przeżywalność noworodka
Przeżywalność noworodka to kluczowy wskaźnik w neonatologii i położnictwie, definiowany jako prawdopodobieństwo przeżycia dziecka po urodzeniu. Ten parametr jest szczególnie istotny w ocenie skuteczności opieki medycznej oraz w prognozowaniu szans na przeżycie noworodków urodzonych przedwcześnie lub z określonymi schorzeniami.
Czynniki wpływające na przeżywalność noworodka obejmują wiek ciążowy, masę urodzeniową, dojrzałość narządów (szczególnie płuc), obecność wad wrodzonych, dostęp do specjalistycznej opieki neonatologicznej oraz zastosowanie interwencji takich jak steroidoterapia prenatalna. Wskaźniki przeżywalności istotnie poprawiły się w ostatnich dekadach dzięki postępom w intensywnej terapii noworodka.
Współcześnie granica przeżywalności jest określana na około 22-23 tydzień ciąży, jednak rokowanie dla skrajnych wcześniaków pozostaje poważne z wysokim ryzykiem powikłań długoterminowych. Ocena przeżywalności ma kluczowe znaczenie w podejmowaniu decyzji klinicznych, planowaniu interwencji medycznych oraz w komunikacji z rodzicami dotyczącej rokowania.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Tikagrelor przeszedł szerokie badania przedkliniczne obejmujące ocenę bezpieczeństwa farmakoterapii, toksyczności po podaniu pojedynczym i wielokrotnym oraz potencjalnej genotoksyczności. Badania te nie wykazały niedopuszczalnego ryzyka działań niepożądanych u ludzi. U zwierząt zaobserwowano podrażnienie przewodu pokarmowego przy ekspozycji odpowiadającej dawkom klinicznym, co koreluje z działaniami niepożądanymi zgłaszanymi w praktyce klinicznej. W badaniach długoterminowych u samic szczurów podawano duże dawki tikagreloru, co skutkowało zwiększoną częstością gruczolakoraków macicy (związanych z zaburzeniem równowagi hormonalnej) oraz gruczolaków wątroby (powiązanych ze specyficznym dla gryzoni wzrostem aktywności enzymatycznej). Ze względu na gatunkowo specyficzne mechanizmy powstawania tych nowotworów, ich znaczenie kliniczne dla ludzi jest uznawane za mało prawdopodobne.
aktywność enzymatyczna wątroby, badanie farmakokinetyczne, badanie farmakologiczne, badanie teratogenności, badanie toksyczności, cykl menstruacyjny, dojrzewanie wątroby, działanie niepożądane, genotoksyczność, gruczolak wątroby, gruczolakorak macicy, lek przeciwpłytkowy, margines bezpieczeństwa, metabolit, nieprawidłowość rozwojowa, podrażnienie przewodu pokarmowego, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, przeżywalność noworodka, rozwój płodu, rozwój układu szkieletowego, tikagrelor -
Leksykon leków
Przedkliniczne badania tikagreloru i jego głównego metabolitu obejmowały ocenę farmakologiczną bezpieczeństwa, toksyczności po pojedynczym i wielokrotnym podaniu oraz potencjalnej genotoksyczności, nie wykazując niedopuszczalnego ryzyka działań niepożądanych u ludzi. U zwierząt zaobserwowano podrażnienie przewodu pokarmowego przy ekspozycji odpowiadającej warunkom klinicznym. W badaniach nowotworowych u samic szczurów poddanych dużym dawkom tikagreloru stwierdzono zwiększoną częstość gruczolakoraków macicy oraz gruczolaków wątroby, co przypisano zaburzeniom hormonalnym i specyficznemu dla gryzoni wzrostowi aktywności enzymatycznej w wątrobie. Analiza mechanizmów sugeruje, że te zmiany nowotworowe mają małe prawdopodobieństwo klinicznego znaczenia dla ludzi.
aktywność enzymatyczna wątroby, badanie farmakokinetyczne, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, genotoksyczność, główny metabolit, gruczolak wątroby, gruczolakorak macicy, nieprawidłowość rozwojowa, nieregularny cykl, ocena toksyczności, opóźnione dojrzewanie wątroby, płodność, podrażnienie przewodu pokarmowego, potencjał rakotwórczy, przenikanie do mleka, przeżywalność noworodka, rozwój układu szkieletowego, substancja czynna, tikagrelor, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, zaburzenie równowagi hormonalnej -
Leksykon leków
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa tikagreloru, substancji czynnej Atirabo, obejmowała szeroki zakres badań farmakologicznych, toksykologicznych i farmakokinetycznych. Badania wykazały brak niedopuszczalnego ryzyka działań niepożądanych u ludzi, choć u zwierząt obserwowano podrażnienie przewodu pokarmowego przy ekspozycji odpowiadającej warunkom klinicznym. W badaniach długoterminowych u samic szczurów podawanie dużych dawek tikagreloru wiązało się ze zwiększoną częstością gruczolakoraków macicy oraz gruczolaków wątroby, co przypisano specyficznym mechanizmom hormonalnym i enzymatycznym u gryzoni, uznanym za mało istotne klinicznie dla ludzi.
badanie farmakokinetyczne, badanie farmakologiczne, badanie toksykologiczne, dawka toksyczna, genotoksyczność, gruczolak wątroby, gruczolakorak macicy, karmienie piersią, metabolit, nieprawidłowość rozwojowa, nieregularny cykl płciowy, opóźnione dojrzewanie wątroby, podrażnienie przewodu pokarmowego, przeżywalność noworodka, rozwój układu szkieletowego, tikagrelor, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, zaburzenie równowagi hormonalnej -
Leksykon leków
Przedkliniczne badania tikagreloru i jego głównego metabolitu wykazały akceptowalny profil bezpieczeństwa, bez istotnego ryzyka genotoksycznego czy toksycznego przy dawkach odpowiadających ekspozycji klinicznej. W modelach zwierzęcych zaobserwowano podrażnienie przewodu pokarmowego, korespondujące z działaniami niepożądanymi u ludzi. Długoterminowe badania na gryzoniach wykazały zwiększoną częstość gruczolakoraków macicy i gruczolaków wątroby u samic szczurów przy dużych dawkach, jednak mechanizmy tych zmian są specyficzne dla gatunku i mało prawdopodobne, by miały znaczenie kliniczne dla ludzi. Farmakokinetyka potwierdziła przenikanie tikagreloru i metabolitów do mleka samic szczurów, co ma implikacje dla stosowania u kobiet karmiących piersią.
dawka toksyczna, działanie niepożądane, ekspozycja terapeutyczna, genotoksyczność, główny metabolit, gruczolak wątroby, gruczolakorak macicy, margines bezpieczeństwa, nieprawidłowość rozwojowa, nieregularny cykl, opóźnienie dojrzewania wątroby, płodność samca, podrażnienie przewodu pokarmowego, przenikanie do mleka, przeżywalność noworodka, reprodukcja i rozwój, rozwój układu szkieletowego, stosunek korzyści do ryzyka, toksyczność po podaniu, toksyczny wpływ na reprodukcję -
Leksykon leków
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa soli sodowej tianeptyny, substancji czynnej leku Tialera, nie wykazały istotnego ryzyka genotoksyczności ani działania rakotwórczego przy stosowaniu dawek terapeutycznych. W standardowych testach na różnych modelach zwierzęcych nie zaobserwowano uszkodzeń genetycznych ani zwiększonego ryzyka nowotworów. Badania teratogenności na szczurach i królikach potwierdziły brak działania teratogennego. Natomiast w badaniach dotyczących płodności i okresu okołoporodowego, przy dawce 45 mg/kg mc./dobę (około 12-krotnie wyższej niż dawka stosowana u ludzi w przeliczeniu na powierzchnię ciała), zaobserwowano zwiększoną utratę zarodków przed implantacją, zaburzenia wydzielania mleka, podwyższoną częstość poronień oraz zwiększoną śmiertelność noworodków. Efekty te występowały wyłącznie przy dawkach toksycznych dla samic, znacznie przekraczających dawki terapeutyczne.
badanie genotoksyczne, badanie teratogenne, dawka terapeutyczna, dawka toksyczna, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, okres okołoporodowy, okres poporodowy, poronienie, potencjał rakotwórczy, przeżywalność noworodka, rozwój zarodkowy, sól sodowa tianeptyny, teratogenność, toksyczność, utrata zarodka przedimplantacyjna, wpływ na rozrodczość, zaburzenie laktacji -
Leksykon leków
Dane przedkliniczne dotyczące flukonazolu wskazują, że efekty obserwowane w badaniach na zwierzętach występowały przy dawkach znacznie przekraczających te stosowane klinicznie u ludzi. W długoterminowych badaniach 24-miesięcznych na myszach i szczurach, podawano dawki 2,5, 5 oraz 10 mg/kg mc./dobę, co odpowiada 2-7-krotności dawki zalecanej u ludzi, nie wykazując potencjału rakotwórczego. Jednak u samców szczurów zaobserwowano zwiększoną częstość gruczolaków wątrobowokomórkowych przy dawkach 5 i 10 mg/kg mc./dobę. Flukonazol nie wpływał negatywnie na płodność samców i samic szczurów przy dawkach do 20 mg/kg mc. doustnie oraz do 75 mg/kg mc. pozajelitowo. W dawkach 5 i 10 mg/kg mc. nie stwierdzono działania teratogennego, natomiast wyższe dawki (≥25 mg/kg mc.) powodowały anomalie anatomiczne u płodów, takie jak dodatkowe żebra, poszerzenie układu kielichowo-miedniczkowego oraz opóźnienie kostnienia.
dawka terapeutyczna, dodatkowe żebro, działanie teratogenne, falistość żeber, flukonazol, gruczolak wątrobowokomórkowy, nieprawidłowe kostnienie twarzoczaszki, opóźnienie kostnienia, płód martwy, poszerzenie układu kielichowo-miedniczkowego, potencjał rakotwórczy, przeżywalność noworodka, rozszczep podniebienia, śmiertelność zarodka, stężenie estrogenu, wada płodu
