śmiertelność młodych osobników
Śmiertelność młodych osobników to wskaźnik określający liczbę zgonów wśród noworodków, niemowląt i dzieci, który stanowi istotny parametr epidemiologiczny i demograficzny. W medycynie szczególną uwagę poświęca się śmiertelności noworodków (do 28. dnia życia) oraz niemowląt (do 1. roku życia), gdyż te wskaźniki są uznawane za czułe mierniki jakości opieki zdrowotnej w danym kraju lub regionie.
Główne przyczyny śmiertelności młodych osobników w krajach rozwiniętych to wady wrodzone, powikłania związane z wcześniactwem, zespół nagłej śmierci niemowląt (SIDS), oraz urazy. W krajach rozwijających się dominują natomiast infekcje (zapalenie płuc, biegunki, malaria), niedożywienie oraz powikłania okołoporodowe.
W praktyce klinicznej monitorowanie wskaźników śmiertelności młodych osobników pozwala na identyfikację czynników ryzyka oraz wdrażanie odpowiednich interwencji profilaktycznych. Programy szczepień ochronnych, poprawa opieki okołoporodowej, wczesna diagnostyka prenatalna oraz edukacja rodziców w zakresie bezpieczeństwa i prawidłowej opieki nad dzieckiem to kluczowe działania zmniejszające śmiertelność w tej grupie wiekowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Banavin 20 mg
Wortioksetyna, substancja czynna leku Banavin, została poddana szerokim badaniom przedklinicznym na myszach, szczurach i psach, które wykazały głównie objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takie jak nadmierne wydzielanie śliny, rozszerzenie źrenic oraz sporadyczne epizody drgawek u psów. Margines bezpieczeństwa ustalono na poziomie 5 względem maksymalnej zalecanej dawki terapeutycznej u ludzi wynoszącej 20 mg/dobę, co jest uznawane za wystarczające do stosowania klinicznego. Działania toksyczne ograniczały się głównie do nerek (zapalenie kłębuszków, niedrożność kanalików, obecność kryształków) u szczurów oraz wątroby (przerost i martwica hepatocytów, hiperplazja przewodów żółciowych, obecność kryształków) u myszy i szczurów, przy czym zmiany te pojawiały się dopiero po dawkach przekraczających 2-10-krotnie ekspozycję u ludzi. Badania genotoksyczności i rakotwórczości nie wykazały działania niepożądanego, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania wortioksetyny pod względem mutagenności i kancerogenności.
badania toksykologiczne, biokumulacja, drgawki, genotoksyczność, hiperplazja przewodów żółciowych, kancerogenność, kłębuszkowe zapalenie nerek, kryształki w kanalikach nerkowych, kryształki w przewodach żółciowych, martwica hepatocytów, midriaza, nadmierne ślinienie, niedrożność kanalików nerkowych, opóźnione kostnienie, ośrodkowy układ nerwowy, przenikanie do mleka, przerost hepatocytów, śmiertelność młodych osobników, teratogenność, toksyczność matczyna, toksyczność reprodukcyjna