wenlafaksyna o przedłużonym uwalnianiu
Wenlafaksyna o przedłużonym uwalnianiu to lek z grupy inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI), stosowany głównie w leczeniu zaburzeń depresyjnych, lęku uogólnionego, fobii społecznej oraz zaburzeń lękowych z napadami paniki. Formulacja o przedłużonym uwalnianiu zapewnia stabilne stężenie leku w osoczu przez 24 godziny, co umożliwia dawkowanie raz na dobę i poprawia compliance pacjentów.
Mechanizm działania wenlafaksyny polega na hamowaniu wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, a w wyższych dawkach również dopaminy. Efekt terapeutyczny w leczeniu depresji pojawia się zwykle po 2-4 tygodniach regularnego stosowania. Lek charakteryzuje się krótkim okresem półtrwania (około 5 godzin), jednak formulacja o przedłużonym uwalnianiu niweluje tę właściwość farmakokinetyczną.
Wenlafaksyna o przedłużonym uwalnianiu może powodować działania niepożądane, takie jak nudności (szczególnie w początkowym okresie leczenia), suchość w ustach, zawroty głowy, nadciśnienie tętnicze (zwłaszcza przy wyższych dawkach), zaburzenia snu i funkcji seksualnych. Istotnym aspektem klinicznym jest konieczność monitorowania ciśnienia tętniczego u pacjentów, szczególnie przy stosowaniu dawek powyżej 150-225 mg/dobę.
Podczas odstawiania wenlafaksyny o przedłużonym uwalnianiu zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki, aby uniknąć objawów odstawiennych, które mogą obejmować zawroty głowy, nudności, bóle głowy, drażliwość i zaburzenia snu. Formulacja o przedłużonym uwalnianiu częściowo łagodzi nasilenie objawów odstawiennych w porównaniu do preparatów o natychmiastowym uwalnianiu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Oriven 225 mg
Oriven (wenlafaksyna) w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu dostępny jest w dawkach 37,5 mg, 75 mg, 150 mg oraz 225 mg. Standardowa dawka początkowa wynosi 75 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania dawki co około 2 tygodnie do maksymalnie 375 mg/dobę w leczeniu epizodów dużej depresji. W zaburzeniach lękowych dawka maksymalna wynosi 225 mg/dobę. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby zaleca się zmniejszenie dawki o około 50% (łagodne i umiarkowane) lub ponad 50% (ciężkie), natomiast u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek (GFR <30 ml/min) lub poddawanych hemodializie dawkę należy zmniejszyć o 50%. Nie jest konieczna modyfikacja dawki wyłącznie ze względu na wiek, jednak u osób starszych zaleca się ostrożność i stosowanie najmniejszej skutecznej dawki. Wenlafaksyna nie jest zalecana u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat ze względu na brak potwierdzonej skuteczności i bezpieczeństwa.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dostosowanie dawkowania, epizod dużej depresji, fobia społeczna, hemodializa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, łagodne i umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, nawrót epizodu dużej depresji, przedłużone uwalnianie, reakcja odstawienia, remisja, wenlafaksyna o natychmiastowym uwalnianiu, wenlafaksyna o przedłużonym uwalnianiu, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie lękowe z napadami lęku - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Oriven 225 mg
Wenlafaksyna, klasyfikowana jako psychoanaleptyk i inne leki przeciwdepresyjne (kod ATC: N06AX16), działa poprzez hamowanie zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny oraz słabe hamowanie wychwytu dopaminy w ośrodkowym układzie nerwowym. Jej aktywny metabolit, O-demetylowenlafaksyna (ODV), wykazuje podobny profil farmakodynamiczny. Wenlafaksyna nie wykazuje powinowactwa do receptorów muskarynowych, cholinergicznych, H1-histaminowych i α1-adrenergicznych, co ogranicza ryzyko działań niepożądanych typowych dla leków przeciwdepresyjnych. Nie hamuje monoaminooksydazy (MAO) ani nie oddziałuje na receptory opioidowe czy benzodiazepinowe. W badaniu QT u zdrowych osób dawka 450 mg/dobę (225 mg dwa razy dziennie) nie powodowała istotnego wydłużenia odstępu QT, jednak po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano przypadki wydłużenia QTc i torsade de pointes, zwłaszcza przy przedawkowaniu lub u pacjentów z czynnikami ryzyka.
agorafobia, chlorowodorek wenlafaksyny, działanie przeciwcholinergiczne, epizod dużej depresji, fobia społeczna, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, komorowe zaburzenia rytmu serca, monoaminooksydaza, nawrót depresji, O-demetylowenlafaksyna, odpowiedź ß-adrenergiczna, receptor benzodiazepinowy, receptor cholinergiczny, receptor H1-histaminowy, receptor muskarynowy, receptor opioidowy, receptor α1-adrenergiczny, substancja pomocnicza o znanym działaniu, torsade de pointes, wenlafaksyna o przedłużonym uwalnianiu, wychwyt zwrotny dopaminy, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie lękowe z napadami lęku - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Prefaxine 150 mg
Prefaxine (wenlafaksyna) w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu dostępna jest w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg. W leczeniu epizodów dużej depresji zaleca się rozpoczęcie terapii od 75 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania dawki co około 2 tygodnie do maksymalnie 375 mg/dobę. W uogólnionych zaburzeniach lękowych oraz fobii społecznej dawka początkowa wynosi 75 mg/dobę, z maksymalną dawką 225 mg/dobę. W lęku napadowym terapia rozpoczyna się od 37,5 mg/dobę przez 7 dni, następnie zwiększa do 75 mg/dobę, z możliwością dalszego wzrostu do 225 mg/dobę. Leczenie powinno trwać kilka miesięcy lub dłużej, z regularną oceną skuteczności. U pacjentów w podeszłym wieku nie jest konieczna modyfikacja dawki wyłącznie ze względu na wiek, jednak zaleca się ostrożność i stosowanie najmniejszej skutecznej dawki. Wenlafaksyna nie jest zalecana u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat ze względu na brak dowodów skuteczności.
dawka ekwiwalentna, dysfagia, działanie niepożądane, epizod dużej depresji, fobia społeczna, hemodializa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, leczenie depresji, leczenie przeciwdepresyjne, lęk napadowy, nawrót epizodu dużej depresji, objaw odstawienny, reakcja odstawienna, remisja, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, wenlafaksyna o przedłużonym uwalnianiu, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół odstawienny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Venlafaxine Actavis 37,5 mg
Wenlafaksyna, należąca do grupy innych leków przeciwdepresyjnych (kod ATC: N06AX16), działa poprzez hamowanie zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny oraz słabe hamowanie wychwytu dopaminy w ośrodkowym układzie nerwowym. Zarówno wenlafaksyna, jak i jej aktywny metabolit O-demetylowenlafaksyna (ODV) wykazują podobne właściwości farmakodynamiczne, nie wykazując jednocześnie powinowactwa do receptorów muskarynowych, cholinergicznych, H1-histaminowych, α-adrenergicznych, opioidowych ani benzodiazepinowych, co ogranicza ryzyko działań niepożądanych typowych dla innych leków przeciwdepresyjnych. Wenlafaksyna nie hamuje aktywności monoaminooksydazy (MAO), co odróżnia ją od klasycznych inhibitorów MAO. Skuteczność leku została potwierdzona w licznych badaniach klinicznych, obejmujących epizody dużej depresji, uogólnione zaburzenia lękowe, fobię społeczną oraz napady paniki, z dawkami wahającymi się od 37,5 mg do 375 mg na dobę, stosowanymi zarówno w formie o natychmiastowym, jak i przedłużonym uwalnianiu.
agorafobia, arytmia komorowa, częstoskurcz komorowy torsade de pointes, duże zaburzenie depresyjne, działanie antycholinergiczne, elektrofizjologia serca, epizod dużej depresji, fobia społeczna, inhibitor MAO, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, monoaminooksydaza, napad paniki, nawrót epizodu depresyjnego, O-demetylowenlafaksyna, odpowiedź beta-adrenergiczna, odstęp QTc, receptor alfa-adrenergiczny, receptor benzodiazepinowy, receptor cholinergiczny, receptor H1-histaminowy, receptor muskarynowy, receptor opioidowy, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna o przedłużonym uwalnianiu, wychwyt zwrotny dopaminy, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie depresyjne nawracające - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lafactin 75 mg
Lafactin (wenlafaksyna) w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu jest stosowany w leczeniu ciężkich epizodów depresyjnych, uogólnionych zaburzeń lękowych, fobii społecznej oraz lęku napadowego. Dawkowanie rozpoczyna się zwykle od 75 mg raz na dobę (w lęku napadowym od 37,5 mg przez pierwszy tydzień), z możliwością stopniowego zwiększania dawki co około 2 tygodnie do maksymalnie 375 mg/dobę w depresji oraz 225 mg/dobę w zaburzeniach lękowych i fobii społecznej. Leczenie powinno trwać kilka miesięcy, a w przypadku depresji kontynuowane co najmniej 6 miesięcy po remisji. U pacjentów w podeszłym wieku nie wymaga się rutynowej modyfikacji dawki, jednak zaleca się ostrożność i monitorowanie ze względu na zmiany farmakokinetyczne i czynności nerek. Dawkowanie u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby należy zmniejszyć o około 50%, a u ciężkich – o więcej niż 50%, natomiast u pacjentów z GFR <30 ml/min lub poddawanych hemodializie dawkę również zmniejsza się o 50% z indywidualnym dostosowaniem.
ciężki epizod depresyjny, dawkowanie wenlafaksyny, duża depresja, farmakokinetyka, filtracja kłębuszkowa, fobia społeczna, hemodializa, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, klirens, Lafactin, lęk napadowy, lek przeciwdepresyjny, remisja, tabletki o natychmiastowym uwalnianiu, terapia podtrzymująca, uogólnione zaburzenia lękowe, wenlafaksyna o przedłużonym uwalnianiu, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zespół odstawienia - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Venlafaxine Aurovitas 150 mg
Venlafaxine Aurovitas, klasyfikowana pod kodem ATC N06AX16, jest inhibitorem zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, z dodatkowym słabym działaniem na wychwyt dopaminy. Dostępna w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg, wykazuje korzystny profil farmakologiczny dzięki braku powinowactwa do receptorów muskarynowych, cholinergicznych, H1-histaminowych i α1-adrenergicznych, co minimalizuje działania niepożądane typowe dla innych leków przeciwdepresyjnych. Nie hamuje aktywności monoaminooksydazy (MAO) i nie wykazuje powinowactwa do receptorów opioidowych ani benzodiazepinowych. W badaniu QTc u zdrowych ochotników dawka ponadterapeutyczna 450 mg/dobę nie powodowała klinicznie istotnego wydłużenia odstępu QT, jednak po wprowadzeniu do obrotu zgłaszano przypadki wydłużenia QTc i torsade de pointes, zwłaszcza przy przedawkowaniu lub u pacjentów z czynnikami ryzyka.
agorafobia, aktywność neuroprzekaźników, arytmia komorowa, badanie kliniczne, chlorowodorek wenlafaksyny, częstoskurcz komorowy torsade de pointes, działanie antycholinergiczne, elektrofizjologia serca, epizod dużej depresji, fobia społeczna, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, lęk napadowy, lek przeciwdepresyjny, monoaminooksydaza, O-demetylowenlafaksyna, odpowiedź beta-adrenergiczna, odstęp QTc, ośrodkowy układ nerwowy, placebo, przedawkowanie, receptor alfa1-adrenergiczny, receptor benzodiazepinowy, receptor cholinergiczny, receptor H1-histaminowy, receptor muskarynowy, receptor opioidowy, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna o natychmiastowym uwalnianiu, wenlafaksyna o przedłużonym uwalnianiu, wychwyt zwrotny dopaminy, wychwyt zwrotny serotoniny i noradrenaliny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Axyven 150 mg
Wenlafaksyna w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu (Axyven) wymaga indywidualnego dostosowania dawki w zależności od wskazania klinicznego. W leczeniu epizodów dużej depresji początkowa dawka wynosi 75 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania do 375 mg/dobę, przy odstępach co najmniej 2 tygodni (lub co najmniej 4 dni w uzasadnionych przypadkach). W uogólnionych zaburzeniach lękowych i fobii społecznej dawka maksymalna to 225 mg/dobę, a w napadach paniki rozpoczyna się od 37,5 mg/dobę przez 7 dni, następnie 75 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 225 mg/dobę. Leczenie powinno trwać kilka miesięcy lub dłużej, z regularną oceną skuteczności. U pacjentów w podeszłym wieku nie ma konieczności modyfikacji dawki wyłącznie ze względu na wiek, jednak zaleca się ostrożność i stosowanie najmniejszej skutecznej dawki. Wenlafaksyna nie jest zalecana u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat ze względu na brak potwierdzonej skuteczności i bezpieczeństwa.
ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawka równoważna, działanie niepożądane, epizod dużej depresji, fobia społeczna, hemodializa, lek przeciwdepresyjny, napad paniki, objaw niepożądany, przekaźnik nerwowy, reakcja odstawienia, remisja, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna o przedłużonym uwalnianiu, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie depresyjne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Symfaxin ER 75 mg
Symfaxin ER to preparat zawierający chlorowodorek wenlafaksyny w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu, dostępny w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg. Dawkowanie jest indywidualizowane w zależności od wskazania klinicznego, nasilenia objawów oraz odpowiedzi na leczenie. W epizodach dużej depresji dawka początkowa wynosi 75 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania do maksymalnie 375 mg/dobę, przy odstępach co najmniej 2 tygodni (lub krótszych, ale nie mniej niż 4 dni w uzasadnionych przypadkach). W leczeniu uogólnionych zaburzeń lękowych, fobii społecznej oraz lęku napadowego dawki maksymalne wynoszą odpowiednio 225 mg/dobę, z dawką początkową 75 mg/dobę (w lęku napadowym rozpoczynając od 37,5 mg/dobę przez pierwszy tydzień). Leczenie powinno trwać kilka miesięcy lub dłużej, z regularną oceną kliniczną, a stosowanie najmniejszej skutecznej dawki jest kluczowe ze względu na ryzyko działań niepożądanych zależnych od dawki.
chlorowodorek wenlafaksyny, dawka początkowa, dawkowanie stopniowe, działanie niepożądane, epizod dużej depresji, fobia społeczna, hemodializa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, klirens leku, lęk napadowy, lek przeciwdepresyjny, nawrót choroby, reakcja odstawienia, redukcja dawki, remisja, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna o przedłużonym uwalnianiu, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół odstawienny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Efectin ER 37,5 37,5 mg
Efectin ER, dostępny w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg, stosowany jest w leczeniu epizodów dużej depresji, uogólnionych zaburzeń lękowych, fobii społecznej oraz lęku napadowego. Dawka początkowa w depresji i zaburzeniach lękowych wynosi 75 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania do maksymalnie 375 mg/dobę w depresji i 225 mg/dobę w zaburzeniach lękowych, przy odstępach co najmniej 2 tygodni między zwiększeniami dawki. W lęku napadowym rozpoczyna się od 37,5 mg/dobę przez 7 dni, następnie 75 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 225 mg/dobę. Leczenie powinno trwać co najmniej 6 miesięcy po osiągnięciu remisji, a dawkowanie dostosowywane indywidualnie, z uwzględnieniem oceny klinicznej i ryzyka działań niepożądanych. U pacjentów w podeszłym wieku nie jest konieczna modyfikacja dawki, jednak zaleca się ostrożność i monitorowanie. Wenlafaksyna nie jest zalecana u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat ze względu na brak potwierdzonej skuteczności i bezpieczeństwa. W przypadku zaburzeń czynności wątroby dawkę należy zmniejszyć o około 50% (łagodne do umiarkowanych) lub więcej (ciężkie), natomiast u pacjentów z GFR <30 ml/min lub poddawanych hemodializie zaleca się redukcję dawki o 50% z indywidualnym dostosowaniem.
działanie niepożądane, epizod dużej depresji, fobia społeczna, GFR, hemodializa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, klirens, lęk napadowy, lek o natychmiastowym uwalnianiu, lek przeciwdepresyjny, neuroprzekaźnik, profilaktyka nawrotów, remisja, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, wenlafaksyna o przedłużonym uwalnianiu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół odstawienny - Leksykon substancji czynnych
Lisdeksamfetamina – Interakcje
Lisdeksamfetamina dimezylan, jako prolek deksamfetaminy, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o różnym znaczeniu klinicznym. W badaniach in vitro amfetamina wykazuje słabe hamowanie CYP2D6, a jej metabolity mogą hamować CYP1A2, CYP2D6 i CYP3A4, co wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu leków metabolizowanych przez te izoenzymy. Współpodawanie z guanfacyną o przedłużonym uwalnianiu zwiększa Cmax guanfacyny o 19% i AUC o 7%, natomiast z wenlafaksyną (225 mg) obserwuje się zmniejszenie Cmax o-desmetylowenlafaksyny o 9% i AUC o 17%, a wzrost Cmax wenlafaksyny o 10% i AUC o 13%, bez wpływu na ekspozycję na deksamfetaminę. Zmiany te są niewielkie i prawdopodobnie nie mają istotnego znaczenia klinicznego. Ponadto, pH moczu wpływa na farmakokinetykę amfetaminy: zakwaszenie moczu (np. kwas askorbinowy, tiazydowe diuretyki) zwiększa wydalanie i skraca okres półtrwania, natomiast alkalizacja (np. wodorowęglan sodu) zmniejsza wydalanie i wydłuża okres półtrwania.
alkalizacja moczu, całkowita ekspozycja, chlorpromazyna, guanetydyna, guanfacyna o przedłużonym uwalnianiu, haloperydol, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, izoenzym CYP1A2, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, kwasica oddechowa, lek hipotensyjny, lisdeksamfetamina dimezylan, O-desmetylowenlafaksyna, pH moczu, prolek deksamfetaminy, przełom nadciśnieniowy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, stężenie osoczowe, tiazydowy lek moczopędny, węglan litu, wenlafaksyna o przedłużonym uwalnianiu, wodorowęglan sodu, zakwaszenie moczu, zespół serotoninowy, złośliwa hipertermia - Leksykon substancji czynnych
Wenlafaksyna – Dawkowanie i sposób podawania
Wenlafaksyna w formie o przedłużonym uwalnianiu jest stosowana w leczeniu epizodów dużej depresji, uogólnionych zaburzeń lękowych, fobii społecznej oraz lęku napadowego. Początkowe dawki wynoszą odpowiednio 75 mg/dobę (epizody dużej depresji, uogólnione zaburzenia lękowe, fobia społeczna) oraz 37,5 mg/dobę przez 7 dni, a następnie 75 mg/dobę (lęk napadowy). Dawki można stopniowo zwiększać co około 2 tygodnie, maksymalnie do 375 mg/dobę w depresji oraz do 225 mg/dobę w pozostałych wskazaniach, zawsze po ocenie klinicznej i stosowaniu najmniejszej skutecznej dawki. Leczenie powinno trwać kilka miesięcy lub dłużej, a w przypadku epizodów dużej depresji co najmniej 6 miesięcy po osiągnięciu remisji. U pacjentów w podeszłym wieku, z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek (GFR <30 ml/min) zaleca się ostrożność i często zmniejszenie dawki o około 50%, z indywidualnym dostosowaniem.
dawka maksymalna, dawka początkowa, epizod dużej depresji, fobia społeczna, GFR, hemodializa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, klirens, lęk napadowy, lęk paniczny, lek przeciwdepresyjny, objaw niepożądany, powinowactwo przekaźników nerwowych, reakcja odstawienia, remisja, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, uogólnione zaburzenia lękowe, wenlafaksyna o przedłużonym uwalnianiu, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Velaxin ER 37,5 mg
Velaxin ER, zawierający wenlafaksynę w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu (dawki 37,5 mg, 75 mg i 150 mg), wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania. Należy bezwzględnie unikać spożywania alkoholu ze względu na ryzyko nasilania depresyjnego działania na OUN oraz potencjalne interakcje prowadzące do przedawkowania, które może być śmiertelne. Pacjenci, zwłaszcza poniżej 25 roku życia, z historią zachowań samobójczych lub skłonnościami samobójczymi, powinni być ściśle monitorowani, zwłaszcza na początku terapii i po zmianie dawki, ze względu na zwiększone ryzyko myśli i zachowań samobójczych. Velaxin ER jest przeciwwskazany u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności oraz zwiększonego ryzyka działań niepożądanych, w tym agresji i zachowań samobójczych. Istotne jest także monitorowanie objawów zespołu serotoninowego, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu innych leków serotoninergicznych, takich jak SSRI, SNRI, tryptany, opioidy czy inhibitory MAO, ze względu na ryzyko ciężkich powikłań neurologicznych i autonomicznych.
akatyzja, chromatografia gazowa, dziurawiec zwyczajny, fałszywie dodatnie wyniki, fencyklidyna, hiponatremia, inhibitory MAO, jaskra z wąskim kątem, krwotok poporodowy, leki przeciwzakrzepowe, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, ośrodkowy układ nerwowy, remisja, SIADH, SNRI, spektrometria mas, SSRI, tachykardia komorowa, torsade de pointes, wenlafaksyna o przedłużonym uwalnianiu, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Prefaxine 37,5 mg
Wenlafaksyna, substancja czynna produktu Prefaxine, wykazuje mechanizm działania polegający na silnym hamowaniu zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny oraz słabszym wpływie na wychwyt dopaminy w ośrodkowym układzie nerwowym. Zarówno wenlafaksyna, jak i jej aktywny metabolit O-demetylowenlafaksyna (ODV) wykazują podobny profil farmakodynamiczny, w tym zmniejszenie odpowiedzi β-adrenergicznej. Substancja charakteryzuje się selektywnym profilem receptorowym, praktycznie nie wykazując powinowactwa do receptorów muskarynowych cholinergicznych, H1-histaminowych, α1-adrenergicznych, opioidowych oraz benzodiazepinowych, a także nie hamuje aktywności monoaminooksydazy (MAO), co przekłada się na korzystny profil działań niepożądanych i bezpieczeństwo stosowania.
agorafobia, działanie antycholinergiczne, epizod dużej depresji, fobia społeczna, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor zwrotnego wychwytu, lęk napadowy, mechanizm przeciwdepresyjny, monoaminooksydaza, nawrót choroby, O-demetylowenlafaksyna, ośrodkowy układ nerwowy, profil receptorowy, receptor benzodiazepinowy, receptor H1-histaminowy, receptor muskarynowy cholinergiczny, receptor opioidowy, receptor α1-adrenergiczny, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, trójcykliczny lek przeciwdepresyjny, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna o przedłużonym uwalnianiu - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Faxolet ER 75 mg
Faxolet ER zawiera chlorowodorek wenlafaksyny w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu dostępnych w dawkach 37,5 mg, 75 mg i 150 mg, klasyfikowany jako lek przeciwdepresyjny z grupy innych leków przeciwdepresyjnych (kod ATC: N06AX16). Mechanizm działania opiera się na hamowaniu zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny oraz słabym hamowaniu wychwytu dopaminy, co prowadzi do zwiększenia aktywności tych neuroprzekaźników w OUN. Wenlafaksyna i jej aktywny metabolit O-demetylowenlafaksyna (ODV) wykazują podobne właściwości farmakodynamiczne, nie wykazując jednocześnie powinowactwa do receptorów muskarynowych, cholinergicznych, H1-histaminowych, α1-adrenergicznych, opioidowych ani benzodiazepinowych, co ogranicza ryzyko działań niepożądanych typowych dla innych leków przeciwdepresyjnych. Ponadto, wenlafaksyna nie hamuje monoaminooksydazy (MAO), co ma istotne znaczenie kliniczne.
agorafobia, arytmia komorowa, chlorowodorek wenlafaksyny, dawka ponadterapeutyczna, działanie przeciwdepresyjne, epizod dużej depresji, fobia społeczna, inhibitor wychwytu serotoniny, lęk napadowy, monoaminooksydaza, neuroprzekaźnik, O-demetylowenlafaksyna, odpowiedź beta-adrenergiczna, receptory muskarynowe, receptory opioidowe, torsade de pointes, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna o przedłużonym uwalnianiu, wychwyt zwrotny dopaminy, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie depresyjne nawracające - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Venlafaxine Actavis 75 mg
Venlafaxine Actavis w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu stosuje się doustnie, z dawkami dostosowanymi do wskazań klinicznych i indywidualnej odpowiedzi pacjenta. W leczeniu epizodów dużej depresji dawka początkowa wynosi 75 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania co minimum 2 tygodnie do maksymalnie 375 mg/dobę. W terapii uogólnionych zaburzeń lękowych, fobii społecznej oraz napadów paniki dawki początkowe to odpowiednio 75 mg/dobę (fobia społeczna i zaburzenia lękowe) oraz 37,5 mg/dobę przez pierwszy tydzień (napady paniki), z maksymalną dawką 225 mg/dobę. Leczenie powinno trwać kilka miesięcy, z regularną oceną kliniczną, a farmakoterapię depresji zaleca się kontynuować co najmniej 6 miesięcy po remisji. U pacjentów w podeszłym wieku nie wymaga się modyfikacji dawki, jednak zaleca się ostrożność i monitorowanie ze względu na zmiany farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Wenlafaksyna jest przeciwwskazana u osób poniżej 18 roku życia ze względu na brak potwierdzonej skuteczności i bezpieczeństwa.
dysfagia, epizod dużej depresji, farmakoterapia, fobia społeczna, hemodializa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, klirens leku, napad paniki, nawrót depresji, objawy odstawienia, przewód pokarmowy, remisja, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, uogólnione zaburzenia lękowe, wenlafaksyna, wenlafaksyna o przedłużonym uwalnianiu, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lafactin 75 mg
Wenlafaksyna, dostępna w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg (produkt Lafactin), jest inhibitorem zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, z dodatkowym słabym działaniem na wychwyt dopaminy. Zarówno wenlafaksyna, jak i jej aktywny metabolit O-demetylowenlafaksyna (ODV) wykazują podobny profil farmakodynamiczny, nie wykazując istotnego powinowactwa do receptorów muskarynowych, cholinergicznych, H1-histaminowych, α1-adrenergicznych, opioidowych ani benzodiazepinowych, co ogranicza ryzyko działań niepożądanych typowych dla innych leków przeciwdepresyjnych. Nie hamuje ona również monoaminooksydazy (MAO). Skuteczność wenlafaksyny została potwierdzona w licznych badaniach klinicznych, obejmujących leczenie ciężkich epizodów depresyjnych (dawki do 375 mg/dobę dla formy o natychmiastowym uwalnianiu oraz 75–225 mg/dobę dla formy o przedłużonym uwalnianiu), uogólnionych zaburzeń lękowych (75–225 mg/dobę), fobii społecznej (75–225 mg/dobę) oraz lęku napadowego (37,5 mg/dobę początkowo, następnie 75–225 mg/dobę). Długoterminowe badania wykazały skuteczność w zapobieganiu nawrotom depresji i lęku napadowego.
agorafobia, ciężki epizod depresyjny, działanie przeciwcholinergiczne, fobia społeczna, inhibitor zwrotnego wychwytu dopaminy, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, komorowe zaburzenie rytmu serca, lęk napadowy, monoaminooksydaza, nawracające zaburzenie depresyjne, O-demetylowenlafaksyna, odstęp QT, ośrodkowy układ nerwowy, receptor benzodiazepinowy, receptor cholinergiczny, receptor H1-histaminowy, receptor muskarynowy, receptor opioidowy, receptor α1-adrenergiczny, torsade de pointes, układ sercowo-naczyniowy, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna o przedłużonym uwalnianiu, wenlafaksyny chlorowodorek, wydłużenie odstępu QTc - Leksykon leków
Interakcje leku – Elvanse 30 mg
Lisdeksamfetaminy dimezylan, substancja czynna preparatu Elvanse, nie wykazuje istotnego wpływu na główne izoformy cytochromu P450 (CYP1A2, CYP2A6, CYP2B6, CYP2C8, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4) ani na P-glikoproteinę, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych z lekami metabolizowanymi przez te enzymy i transportery. W badaniach klinicznych nie stwierdzono znaczących zmian farmakokinetyki leków takich jak guanfacyna (Cmax +19%, AUC +7%) i wenlafaksyna (zmiany Cmax i AUC do 17%), co wskazuje na niskie ryzyko kliniczne i brak konieczności modyfikacji dawkowania. Istotne są jednak zmiany pH moczu, które mogą wpływać na wydalanie amfetaminy – zakwaszenie moczu (np. kwas askorbinowy, dieta wysokobiałkowa) zwiększa wydalanie i skraca okres półtrwania, natomiast alkalizacja moczu (np. węglan sodu, dieta bogata w owoce i warzywa) zmniejsza wydalanie i wydłuża okres półtrwania, co może wymagać dostosowania dawki.
amfetamina, chlorpromazyna, cukrzyca, cytochrom CYP2D6, cytochrom P450, deksamfetamina, guanetydyna, guanfacyna o przedłużonym uwalnianiu, haloperydol, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, kortykosteroid, kwas askorbinowy, kwasica oddechowa, lek hipotensyjny, lisdeksamfetaminy dimezylan, O-desmetylowenlafaksyna, opioidowy lek przeciwbólowy, P-glikoproteina, przełom nadciśnieniowy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tiazydowy lek moczopędny, węglan litu, wenlafaksyna o przedłużonym uwalnianiu, wodorowęglan sodu, zakażenie układu moczowego, zespół serotoninowy, złośliwa hipertermia - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Venlafaxine Teva 75 mg
Wenlafaksyna o przedłużonym uwalnianiu stosowana jest w dawce początkowej 75 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania dawki do maksymalnie 375 mg/dobę w leczeniu epizodów dużej depresji, przy odstępach dawkowania co najmniej 2 tygodnie (w wyjątkowych przypadkach co najmniej 4 dni). W uogólnionych zaburzeniach lękowych, fobii społecznej oraz lęku napadowym dawki maksymalne wynoszą 225 mg/dobę, przy czym w lęku napadowym zaleca się rozpoczęcie od 37,5 mg/dobę przez 7 dni, a następnie zwiększenie do 75 mg/dobę. Leczenie powinno trwać kilka miesięcy lub dłużej, z regularną oceną skuteczności i zasadności kontynuacji. Nagłe odstawienie leku jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko zespołu odstawienia; zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki przez co najmniej 1-2 tygodnie, dostosowując tempo indywidualnie. Kapsułki należy podawać doustnie podczas posiłku, nie dzieląc ani nie uszkadzając ich, aby zachować mechanizm przedłużonego uwalniania.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawka równoważna, epizod dużej depresji, fobia społeczna, hemodializa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, łagodne i umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, lęk napadowy, profilaktyka nawrotów, przedłużone uwalnianie leku, remisja, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna o przedłużonym uwalnianiu, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół odstawienia - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Efectin ER 75 75 mg
Efectin ER, dostępny w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg, stosowany jest w leczeniu epizodów dużej depresji, uogólnionych zaburzeń lękowych, fobii społecznej oraz lęku napadowego. Dawkowanie rozpoczyna się zwykle od 75 mg raz na dobę (w lęku napadowym od 37,5 mg przez 7 dni, następnie 75 mg), z możliwością stopniowego zwiększania dawki co około 2 tygodnie do maksymalnie 375 mg/dobę w depresji oraz 225 mg/dobę w zaburzeniach lękowych i fobii społecznej. Leczenie powinno trwać kilka miesięcy, z zaleceniem kontynuacji przez minimum 6 miesięcy po osiągnięciu remisji. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek konieczne jest indywidualne dostosowanie dawki, w szczególności zmniejszenie o około 50% w przypadku łagodnych i umiarkowanych zaburzeń wątroby oraz u pacjentów z GFR <30 ml/min lub poddawanych hemodializie.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, Efectin ER, epizod dużej depresji, farmakoterapia, fobia społeczna, hemodializa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, klirens, lęk napadowy, objaw niepożądany, reakcja odstawienia, remisja, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna o przedłużonym uwalnianiu, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Velaxin ER 37,5 mg 37,5 mg
Velaxin ER, zawierający wenlafaksynę w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu (dawki 37,5 mg, 75 mg, 150 mg), stosowany jest w leczeniu epizodów dużej depresji, uogólnionych zaburzeń lękowych, fobii społecznej oraz lęku napadowego. Dawkowanie rozpoczyna się zwykle od 75 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania dawki co 2 tygodnie lub dłużej, do maksymalnie 375 mg/dobę w depresji oraz 225 mg/dobę w zaburzeniach lękowych. W lęku napadowym dawka początkowa wynosi 37,5 mg przez 7 dni, następnie 75 mg/dobę. Leczenie powinno trwać kilka miesięcy, a w profilaktyce nawrotów depresji co najmniej 6 miesięcy od remisji. U pacjentów w podeszłym wieku nie ma konieczności modyfikacji dawki, jednak wymagana jest ostrożność ze względu na zmiany czynności nerek i wrażliwości na lek. Wenlafaksyna nie jest zalecana u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat ze względu na brak potwierdzonej skuteczności i bezpieczeństwa.
duża depresja, fobia społeczna, hemodializa, lęk napadowy, lek o natychmiastowym uwalnianiu, lek o przedłużonym uwalnianiu, neuroprzekaźnik, objawy odstawienne, remisja, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, wenlafaksyna, wenlafaksyna o przedłużonym uwalnianiu, wskaźnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie lękowe uogólnione, zespół odstawienny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Prefaxine 75 mg
Wenlafaksyna, klasyfikowana jako lek przeciwdepresyjny z grupy innych leków przeciwdepresyjnych (kod ATC: N06AX16), działa głównie poprzez hamowanie zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, z dodatkowym, słabym wpływem na wychwyt dopaminy. Jej aktywny metabolit, O-demetylowenlafaksyna (ODV), wykazuje podobne właściwości farmakologiczne, co wzmacnia efekt terapeutyczny. Wenlafaksyna charakteryzuje się brakiem istotnego powinowactwa do receptorów muskarynowych, cholinergicznych, H1-histaminowych oraz α1-adrenergicznych, co przekłada się na korzystniejszy profil działań niepożądanych, eliminując typowe efekty antycholinergiczne, sedatywne oraz kardiowaskularne. Nie wykazuje również działania inhibitory monoaminooksydazy (MAO) ani powinowactwa do receptorów opioidowych i benzodiazepinowych, co odróżnia ją od innych substancji psychoaktywnych.
agorafobia, badanie kliniczne, duże zaburzenie depresyjne, działanie niepożądane, działanie przeciwdepresyjne, efekt antycholinergiczny, epizod dużej depresji, fobia społeczna, inhibitor zwrotnego wychwytu dopaminy, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, lęk napadowy, monoaminooksydaza, O-demetylowenlafaksyna, odpowiedź beta-adrenergiczna, ośrodkowy układ nerwowy, receptor alfa1-adrenergiczny, receptor benzodiazepinowy, receptor cholinergiczny, receptor H1-histaminowy, receptor muskarynowy, receptor opioidowy, schemat dawkowania, układ sercowo-naczyniowy, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, wenlafaksyna o natychmiastowym uwalnianiu, wenlafaksyna o przedłużonym uwalnianiu, zaburzenie depresyjne nawracające - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Venlafaxine Bluefish XL 150 mg
Wenlafaksyna w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu (Venlafaxine Bluefish XL) wymaga szczegółowego omówienia z pacjentkami w wieku rozrodczym, w ciąży oraz karmiącymi piersią ze względu na ograniczone dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania w ciąży. Badania na modelach zwierzęcych wskazują na potencjalne ryzyko teratogenne, a u noworodków eksponowanych na wenlafaksynę w III trymestrze mogą wystąpić objawy odstawienia, takie jak drażliwość, drżenie, hipotonia, trudności z ssaniem oraz zaburzenia snu. Ponadto istnieje potencjalne ryzyko zespołu przetrwałego nadciśnienia płucnego noworodka (PPHN) oraz zwiększone (mniej niż dwukrotnie) ryzyko krwotoku poporodowego po ekspozycji na SNRI/SSRI w ostatnim miesiącu ciąży. Lekarz powinien indywidualnie ocenić stosunek korzyści do ryzyka, uwzględniając nasilenie objawów matki i potencjalne zagrożenia dla płodu.
ból głowy, drżenie, działanie serotoninergiczne, hipotonia, hospitalizacja, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, komplikacja oddechowa, krwotok poporodowy, lęk, nudność, O-demetylowenlafaksyna, objaw grypopodobny, odstawienie leku, parestezja, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, trudność w karmieniu, wenlafaksyna o przedłużonym uwalnianiu, zaburzenie czucia, zaburzenie rytmu snu, zaburzenie snu, zawrót głowy, zespół odstawienny, zespół przetrwałego nadciśnienia płucnego noworodka