zanik nabłonka wydzielniczego

Zanik nabłonka wydzielniczego to proces patologiczny polegający na redukcji objętości i funkcji komórek nabłonkowych odpowiedzialnych za wydzielanie różnych substancji w organizmie. Jest to zjawisko często spotykane w wielu narządach gruczołowych, takich jak trzustka, ślinianki, gruczoły łzowe czy tarczyca.

Etiologia zaniku nabłonka wydzielniczego jest wieloczynnikowa. Może być on spowodowany procesami starzenia się organizmu, przewlekłymi stanami zapalnymi, chorobami autoimmunologicznymi (jak zespół Sjögrena), niedoborami hormonalnymi, niedokrwieniem tkanki gruczołowej, działaniem niektórych leków czy radioterapią. W niektórych przypadkach zanik może być również konsekwencją długotrwałego nieużywania danego gruczołu.

Klinicznie zanik nabłonka wydzielniczego manifestuje się upośledzeniem funkcji wydzielniczej danego narządu. Może to prowadzić do suchości błon śluzowych (np. w przypadku zaniku gruczołów ślinowych czy łzowych), zaburzeń trawienia (przy zaniku komórek trzustkowych) lub niedoczynności hormonalnej (w przypadku gruczołów dokrewnych). Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych, funkcjonalnych oraz histopatologicznych, które mogą wykazać zmniejszenie liczby i objętości komórek wydzielniczych oraz ich zastępowanie przez tkankę łączną.

Leczenie zaniku nabłonka wydzielniczego zależy od jego przyczyny i obejmuje terapię choroby podstawowej oraz leczenie objawowe. W wielu przypadkach proces ten jest nieodwracalny, szczególnie w zaawansowanych stadiach, gdy komórki wydzielnicze zostały zastąpione przez tkankę łączną (włóknienie).

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl