leki przeciwarytmiczne klasy 1C
Leki przeciwarytmiczne klasy 1C należą do grupy środków farmakologicznych stosowanych w leczeniu zaburzeń rytmu serca. Według klasyfikacji Vaughana Williamsa, klasa 1C charakteryzuje się silnym hamowaniem kanałów sodowych przy minimalnym wpływie na repolaryzację. Do tej grupy zaliczamy flekainid, propafenon i enkainid.
Mechanizm działania leków klasy 1C polega na znacznym spowolnieniu przewodzenia w tkance mięśnia sercowego poprzez blokowanie kanałów sodowych, przy jednoczesnym niewielkim wpływie na czas trwania potencjału czynnościowego. Skutkuje to wydłużeniem odstępu PR i poszerzeniem zespołu QRS, co jest widoczne w zapisie EKG.
Leki te są stosowane głównie w leczeniu nadkomorowych i komorowych zaburzeń rytmu serca u pacjentów bez strukturalnej choroby serca. Szczególne zastosowanie znajdują w terapii napadowego migotania przedsionków, częstoskurczów nadkomorowych oraz komorowych zaburzeń rytmu opornych na inne metody leczenia.
Należy zachować szczególną ostrożność przy stosowaniu leków przeciwarytmicznych klasy 1C ze względu na ich potencjał proarytmiczny, zwłaszcza u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub niewydolnością serca. Badanie CAST (Cardiac Arrhythmia Suppression Trial) wykazało zwiększoną śmiertelność u pacjentów po zawale serca leczonych tymi lekami, co ograniczyło ich stosowanie w tej grupie chorych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Paroxetine Aurovitas 20 mg
Paroksetyna, jako silny inhibitor CYP2D6, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączenie jej z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego. Jednoczesne stosowanie paroksetyny z pimozydem (2 mg) lub tiorydazyną może prowadzić do około 2,5-krotnego wzrostu ich stężenia w osoczu, co zwiększa ryzyko wydłużenia odstępu QT i groźnych arytmii, dlatego takie połączenia są przeciwwskazane. Wysokie ryzyko interakcji dotyczy także leków serotoninergicznych (np. L-tryptofanu, tryptanów, tramadolu, linezolidu, innych SSRI, litu, petydyny, buprenorfiny, dziurawca), które mogą wywołać zespół serotoninowy, wymagając ścisłej kontroli klinicznej. Paroksetyna może również zwiększać stężenia leków metabolizowanych przez CYP2D6, takich jak trójpierścieniowe antydepresanty, neuroleptyki fenotiazynowe, rysperydon, atomoksetyna, leki przeciwarytmiczne klasy 1c oraz metoprolol, co wymaga ostrożności, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością serca. Ponadto, interakcje farmakodynamiczne z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi, NLPZ i kwasem acetylosalicylowym zwiększają ryzyko krwawień, co wymaga monitorowania parametrów krzepnięcia.
atomoksetyna, atypowe leki przeciwpsychotyczne, chlorek metylotioniny, cholinesteraza osoczowa, doustne leki przeciwzakrzepowe, endoksyfen, fentanyl, fenytoina, inhibitory CYP2D6, inhibitory monoaminooksydazy, izoenzym CYP2D6, karbamazepina, kwas acetylosalicylowy, L-tryptofan, leki przeciwarytmiczne klasy 1C, linezolid, metoprolol, miwakurium, niesteroidowe leki przeciwzapalne, odstęp QT, pimozyd, prawastatyna, procyklidyna, rysperydon, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SSRI, suksametonium, tamoksyfen, tiorydazyna, torsade de pointes, tramadol, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, tryptany, walproinian sodu, zespół serotoninowy, ziele dziurawca