nawracające zaburzenie depresyjne
Nawracające zaburzenie depresyjne, nazywane też depresją nawracającą, jest zaburzeniem psychicznym charakteryzującym się występowaniem co najmniej dwóch epizodów depresyjnych rozdzielonych okresem remisji trwającym minimum 2 miesiące. Diagnoza stawiana jest zgodnie z kryteriami klasyfikacji ICD-10 (F33) lub DSM-5.
Objawy obejmują obniżony nastrój, utratę zainteresowań i zdolności odczuwania przyjemności (anhedonia), zmniejszenie energii, zaburzenia snu, apetytu, koncentracji, poczucie winy oraz myśli samobójcze. Nasilenie objawów może być łagodne, umiarkowane lub ciężkie, a niektóre epizody mogą mieć charakter psychotyczny.
Etiologia zaburzenia jest wieloczynnikowa i obejmuje predyspozycje genetyczne, zaburzenia neurobiologiczne (głównie w układzie serotoninergicznym i noradrenergicznym), czynniki psychologiczne oraz środowiskowe. Ryzyko nawrotu po pierwszym epizodzie depresji wynosi około 50%, a po drugim wzrasta do 70-80%.
Leczenie nawracającego zaburzenia depresyjnego opiera się na farmakoterapii (głównie leki przeciwdepresyjne – SSRI, SNRI), psychoterapii (poznawczo-behawioralna, interpersonalna) oraz w niektórych przypadkach elektrowstrząsach. Istotnym elementem jest leczenie podtrzymujące po ustąpieniu objawów, trwające minimum 6-12 miesięcy, a w przypadku nawracających epizodów często kilka lat.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Prefaxine 37,5 mg
Prefaxine, zawierający wenlafaksynę chlorowodorek w dawkach 37,5 mg, 75 mg i 150 mg w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu, jest lekiem z grupy SNRI stosowanym przede wszystkim w leczeniu epizodów dużej depresji oraz profilaktyce nawrotów. Preparat wykazuje skuteczność w łagodzeniu objawów depresyjnych, takich jak obniżony nastrój, anhedonia, zaburzenia snu i apetytu oraz spadek napędu psychoruchowego. Dawkowanie rozpoczyna się zwykle od 37,5 mg, z możliwością stopniowego zwiększania dawki w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji. Kapsułki o przedłużonym uwalnianiu umożliwiają podawanie leku raz na dobę, co zapewnia stabilny poziom substancji czynnej. Należy zwrócić uwagę na zawartość sodu w kapsułkach: 0,76 mg (37,5 mg), 1,51 mg (75 mg) oraz 3,03 mg (150 mg), co jest istotne u pacjentów na diecie niskosodowej.
agorafobia, anhedonia, atak paniki, dawkowanie, derealizacja, dieta niskosodowa, duszność, działanie niepożądane, epizod dużej depresji, fobia społeczna, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, kołatanie serca, lęk napadowy, lekarz podstawowej opieki zdrowotnej, napęd psychoruchowy, nawracające zaburzenie depresyjne, nawrót depresji, psychiatra, remisja, SNRI, terapia podtrzymująca, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, zaburzenie lękowe, zaburzenie snu, zawrót głowy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Mirzaten 30 mg 30 mg
Mirtazapina, substancja czynna leku Mirzaten (kod ATC: N06AX11), wykazuje unikalny mechanizm działania jako presynaptyczny antagonista receptorów α2, co prowadzi do zwiększenia noradrenergicznego i serotoninergicznego przekaźnictwa w OUN. Selektywne wzmocnienie transmisji serotoninergicznej zachodzi głównie przez receptory 5-HT1, przy jednoczesnej blokadzie receptorów 5-HT2 i 5-HT3. Enancjomery S(+) i R(-) mirtazapiny wykazują różne mechanizmy przeciwdepresyjne, odpowiednio blokując receptory α2 i 5-HT2 oraz 5-HT3. Lek charakteryzuje się silnym działaniem uspokajającym dzięki antagonizmowi receptorów H1, przy minimalnej aktywności antycholinergicznej i korzystnym profilu bezpieczeństwa kardiologicznego, potwierdzonym badaniem z dawkami 45 mg i 75 mg, które nie wykazało klinicznie istotnego wydłużenia odstępu QTc. Preparat dostępny jest w tabletkach powlekanych zawierających 30 mg lub 45 mg mirtazapiny półwodnej, z zawartością laktozy odpowiednio 120,56 mg i 180,84 mg, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją laktozy.
antagonista receptorów alfa2, badanie kliniczne, blokada receptorów muskarynowych, działanie antycholinergiczne, enancjomer mirtazapiny, hipertriglicerydemia, lek przeciwdepresyjny, mirtazapina półwodna, Mirzaten, nawracające zaburzenie depresyjne, nietolerancja laktozy, odstęp QTc, ośrodkowy układ nerwowy, pokrzywka, przekaźnictwo nerwowe, przyrost masy ciała, receptor 5-HT1, receptor 5-HT2, receptor 5-HT3, receptor histaminowy H1, transmisja serotoninergiczna, właściwości uspokajające - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Venlafaxine Bluefish XL 75 mg
Wenlafaksyna, substancja czynna leku Venlafaxine Bluefish XL, jest inhibitorem zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI) oraz słabym inhibitorem wychwytu dopaminy, co stanowi podstawę jej działania przeciwdepresyjnego. Aktywny metabolit O-demetylowenlafaksyna (ODV) wykazuje podobny profil farmakodynamiczny. Wenlafaksyna charakteryzuje się minimalnym powinowactwem do receptorów muskarynowych, H1-histaminowych, α1-adrenergicznych, opioidowych i benzodiazepinowych, a także brakiem hamowania monoaminooksydazy (MAO), co przekłada się na ograniczone działania niepożądane typowe dla klasycznych leków przeciwdepresyjnych. Farmakologicznie obserwuje się zmniejszenie odpowiedzi β-adrenergicznej po podaniu zarówno pojedynczej dawki, jak i w terapii długoterminowej.
agorafobia, badanie kliniczne, ciężki epizod depresyjny, efekt antycholinergiczny, fobia społeczna, inhibitor wychwytu serotoniny, lęk napadowy, lek przeciwdepresyjny, monoaminooksydaza, nawracające zaburzenie depresyjne, nawrót epizodu depresyjnego, O-demetylowenlafaksyna, ośrodkowy układ nerwowy, przedłużone uwalnianie, receptor benzodiazepinowy, receptor H1-histaminowy, receptor muskarynowy cholinergiczny, receptor opioidowy, receptor α1-adrenergiczny, sedacja, SNRI, układ sercowo-naczyniowy, uogólnione zaburzenie lękowe, wychwyt zwrotny dopaminy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Duloxetine +pharma 30 mg
Duloksetyna, dostępna w kapsułkach dojelitowych o dawkach 30 mg i 60 mg, jest inhibitorem zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, z dodatkowym, słabym działaniem na wychwyt dopaminy. Jej mechanizm działania polega na zwiększeniu zewnątrzkomórkowego stężenia 5-HT i NA w mózgu, co przekłada się na efekty terapeutyczne w leczeniu dużego zaburzenia depresyjnego (MDD) oraz bólu neuropatycznego. W badaniach klinicznych z udziałem 3158 pacjentów wykazano skuteczność dawki 60 mg raz na dobę, potwierdzoną w trzech randomizowanych, kontrolowanych placebo badaniach, z poprawą ocenianą za pomocą 17-punktowej Skali Depresji Hamiltona (HAM-D). Duloksetyna istotnie zmniejszała objawy depresji oraz ryzyko nawrotów, z częstością nawrotów 17% w grupie leczonej w porównaniu do 29% w grupie placebo w okresie 6 miesięcy. W długoterminowym badaniu 52-tygodniowym wykazano istotne wydłużenie okresu bezobjawowego (p<0,001) oraz niższy odsetek nawrotów (14,4% vs 33,1%). U pacjentów ≥65 lat dawka 60 mg/dobę była skuteczna i dobrze tolerowana, choć zaleca się ostrożność przy dawkach do 120 mg/dobę ze względu na ograniczone dane.
ból neuropatyczny, duże zaburzenie depresyjne, działanie dawkozależne, działanie rakotwórcze, embriotoksyczność, enzymy mikrosomalne wątroby, genotoksyczność, inhibitor wychwytu serotoniny i noradrenaliny, kapsułka dojelitowa, nawracające zaburzenie depresyjne, nawrót depresji, ośrodkowy układ nerwowy, powinowactwo receptorowe, rak wątroby, receptor dopaminergiczny, receptor histaminowy, skala depresji Hamiltona, szlaki hamowania bólu, toksyczność poporodowa, wady układu sercowo-naczyniowego, wakuolizacja wątrobowokomórkowa, zaburzenia cyklu rujowego - Leksykon substancji czynnych
Wenlafaksyna – Wskazania do stosowania
Wenlafaksyna, będąca inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI), jest dostępna w dawkach 37,5 mg, 75 mg, 150 mg oraz 225 mg i znajduje zastosowanie w leczeniu epizodów dużej depresji o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego oraz w terapii podtrzymującej zapobiegającej nawrotom. Lek jest wskazany także w leczeniu uogólnionych zaburzeń lękowych (GAD), fobii społecznej oraz lęku napadowego z agorafobią lub bez niej. Dzięki podwójnemu mechanizmowi działania wenlafaksyna jest szczególnie efektywna u pacjentów z depresją i współistniejącymi objawami lękowymi oraz u tych, którzy nie uzyskali odpowiedzi na leczenie SSRI. Terapia rozpoczyna się zwykle od dawki 37,5-75 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 150-225 mg/dobę, dostosowując dawkowanie do indywidualnej odpowiedzi klinicznej i tolerancji.
agorafobia, choroba układu sercowo-naczyniowego, ciśnienie tętnicze, dawka skuteczna, derealizacja, duża depresja, epizod depresyjny, farmakokinetyka leku, faza ostra, fobia społeczna, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, klasyfikacja ICD-10, leczenie podtrzymujące, lęk napadowy, myśl samobójcza, nawracające zaburzenie depresyjne, objaw fizyczny, objaw lękowy, objaw sercowo-naczyniowy, obniżony nastrój, podwójny mechanizm działania, profil działań niepożądanych, przedłużone uwalnianie, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, terapia podtrzymująca, układ noradrenergiczny, układ serotoninergiczny, uogólnione zaburzenie lękowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie depresyjne, zaburzenie łaknienia, zaburzenie lękowe, zaburzenie lękowe społeczne, zaburzenie paniczne, zaburzenie psychiczne, zaburzenie snu, zapobieganie nawrotom, zespół odstawienny - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Venlectine 150 mg
Venlectine (wenlafaksyna) to lek w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu dostępny w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg, stosowany przede wszystkim w leczeniu epizodów dużej depresji, w tym ciężkich postaci z zaburzeniami napędu psychoruchowego, anhedonią oraz zaburzeniami snu i lęku. Lek jest również wskazany do zapobiegania nawrotom depresji u pacjentów, którzy odpowiedzieli na leczenie ostrej fazy. Ponadto Venlectine znajduje zastosowanie w terapii uogólnionych zaburzeń lękowych (GAD), fobii społecznej oraz lęku napadowego, zarówno z agorafobią, jak i bez niej. Dawki początkowe wahają się od 37,5 mg do 75 mg na dobę, z dawkami podtrzymującymi w zakresie 75-225 mg/dobę, dostosowywanymi indywidualnie do nasilenia objawów i odpowiedzi na leczenie.
anhedonia, atak paniki, chlorowodorek wenlafaksyny, epizod dużej depresji, fobia społeczna, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, lęk antycypacyjny, lęk napadowy, napięcie mięśniowe, nawracające zaburzenie depresyjne, nawrót depresji, neurolog, psychiatra, remisja, uogólnione zaburzenie lękowe, zaburzenie koncentracji, zaburzenie snu - Leksykon substancji czynnych
Maprotylina – Wskazania do stosowania
Maprotylina, dostępna w postaci chlorowodorku w preparacie Ludiomil (tabletki powlekane 25 mg), jest lekiem przeciwdepresyjnym stosowanym u dorosłych pacjentów z różnymi formami zaburzeń depresyjnych, w tym epizodami depresyjnymi, nawracającymi zaburzeniami depresyjnymi oraz dużą depresją endogenną. Wskazania do terapii obejmują depresję o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego, depresję z objawami lękowymi, zaburzeniami snu (zwłaszcza bezsennością) oraz przypadki depresji endogennej opornej na inne leki przeciwdepresyjne. Preparat nie jest zalecany dla pacjentów poniżej 18 roku życia.
Decyzja o zastosowaniu maprotyliny powinna być poprzedzona dokładną oceną stanu klinicznego pacjenta oraz rozważeniem innych opcji terapeutycznych. Lek jest szczególnie efektywny w leczeniu depresji endogennej z objawami biologicznymi, takimi jak wczesne budzenie się, wahania dobowego rytmu nastroju, utrata apetytu i masy ciała. Terapia maprotyliną powinna być integralną częścią kompleksowego leczenia depresji, które może obejmować również interwencje psychoterapeutyczne i inne metody wspomagające.
anhedonia, bezsenność, chlorowodorek maprotyliny, depresja endogenna, działanie przeciwdepresyjne, epizod depresyjny, interwencja psychoterapeutyczna, lek przeciwdepresyjny, Ludiomil, maprotylina, nawracające zaburzenie depresyjne, objawy lękowe, tabletka powlekana, zaburzenie depresyjne, zaburzenie rytmu biologicznego, zaburzenie snu - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Citabax 40 40 mg
Cytalopram, substancja czynna leku Citabax, jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) stosowanym w leczeniu epizodów depresji o różnym nasileniu oraz w zespole lęku napadowego, zarówno z agorafobią, jak i bez niej. Mechanizm działania polega na zwiększeniu stężenia serotoniny w przestrzeni synaptycznej, co skutkuje łagodzeniem objawów depresyjnych oraz redukcją częstotliwości i nasilenia ataków paniki. Citabax jest również wskazany w profilaktyce nawracających zaburzeń depresyjnych, co jest istotne w długoterminowym zarządzaniu pacjentami z nawracającym przebiegiem choroby.
agorafobia, atak paniki, bromowodorek cytalopramu, cytalopram, glikol propylenowy, laktoza jednowodna, nawracające zaburzenie depresyjne, nietolerancja laktozy, objaw lękowy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, serotonina, tabletka powlekana, zaburzenie depresyjne, zespół lęku napadowego, zespół lęku napadowego z agorafobią - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Citabax 20 20 mg
Cytalopram, dostępny pod nazwą handlową Citabax, jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) stosowanym przede wszystkim w leczeniu epizodów depresji o różnym nasileniu oraz profilaktyce nawrotów zaburzeń depresyjnych. Ponadto, lek znajduje zastosowanie w terapii zespołu lęku napadowego, zarówno z agorafobią, jak i bez niej, skutecznie redukując częstość i nasilenie ataków paniki oraz lęk antycypacyjny. Terapia powinna być indywidualizowana, uwzględniając diagnozę kliniczną, nasilenie objawów oraz odpowiedź na leczenie, a także wymaga regularnego monitorowania stanu psychicznego pacjenta, zwłaszcza w początkowym okresie stosowania ze względu na ryzyko samobójcze. W leczeniu depresji zaleca się kontynuację terapii przez co najmniej 6 miesięcy po ustąpieniu objawów, natomiast w profilaktyce i leczeniu zespołu lęku napadowego możliwe jest długoterminowe stosowanie leku.
agorafobia, anhedonia, atak paniki, cytalopram, cytalopram bromowodorek, epizod depresji, glikol propylenowy, laktoza jednowodna, lęk antycypacyjny, myśl samobórcza, nawracające zaburzenie depresyjne, nietolerancja substancji, obniżony nastrój, panic disorder, ryzyko samobójcze, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, spowolnienie psychoruchowe, stan depresyjny, tabletka powlekana, zaburzenie psychiczne, zaburzenie snu, zespół lęku napadowego, zmiana apetytu - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lafactin 75 mg
Wenlafaksyna, dostępna w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg (produkt Lafactin), jest inhibitorem zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, z dodatkowym słabym działaniem na wychwyt dopaminy. Zarówno wenlafaksyna, jak i jej aktywny metabolit O-demetylowenlafaksyna (ODV) wykazują podobny profil farmakodynamiczny, nie wykazując istotnego powinowactwa do receptorów muskarynowych, cholinergicznych, H1-histaminowych, α1-adrenergicznych, opioidowych ani benzodiazepinowych, co ogranicza ryzyko działań niepożądanych typowych dla innych leków przeciwdepresyjnych. Nie hamuje ona również monoaminooksydazy (MAO). Skuteczność wenlafaksyny została potwierdzona w licznych badaniach klinicznych, obejmujących leczenie ciężkich epizodów depresyjnych (dawki do 375 mg/dobę dla formy o natychmiastowym uwalnianiu oraz 75–225 mg/dobę dla formy o przedłużonym uwalnianiu), uogólnionych zaburzeń lękowych (75–225 mg/dobę), fobii społecznej (75–225 mg/dobę) oraz lęku napadowego (37,5 mg/dobę początkowo, następnie 75–225 mg/dobę). Długoterminowe badania wykazały skuteczność w zapobieganiu nawrotom depresji i lęku napadowego.
agorafobia, ciężki epizod depresyjny, działanie przeciwcholinergiczne, fobia społeczna, inhibitor zwrotnego wychwytu dopaminy, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, komorowe zaburzenie rytmu serca, lęk napadowy, monoaminooksydaza, nawracające zaburzenie depresyjne, O-demetylowenlafaksyna, odstęp QT, ośrodkowy układ nerwowy, receptor benzodiazepinowy, receptor cholinergiczny, receptor H1-histaminowy, receptor muskarynowy, receptor opioidowy, receptor α1-adrenergiczny, torsade de pointes, układ sercowo-naczyniowy, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna o przedłużonym uwalnianiu, wenlafaksyny chlorowodorek, wydłużenie odstępu QTc - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Alventa 75 mg
Wenlafaksyna, substancja czynna preparatu Alventa dostępnego w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu (37,5 mg, 75 mg, 150 mg), jest inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny oraz słabym inhibitorem wychwytu dopaminy, co stanowi podstawę jej skuteczności w leczeniu epizodów dużej depresji, uogólnionych zaburzeń lękowych (GAD), fobii społecznej oraz lęku napadowego. Lek charakteryzuje się niskim powinowactwem do receptorów muskarynowych cholinergicznych, H1-histaminergicznych i α1-adrenergicznych, co przekłada się na korzystny profil działań niepożądanych, w tym niskie ryzyko sedacji i działań antycholinergicznych. Wenlafaksyna nie wykazuje aktywności hamującej monoaminooksydazę (MAO) ani powinowactwa do receptorów opioidowych i benzodiazepinowych, co zwiększa bezpieczeństwo stosowania i ogranicza potencjalne interakcje lekowe.
agorafobia, arytmia komorowa, częstoskurcz komorowy, dopamina, dysfagia, działanie niepożądane antycholinergiczne, epizod dużej depresji, fobia społeczna, inhibitor wychwytu zwrotnego, lęk napadowy, lek przeciwdepresyjny, monoaminooksydaza, nawracające zaburzenie depresyjne, noradrenalina, O-demetylowenlafaksyna, odstęp QTc, receptor benzodiazepinowy, receptor H1-histaminergiczny, receptor muskarynowy cholinergiczny, receptor opioidowy, receptor α1-adrenergiczny, serotonina, torsade de pointes, układ monoaminergiczny, układ sercowo-naczyniowy, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Citaxin 20 mg
Citaxin, zawierający 20 mg cytalopramu w postaci bromowodorku, jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) stosowanym w leczeniu epizodów depresji o różnym nasileniu, w tym depresji nawracającej oraz opornej na inne leki przeciwdepresyjne. Lek jest również wskazany w profilaktyce nawrotów depresji, szczególnie u pacjentów z historią wielokrotnych epizodów. Ponadto, Citaxin znajduje zastosowanie w terapii zaburzeń lękowych z napadami lęku, zarówno z agorafobią, jak i bez niej, zwłaszcza gdy objawy lękowe współwystępują z depresją lub gdy inne metody leczenia okazały się nieskuteczne. Tabletki o dawce 20 mg cytalopramu są powlekane, białe, owalne, z linią podziału, co umożliwia precyzyjne dostosowanie dawki. Preparat zawiera 26,667 mg laktozy jednowodnej, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją laktozy.
agorafobia, augmentacja, bromowodorek, choroba afektywna jednobiegunowa, ciężki epizod depresji, cytalopram, depresja nawracająca, depresja oporna na leczenie, epizod depresji, laktoza jednowodna, myśli samobójcze, nawracające zaburzenie depresyjne, objawy lękowe, remisja, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tabletka powlekana, zaburzenie depresyjne, zaburzenie lękowe z napadami lęku, zespół odstawienny - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Zoloft 100 mg
Zoloft (sertralina chlorowodorek) jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) dostępnym w tabletkach powlekanych o dawkach 50 mg i 100 mg. Lek znajduje zastosowanie w leczeniu epizodów dużej depresji, zarówno w fazie ostrej, jak i w terapii podtrzymującej, gdzie istotna jest jego rola w zapobieganiu nawrotom. Ponadto, sertralina wykazuje skuteczność w szerokim spektrum zaburzeń lękowych, takich jak zespół lęku napadowego (z lub bez agorafobii), zespół lęku społecznego oraz zespół lęku pourazowego (PTSD). Wskazaniem do stosowania jest także zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne (ZO-K), gdzie lek jest zarejestrowany zarówno dla dorosłych, jak i dzieci i młodzieży w wieku 6-17 lat. Tabletki 50 mg są białe, podłużne (10,3 x 4,2 mm) z rowkiem dzielącym, natomiast tabletki 100 mg mają wymiary 13,1 x 5,2 mm.
agorafobia, atak paniki, chlorowodorek sertraliny, EMDR, epizod dużej depresji, fobia społeczna, kompulsje, lęk antycypacyjny, lęk napadowy, lęk społeczny, nawracające zaburzenie depresyjne, nawrót depresji, objawy intruzywne, obsesje, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, terapia poznawczo-behawioralna, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zespół lęku napadowego, zespół lęku pourazowego, zespół lęku społecznego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Venlafaxine Aurovitas 37,5 mg
Venlafaxine Aurovitas, zawierający chlorowodorek wenlafaksyny w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu, jest inhibitorem zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, z dodatkowym, słabym działaniem na wychwyt dopaminy. Lek charakteryzuje się brakiem powinowactwa do receptorów muskarynowych, cholinergicznych, H1-histaminowych i α1-adrenergicznych, co ogranicza działania niepożądane typowe dla innych przeciwdepresantów. Wenlafaksyna nie hamuje monoaminooksydazy (MAO) i nie wykazuje powinowactwa do receptorów opioidowych ani benzodiazepinowych. Skuteczność w leczeniu dużej depresji potwierdzono w badaniach klinicznych z dawkami od 75 do 225 mg/dobę, a także w długoterminowych badaniach zapobiegających nawrotom przy dawkach 100-200 mg/dobę. Ponadto, lek wykazuje skuteczność w terapii uogólnionych zaburzeń lękowych, fobii społecznej oraz lęku napadowego, z dawkami terapeutycznymi w zakresie 37,5-225 mg/dobę.
agorafobia, arytmia komorowa, badanie kontrolowane placebo, badanie z podwójnie ślepą próbą, chlorowodorek wenlafaksyny, częstoskurcz komorowy torsade de pointes, duże zaburzenie depresyjne, działanie antycholinergiczne, epizod dużej depresji, fobia społeczna, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, lęk napadowy, lek przeciwdepresyjny, mechanizm przeciwdepresyjny, monoaminooksydaza, nawracające zaburzenie depresyjne, O-demetylowenlafaksyna, odpowiedź β-adrenergiczna, odstęp QTc, ośrodkowy układ nerwowy, receptor benzodiazepinowy, receptor cholinergiczny, receptor H1-histaminowy, receptor muskarynowy, receptor opioidowy, układ sercowo-naczyniowy, uogólnione zaburzenie lękowe, wychwyt serotoniny i noradrenaliny, wychwyt zwrotny dopaminy, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Venlafaxine Actavis 75 mg
Venlafaxine Actavis, zawierający wenlafaksynę chlorowodorek w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu, dostępny jest w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg. Lek z grupy SNRI jest wskazany w leczeniu epizodów dużej depresji (MDD), uogólnionych zaburzeń lękowych (GAD), fobii społecznej oraz napadów paniki z lub bez agorafobii. Dawkowanie rozpoczyna się zwykle od 37,5 mg/dobę (lub 75 mg/dobę w niektórych wskazaniach), z możliwością stopniowego zwiększania do 75-225 mg/dobę w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji. Lek wykazuje skuteczność zarówno w łagodzeniu objawów depresyjnych i lękowych, jak i w profilaktyce nawrotów epizodów depresyjnych, co jest istotne w terapii długoterminowej pacjentów z nawracającymi zaburzeniami.
agorafobia, anhedonia, chlorowodorek, duszność, epizod dużej depresji, fobia społeczna, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, leczenie podtrzymujące, lek przeciwdepresyjny, nadciśnienie tętnicze, napad paniki, nawracające zaburzenie depresyjne, nawrót depresji, objaw somatyczny lęku, płytka krwi, tachykardia, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, zaburzenie afektywne i lękowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie depresyjne, zaburzenie krzepnięcia krwi, zaburzenie lękowe społeczne, zaburzenie snu, zawrót głowy