 20 mg/kg mc/dobę. Benzoilu nadtlenek nie wykazywał działania teratogennego ani wpływu na funkcje reprodukcyjne przy dawkach doustnych do 500 mg/kg mc/dobę.
badanie bezpieczeństwa przedklinicznego, badanie farmakokinetyczne, dane farmakokinetyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja ogólnoustrojowa, fototoksyczność, funkcja reprodukcyjna, genotoksyczność, kwas benzoesowy, metabolizm w skórze, płodność, podrażnienie miejscowe, potencjał uczulający, przeżywalność miotu, sprawność reprodukcyjna, toksyczność dawki wielokrotnej, toksyczność po podaniu wielokrotnym, tolerancja miejscowa
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dermitopic 0,1%

Takrolimus stosowany miejscowo w postaci maści Dermitopic 0,1% wykazuje specyficzny profil farmakokinetyczny charakteryzujący się minimalną ekspozycją ogólnoustrojową. Po aplikacji miejscowej stężenia takrolimusu we krwi u pacjentów z atopowym zapaleniem skóry, zarówno dorosłych, dzieci, jak i niemowląt powyżej 5. miesiąca życia, pozostają zazwyczaj poniżej 1,0 ng/ml, co jest znacznie niższe niż docelowe stężenia minimalne 5-20 ng/ml obserwowane przy doustnym stosowaniu w terapii immunosupresyjnej po przeszczepach narządów. Ekspozycja ogólnoustrojowa wzrasta proporcjonalnie do leczonej powierzchni skóry, jednak poprawa stanu skóry zmniejsza szybkość i stopień wchłaniania. Średni okres półtrwania takrolimusu po wielokrotnym miejscowym podaniu wynosi około 75 godzin u dorosłych i 65 godzin u dzieci, a lek nie wykazuje kumulacji w narządach wewnętrznych. Ponadto, takrolimus wiąże się z białkami osocza w ponad 98,8%, co jednak nie ma istotnego znaczenia klinicznego ze względu na niską ekspozycję układową.
atopowe zapalenie skóry, badanie kliniczne, ekspozycja ogólnoustrojowa, enzym CYP3A4, inhibitor cytochromu CYP3A4, klirens całkowity, klirens wątrobowy, kumulacja leku, maść Dermitopic, metabolizm w skórze, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, penetracja do skóry, populacja pediatryczna, przeszczepienie narządu, stężenie we krwi, takrolimus miejscowy, terapia immunosupresyjna, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bedicort G (0,5 mg + 1 mg)/g

Produkt leczniczy Bedicort G w postaci maści zawiera betametazonu dipropionian (0,5 mg/g) oraz gentamycyny siarczan (1 mg/g). Betametazon charakteryzuje się dobrą penetracją przez warstwę rogową naskórka, nie ulega metabolizmowi w skórze i przenika do krwiobiegu w postaci niezmienionej. Wchłanianie betametazonu zwiększa się przy aplikacji na skórę w okolicy fałdów, uszkodzoną, objętą procesem zapalnym, przy częstym stosowaniu oraz na dużą powierzchnię skóry. U dzieci wchłanianie betametazonu jest istotnie większe ze względu na cieńszą warstwę rogową, większą hydratację skóry oraz korzystniejszy stosunek powierzchni ciała do masy ciała. Gentamycyna natomiast wykazuje minimalne wchłanianie przez nieuszkodzoną skórę z powodu swojego hydrofilnego charakteru i wielkości cząsteczki, natomiast wchłania się znacząco przez skórę uszkodzoną, gdzie jest eliminowana z organizmu w postaci niezmienionej głównie przez nerki z moczem.
betametazonu dipropionian, działanie powierzchniowe, fałdy skórne, gentamycyny siarczan, hydratacja skóry, krwiobieg, kumulacja substancji czynnej, metabolizm w skórze, penetracja przez naskórek, przepuszczalność naczyń, stan zapalny skóry, stosunek powierzchni ciała do masy, uszkodzony naskórek, warstwa rogowa naskórka, wchłanianie betametazonu, właściwości lipofilne, wydalanie w postaci niezmienionej

metabolizm w skórze

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Clobederm 0,5 mg/g

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Belakne Combi (1 mg + 25 mg)/g

Właściwości farmakokinetyczne – Dermitopic 0,1%

Właściwości farmakokinetyczne – Bedicort G (0,5 mg + 1 mg)/g