niedokrwistość mikrocytowa

Niedokrwistość mikrocytowa to rodzaj anemii charakteryzujący się obecnością we krwi obwodowej erytrocytów o zmniejszonej objętości (MCV <80 fl). Najczęstszą przyczyną tej postaci niedokrwistości jest niedobór żelaza, który upośledza syntezę hemoglobiny i prowadzi do produkcji mniejszych krwinek czerwonych.

W diagnostyce różnicowej niedokrwistości mikrocytowej należy uwzględnić również talasemie (zaburzenia syntezy łańcuchów globinowych), niedokrwistość syderoblastyczną oraz niedokrwistość w przebiegu chorób przewlekłych. Kluczowymi parametrami laboratoryjnymi są: obniżone MCV, zmniejszony poziom żelaza w surowicy, obniżone stężenie ferrytyny oraz podwyższona całkowita zdolność wiązania żelaza (TIBC).

Leczenie niedokrwistości mikrocytowej zależy od jej przyczyny. W przypadku niedoboru żelaza stosuje się suplementację preparatami doustnymi lub pozajelitowymi oraz dąży się do identyfikacji i eliminacji źródła utraty żelaza (np. przewlekłe krwawienia z przewodu pokarmowego). W talasemiach leczenie może obejmować okresowe transfuzje krwi oraz terapię chelatującą nadmiar żelaza.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl