adaptacja oka do ciemności

Adaptacja oka do ciemności to fizjologiczny proces, w którym narząd wzroku zwiększa swoją czułość na światło w warunkach słabego oświetlenia. Zjawisko to zachodzi w dwóch fazach: fotopowej (szybkiej) i skotopowej (wolniejszej), które łącznie mogą trwać do 30-40 minut, aby osiągnąć pełną adaptację.

Pierwsza faza adaptacji do ciemności związana jest z funkcją czopków i trwa około 5-10 minut. W tym czasie oko zwiększa swoją czułość około 100-krotnie. Druga faza, która może trwać do 30 minut, zależy od funkcji pręcików i prowadzi do dalszego zwiększenia czułości nawet 100 000 razy w porównaniu do warunków dziennych.

Podczas adaptacji do ciemności w siatkówce zachodzą kluczowe procesy biochemiczne, w tym regeneracja rodopsyny (barwnika wzrokowego) w pręcikach oraz zwiększenie stężenia przekaźników nerwowych. Równocześnie następuje rozszerzenie źrenicy, co pozwala na wpuszczenie większej ilości światła do oka.

Zaburzenia adaptacji do ciemności mogą wskazywać na różne schorzenia okulistyczne, w tym zwyrodnienie siatkówki, niedobór witaminy A, jaskrę, czy retinopatię cukrzycową. Ocena tego procesu może być wykorzystywana w diagnostyce chorób siatkówki za pomocą adaptometrii.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl