zewnątrzszpitalne zapalenie płuc

Zewnątrzszpitalne zapalenie płuc (community-acquired pneumonia, CAP) to ostre zakażenie miąższu płucnego, które rozwija się poza szpitalem u pacjentów niezwiązanych z opieką zdrowotną w ciągu ostatnich 90 dni. Jest to jedna z najczęstszych chorób zakaźnych, odpowiadająca za znaczną zachorowalność i śmiertelność na całym świecie.

Głównym czynnikiem etiologicznym CAP jest Streptococcus pneumoniae, odpowiedzialny za około 30-50% przypadków. Inne patogeny obejmują Haemophilus influenzae, Mycoplasma pneumoniae, Chlamydophila pneumoniae, Legionella pneumophila oraz wirusy oddechowe. Spektrum drobnoustrojów może się różnić w zależności od regionu geograficznego, wieku pacjenta oraz chorób współistniejących.

Diagnostyka zewnątrzszpitalnego zapalenia płuc opiera się na obrazie klinicznym (kaszel, gorączka, duszność, plwocina), badaniu fizykalnym (trzeszczenia, stłumienie odgłosu opukowego) oraz badaniach dodatkowych (RTG klatki piersiowej, badania laboratoryjne). Ocena ciężkości CAP za pomocą skal prognostycznych (CURB-65, PSI) pomaga w decyzji o hospitalizacji i intensywności leczenia.

Leczenie empiryczne powinno uwzględniać najbardziej prawdopodobne patogeny i lokalne wzorce oporności. U pacjentów ambulatoryjnych bez czynników ryzyka zazwyczaj stosuje się amoksycylinę lub makrolid. W cięższych przypadkach i u hospitalizowanych pacjentów rekomendowana jest terapia skojarzona (np. cefalosporyna III generacji z makrolidem). Czas trwania antybiotykoterapii wynosi zazwyczaj 5-7 dni, choć może być wydłużony w przypadku powikłań.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl