przekaźnik nerwowy
Przekaźnik nerwowy, określany również jako neuroprzekaźnik lub neurotransmiter, to substancja chemiczna odpowiedzialna za przekazywanie sygnałów pomiędzy komórkami nerwowymi (neuronami) lub między neuronami a komórkami efektorowymi. Przekaźniki nerwowe są uwalniane z zakończeń presynaptycznych neuronów do szczeliny synaptycznej, skąd wiążą się z receptorami na błonie postsynaptycznej, wywołując odpowiednie reakcje.
Do głównych przekaźników nerwowych należą: acetylocholina, aminy biogenne (dopamina, noradrenalina, serotonina, histamina), aminokwasy (glutaminian, GABA, glicyna), neuropeptydy oraz gazowe przekaźniki nerwowe (tlenek azotu, tlenek węgla). Każdy z nich pełni specyficzne funkcje w układzie nerwowym i uczestniczy w regulacji różnych procesów fizjologicznych i behawioralnych.
Zaburzenia w funkcjonowaniu układów neuroprzekaźnikowych są związane z wieloma chorobami neurologicznymi i psychiatrycznymi. Przykładowo, niedobór dopaminy jest charakterystyczny dla choroby Parkinsona, zaburzenia w przekaźnictwie serotoninergicznym wiążą się z depresją, a nieprawidłowości w układzie glutaminergicznym – z chorobą Alzheimera i schizofrenią. Liczne leki neurologiczne i psychiatryczne działają poprzez modulację aktywności określonych układów neuroprzekaźnikowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Faxolet ER 37,5 mg
Faxolet ER (wenlafaksyna) jest dostępny w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg, z indywidualnym dostosowaniem dawkowania w zależności od wskazania i stanu klinicznego pacjenta. W leczeniu epizodów dużej depresji zalecana dawka początkowa wynosi 75 mg/dobę, z możliwością stopniowego zwiększania do 375 mg/dobę w odstępach co najmniej 14 dni (lub co 4 dni w uzasadnionych przypadkach). W uogólnionych zaburzeniach lękowych i fobii społecznej dawka początkowa to 75 mg/dobę, z maksymalną dawką 225 mg/dobę. W lęku napadowym rozpoczyna się od 37,5 mg/dobę przez 7 dni, następnie 75 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 225 mg/dobę. U pacjentów w podeszłym wieku nie ma konieczności rutynowej modyfikacji dawki, jednak zaleca się ostrożność i monitorowanie ze względu na zmiany czynności nerek i neuroprzekaźników. Lek nie jest zalecany u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat z powodu braku potwierdzonej skuteczności i bezpieczeństwa.
ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dysfagia, epizod dużej depresji, fobia społeczna, hemodializa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, klirens, lęk napadowy, nagłe odstawienie leku, objawy odstawienia, podeszły wiek, przekaźnik nerwowy, remisja, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Venlafaxine Aurovitas 150 mg
Venlafaxine Aurovitas jest dostępny w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg, zawierających chlorowodorek wenlafaksyny. W leczeniu epizodów dużej depresji zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 75 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania do maksymalnie 375 mg/dobę, przy odstępach dawkowania co najmniej 2 tygodnie (minimum 4 dni w wyjątkowych przypadkach). W uogólnionych zaburzeniach lękowych i fobii społecznej dawka początkowa wynosi 75 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 225 mg/dobę. W leczeniu lęku napadowego terapia rozpoczyna się od 37,5 mg/dobę przez 7 dni, następnie zwiększa do 75 mg/dobę, z możliwością dalszego wzrostu do 225 mg/dobę. Leczenie powinno trwać kilka miesięcy lub dłużej, z regularną oceną kliniczną, a dawki należy dostosowywać indywidualnie, stosując najmniejszą skuteczną dawkę, aby minimalizować ryzyko działań niepożądanych.
chlorowodorek wenlafaksyny, działanie niepożądane, epizod dużej depresji, fobia społeczna, hemodializa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, klirens, leczenie przeciwdepresyjne, lęk napadowy, nawrót epizodu, objaw odstawienia, przedłużone uwalnianie, przekaźnik nerwowy, remisja, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, uogólnione zaburzenia lękowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Axyven 150 mg
Wenlafaksyna w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu (Axyven) wymaga indywidualnego dostosowania dawki w zależności od wskazania klinicznego. W leczeniu epizodów dużej depresji początkowa dawka wynosi 75 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania do 375 mg/dobę, przy odstępach co najmniej 2 tygodni (lub co najmniej 4 dni w uzasadnionych przypadkach). W uogólnionych zaburzeniach lękowych i fobii społecznej dawka maksymalna to 225 mg/dobę, a w napadach paniki rozpoczyna się od 37,5 mg/dobę przez 7 dni, następnie 75 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 225 mg/dobę. Leczenie powinno trwać kilka miesięcy lub dłużej, z regularną oceną skuteczności. U pacjentów w podeszłym wieku nie ma konieczności modyfikacji dawki wyłącznie ze względu na wiek, jednak zaleca się ostrożność i stosowanie najmniejszej skutecznej dawki. Wenlafaksyna nie jest zalecana u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat ze względu na brak potwierdzonej skuteczności i bezpieczeństwa.
ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawka równoważna, działanie niepożądane, epizod dużej depresji, fobia społeczna, hemodializa, lek przeciwdepresyjny, napad paniki, objaw niepożądany, przekaźnik nerwowy, reakcja odstawienia, remisja, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna o przedłużonym uwalnianiu, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie depresyjne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Faxolet ER 150 mg
Faxolet ER (chlorowodorek wenlafaksyny) jest dostępny w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg. W leczeniu epizodów dużej depresji dawka początkowa wynosi 75 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania co około 2 tygodnie do maksymalnej dawki 375 mg/dobę, przy czym w uzasadnionych przypadkach odstęp ten może być skrócony do minimum 4 dni. W terapii uogólnionych zaburzeń lękowych oraz fobii społecznej dawka początkowa to również 75 mg/dobę, z maksymalną dawką 225 mg/dobę. W leczeniu lęku napadowego zaleca się rozpoczęcie od 37,5 mg/dobę przez 7 dni, następnie zwiększenie do 75 mg/dobę, a w razie potrzeby do 225 mg/dobę. Leczenie powinno trwać kilka miesięcy lub dłużej, z regularną oceną kliniczną, a w przypadku depresji co najmniej 6 miesięcy po osiągnięciu remisji. U pacjentów w podeszłym wieku nie jest wymagana modyfikacja dawki wyłącznie ze względu na wiek, jednak zaleca się ostrożność i stosowanie najmniejszej skutecznej dawki.
chlorowodorek wenlafaksyny, dawka równoważna, działanie niepożądane, epizod dużej depresji, fobia społeczna, GFR, hemodializa, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, leczenie przeciwdepresyjne, lęk napadowy, pacjent w podeszłym wieku, przekaźnik nerwowy, remisja, tabletki o natychmiastowym uwalnianiu, uogólnione zaburzenie lękowe, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół odstawienny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Velafax 37,5 mg
Wenlafaksyna, stosowana w leczeniu zaburzeń depresyjnych, powinna być dawkowana indywidualnie, z uwzględnieniem stanu klinicznego pacjenta oraz funkcji narządów. Standardowa dawka początkowa wynosi 75 mg/dobę, podawana w dwóch dawkach po 37,5 mg, z możliwością zwiększenia do 150 mg/dobę. U pacjentów z ciężką depresją lub hospitalizowanych dawka początkowa to 150 mg/dobę, z możliwością stopniowego zwiększania o 75 mg co 2-3 dni do maksymalnie 375 mg/dobę. U osób starszych nie ma konieczności rutynowej modyfikacji dawki ze względu na wiek, jednak zaleca się ostrożność ze względu na zmiany czynności nerek i neuroprzekaźników. W przypadku zaburzeń czynności wątroby dawkę należy zmniejszyć o około 50% przy łagodnych i umiarkowanych zaburzeniach, a w ciężkich przypadkach rozważyć redukcję większą niż 50%, zawsze oceniając stosunek korzyści do ryzyka. U pacjentów z upośledzoną filtracją kłębuszkową (GFR <30 ml/min) lub poddawanych hemodializie zaleca się zmniejszenie dawki o 50%, natomiast przy GFR 30-70 ml/min modyfikacja dawki nie jest konieczna, ale wymagana jest ostrożność.
badanie kliniczne, ciężka depresja, dawka podzielona, efekt terapeutyczny, epizod dużej depresji, farmakoterapia, filtracja kłębuszkowa, głęboka depresja, klirens, objaw odstawienia, przekaźnik nerwowy, reakcja odstawienia, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, Velafax, wartość klirensu, wenlafaksyna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie depresyjne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Alventa 37,5 mg
Alventa, zawierająca wenlafaksynę w postaci chlorowodorku, jest dostępna w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg. W leczeniu epizodów dużej depresji dawka początkowa wynosi 75 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania do maksymalnie 375 mg/dobę, przy odstępach co najmniej 2 tygodni (minimum 4 dni w uzasadnionych przypadkach). W przypadku uogólnionych zaburzeń lękowych i fobii społecznej dawka początkowa to również 75 mg/dobę, z maksymalną dawką 225 mg/dobę. W terapii lęku napadowego zaleca się rozpoczęcie od 37,5 mg/dobę przez 7 dni, następnie zwiększenie do 75 mg/dobę, a w razie potrzeby do 225 mg/dobę. Leczenie powinno trwać kilka miesięcy lub dłużej, z regularną oceną kliniczną, a w profilaktyce nawrotów depresji kontynuować co najmniej 6 miesięcy od remisji. Kapsułki należy przyjmować doustnie podczas posiłku, o stałej porze, w całości, bez dzielenia czy żucia.
chlorowodorek wenlafaksyny, działanie niepożądane, epizod dużej depresji, fobia społeczna, hemodializa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, lęk napadowy, przekaźnik nerwowy, reakcja odstawienia, remisja, schemat zwiększania dawki, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Symfaxin ER 37,5 mg
Symfaxin ER, zawierający chlorowodorek wenlafaksyny w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu (dawki 37,5 mg, 75 mg, 150 mg), jest stosowany w leczeniu epizodów dużej depresji, uogólnionych zaburzeń lękowych, fobii społecznej oraz lęku napadowego. W terapii depresji początkowa dawka wynosi 75 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania do 375 mg/dobę co około 2 tygodnie (minimum odstęp 4 dni w uzasadnionych przypadkach). Leczenie powinno trwać minimum 6 miesięcy od uzyskania remisji. W zaburzeniach lękowych i fobii społecznej dawka początkowa to również 75 mg/dobę, z maksymalnym zwiększeniem do 225 mg/dobę. W lęku napadowym terapia rozpoczyna się od 37,5 mg/dobę przez 7 dni, następnie 75 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 225 mg/dobę. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki i regularną ocenę efektywności terapii.
chlorowodorek wenlafaksyny, działanie niepożądane, epizod dużej depresji, fobia społeczna, GFR, hemodializa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, lęk napadowy, lek przeciwdepresyjny, objaw odstawienny, pacjent dializowany, przekaźnik nerwowy, remisja, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, terapia podtrzymująca, uogólnione zaburzenie lękowe, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Symfaxin ER 150 mg
Symfaxin ER (chlorowodorek wenlafaksyny) jest dostępny w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do wskazań terapeutycznych, odpowiedzi klinicznej oraz tolerancji pacjenta. W leczeniu epizodów dużej depresji zaleca się rozpoczęcie terapii od 75 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania dawki do maksymalnie 375 mg/dobę, w odstępach co najmniej 2 tygodni (lub minimum 4 dni w wyjątkowych przypadkach). W przypadku uogólnionych zaburzeń lękowych, fobii społecznej oraz lęku napadowego dawki początkowe wynoszą odpowiednio 75 mg/dobę (fobia społeczna i uogólnione zaburzenia lękowe) lub 37,5 mg/dobę przez 7 dni, a następnie 75 mg/dobę (lęk napadowy), z możliwością zwiększenia do 225 mg/dobę. Leczenie powinno trwać kilka miesięcy lub dłużej, z regularną oceną skuteczności i kontynuacją przez minimum 6 miesięcy po osiągnięciu remisji w depresji.
chlorowodorek wenlafaksyny, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, działanie niepożądane, epizod dużej depresji, fobia społeczna, hemodializa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, klirens, lęk napadowy, objaw odstawienia, odpowiedź kliniczna, przekaźnik nerwowy, remisja, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, uogólnione zaburzenie lękowe, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmienność osobnicza - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Faxigen XL 75 mg 75 mg
Faxigen XL, dostępny w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg i 150 mg, stosowany jest w leczeniu epizodów dużej depresji, zaburzeń lękowych uogólnionych, fobii społecznej oraz lęku napadowego. W terapii epizodów dużej depresji dawka początkowa wynosi 75 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania do maksymalnie 375 mg/dobę, przy czym zwiększanie dawki powinno odbywać się co najmniej co 2 tygodnie (w ciężkich przypadkach nie krócej niż co 4 dni). W zaburzeniach lękowych uogólnionych, fobii społecznej oraz lęku napadowym dawki maksymalne wynoszą 225 mg/dobę, z podobnym schematem stopniowego zwiększania dawki. Leczenie powinno trwać kilka miesięcy lub dłużej, z regularną oceną kliniczną, a po remisji epizodów depresyjnych zaleca się kontynuację terapii przez co najmniej 6 miesięcy. Kapsułki należy przyjmować podczas posiłku, nie dzielić ani nie żuć, a w przypadku przejścia z tabletek o natychmiastowym uwalnianiu dawkę należy odpowiednio dostosować do równoważnej dawki kapsułek o przedłużonym uwalnianiu.
ciężkie zaburzenie czynności wątroby, epizod dużej depresji, Faxigen XL, fobia społeczna, GFR, hemodializa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, klirens, lęk napadowy, nawrót depresji, objawy odstawienia, przedłużone uwalnianie, przekaźnik nerwowy, przewód pokarmowy, remisja, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, twarda kapsułka, wenlafaksyna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie lękowe uogólnione - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Axyven 75 mg
Wenlafaksyna (Axyven) dostępna jest w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg. Dawkowanie jest ściśle uzależnione od wskazania klinicznego oraz indywidualnej odpowiedzi pacjenta. W leczeniu epizodów dużej depresji dawka początkowa wynosi 75 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania co około 2 tygodnie do maksymalnej dawki 375 mg/dobę. W przypadku uogólnionych zaburzeń lękowych, fobii społecznej oraz napadów paniki dawka początkowa wynosi odpowiednio 75 mg (fobia społeczna i uogólnione zaburzenia lękowe) lub 37,5 mg (napady paniki przez pierwszy tydzień, następnie 75 mg), z maksymalną dawką 225 mg/dobę. Terapia powinna trwać kilka miesięcy lub dłużej, a w profilaktyce nawrotów dużej depresji zaleca się kontynuację leczenia przez co najmniej 6 miesięcy od uzyskania remisji. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki oraz regularną ocenę kliniczną pacjenta.
ciężkie zaburzenie wątroby, działanie niepożądane, epizod dużej depresji, fobia społeczna, GFR, hemodializa, klirens leku, łagodne zaburzenie wątroby, napad paniki, nawrót depresji, podanie doustne, profilaktyka nawrotów, przekaźnik nerwowy, reakcja odstawienia, remisja, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Faxigen XL 37,5 mg 37,5 mg
Faxigen XL jest dostępny w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg. Dawkowanie należy indywidualizować w zależności od wskazania, stanu klinicznego pacjenta oraz odpowiedzi na leczenie. Standardowa dawka początkowa wynosi 75 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania do maksymalnie 375 mg/dobę w leczeniu epizodów dużej depresji, przy odstępach co najmniej 2 tygodni (lub minimum 4 dni w uzasadnionych przypadkach). W zaburzeniach lękowych, w tym uogólnionych, fobii społecznej oraz lęku napadowym, dawki maksymalne wynoszą 225 mg/dobę, z zaleceniem stosowania najmniejszej skutecznej dawki. W lęku napadowym leczenie rozpoczyna się od 37,5 mg/dobę przez 7 dni, następnie zwiększa do 75 mg/dobę. Terapia powinna trwać kilka miesięcy lub dłużej, z regularną oceną skuteczności. W profilaktyce nawrotów dużej depresji stosuje się dawkę równą dawce terapeutycznej, a leczenie podtrzymujące powinno trwać co najmniej 6 miesięcy od remisji.
ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dysfagia, epizod dużej depresji, Faxigen XL, fobia społeczna, hemodializa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, lęk napadowy, objawy odstawienia, przekaźnik nerwowy, remisja, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, wenlafaksyna, wiek podeszły, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie lękowe uogólnione - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Venlafaxine Actavis 150 mg
Venlafaxine Actavis jest dostępny w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg. W leczeniu epizodów dużej depresji zalecana dawka początkowa to 75 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania do maksymalnie 375 mg/dobę, przy odstępach co najmniej 2 tygodni (w wyjątkowych przypadkach co najmniej 4 dni). Leczenie trwa zwykle kilka miesięcy, a po osiągnięciu remisji powinno być kontynuowane co najmniej 6 miesięcy. W uogólnionych zaburzeniach lękowych i fobii społecznej dawka początkowa wynosi 75 mg/dobę, z maksymalną dawką 225 mg/dobę. W napadach paniki początkowo stosuje się 37,5 mg/dobę przez 7 dni, następnie 75 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 225 mg/dobę. Dawkowanie powinno być dostosowane indywidualnie, a skuteczność terapii regularnie oceniana. U pacjentów w podeszłym wieku nie ma konieczności modyfikacji dawki wyłącznie ze względu na wiek, jednak zaleca się ostrożność i stosowanie najmniejszej skutecznej dawki.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, epizod dużej depresji, fobia społeczna, hemodializa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, napad paniki, nawrót depresji, pacjent w podeszłym wieku, przekaźnik nerwowy, reakcja odstawienia, remisja, substancja czynna, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lafactin 150 mg
Lafactin (wenlafaksyna) dostępny jest w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg. Dawkowanie należy indywidualizować w zależności od wskazania klinicznego i odpowiedzi pacjenta. W ciężkich epizodach depresyjnych terapia rozpoczyna się od 75 mg/dobę, z możliwością stopniowego zwiększania dawki co minimum 2 tygodnie do maksymalnie 375 mg/dobę, przy ciężkich objawach można skrócić odstęp do minimum 4 dni. W uogólnionych zaburzeniach lękowych i fobii społecznej dawka początkowa to 75 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 225 mg/dobę. W lęku napadowym leczenie zaczyna się od 37,5 mg/dobę przez 7 dni, następnie 75 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 225 mg/dobę. Zawsze należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę, monitorując ryzyko działań niepożądanych zależnych od dawki. Terapia powinna trwać kilka miesięcy, a w depresji co najmniej 6 miesięcy po remisji. U pacjentów w podeszłym wieku nie ma konieczności rutynowej modyfikacji dawki, jednak zaleca się ostrożność ze względu na zmiany czynności nerek i neuroprzekaźników. Dzieci i młodzież poniżej 18 lat nie powinni stosować wenlafaksyny ze względu na brak potwierdzonej skuteczności i bezpieczeństwa.
ciężki epizod depresyjny, dawka równoważna, epizod dużej depresji, fobia społeczna, hemodializa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, klirens, lęk napadowy, objaw niepożądany, przekaźnik nerwowy, przewód pokarmowy, reakcja z odstawienia, remisja, substancja czynna, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie depresyjne