nadkomorowe zaburzenia przewodzenia

Nadkomorowe zaburzenia przewodzenia to zaburzenia rytmu serca wywodzące się z tkanki przedsionkowej lub węzła przedsionkowo-komorowego. Obejmują one bloki przedsionkowo-komorowe (AV), które charakteryzują się upośledzeniem przewodzenia impulsów elektrycznych z przedsionków do komór oraz bloki zatokowo-przedsionkowe (SA), w których występuje zaburzenie przewodzenia z węzła zatokowego do przedsionków.

Bloki przedsionkowo-komorowe dzielą się na trzy stopnie: I stopień (wydłużenie odstępu PQ > 200 ms), II stopień (okresowy brak przewodzenia pobudzeń przedsionkowych do komór, w tym blok Mobitz typu I i II) oraz III stopień (całkowity blok AV, gdzie przedsionki i komory pracują niezależnie). Przyczyny tych zaburzeń mogą być różnorodne, od fizjologicznych (zwiększone napięcie nerwu błędnego), przez farmakologiczne (leki antyarytmiczne, beta-blokery), po patologiczne (choroba niedokrwienna serca, zapalenie mięśnia sercowego).

Diagnostyka nadkomorowych zaburzeń przewodzenia opiera się głównie na badaniu EKG, które pozwala określić rodzaj i stopień bloku. W niektórych przypadkach konieczne jest wykonanie monitorowania holterowskiego EKG, próby wysiłkowej lub badania elektrofizjologicznego. Leczenie zależy od przyczyny, stopnia bloku oraz objawów klinicznych. W przypadku objawowych bradyarytmii oraz zaawansowanych bloków AV często konieczna jest implantacja stymulatora serca.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl