wchłanianie betametazonu
Betametazon to syntetyczny glikokortykosteroid o silnym działaniu przeciwzapalnym, immunosupresyjnym i przeciwalergicznym. Stosowany jest w wielu schorzeniach dermatologicznych, reumatologicznych, hematologicznych oraz w stanach ostrych wymagających szybkiego działania przeciwzapalnego.
Wchłanianie betametazonu zależy od drogi podania. Przy podaniu doustnym betametazon jest dobrze absorbowany z przewodu pokarmowego, a jego biodostępność wynosi około 80-100%. Po podaniu dożylnym lek osiąga natychmiastowe stężenie terapeutyczne w osoczu. Przy aplikacji miejscowej (maści, kremy) stopień wchłaniania zależy od wielu czynników, w tym okolicy ciała (najwyższy w okolicach pachwin, twarzy i powiek), stanu skóry (zwiększone wchłanianie przy uszkodzonej barierze naskórkowej) oraz rodzaju podłoża preparatu.
Istotnym czynnikiem wpływającym na wchłanianie betametazonu jest postać farmaceutyczna. Betametazon występuje w różnych estrach (dipropionian, walerianian), które różnią się lipofilnością i szybkością uwalniania substancji czynnej. Preparaty o przedłużonym uwalnianiu (np. betametazon dipropionian) zapewniają powolne i długotrwałe wchłanianie, co wydłuża czas działania leku.
Po wchłonięciu betametazon wiąże się w dużym stopniu z białkami osocza (około 64%), głównie z albuminami. Metabolizowany jest głównie w wątrobie poprzez procesy oksydacji i redukcji, a jego metabolity są wydalane przez nerki. Okres półtrwania betametazonu w osoczu wynosi około 35-54 godzin, co czyni go kortykosteroidem o długim czasie działania.