kompulsje
Kompulsje to nawracające, stereotypowe zachowania lub działania psychiczne, które osoba czuje się zmuszona wykonywać w odpowiedzi na obsesje lub według ściśle określonych zasad. Stanowią one istotny element zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego (OCD), gdzie pacjent wykonuje je, aby zmniejszyć lęk lub zapobiec obawianemu zdarzeniu.
Z klinicznego punktu widzenia kompulsje mogą przybierać różne formy, w tym nadmierne mycie rąk, sprawdzanie, liczenie, układanie przedmiotów w określonym porządku czy powtarzanie słów lub fraz w myślach. Cechą charakterystyczną jest to, że osoba zwykle rozpoznaje irracjonalność tych zachowań, jednak nie potrafi ich powstrzymać bez doświadczania znacznego niepokoju.
W diagnostyce różnicowej należy odróżnić kompulsje od tików, stereotypii występujących w autyzmie czy zachowań impulsywnych. Skuteczne leczenie obejmuje farmakoterapię, głównie selektywnymi inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), oraz terapię poznawczo-behawioralną, szczególnie technikę ekspozycji i powstrzymania reakcji (ERP).
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Rexetin 20 mg
Rexetin, zawierający 20 mg paroksetyny (22,76 mg półwodnego chlorowodorku paroksetyny) w formie tabletek powlekanych, jest wskazany w leczeniu ciężkiego epizodu depresji, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego (OCD), zaburzenia lękowego z napadami lęku (z agorafobią lub bez), fobii społecznej, zaburzenia lękowego uogólnionego (GAD) oraz zaburzenia stresowego pourazowego (PTSD). Paroksetyna, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje skuteczność w łagodzeniu objawów takich jak obniżony nastrój, anhedonia, zaburzenia snu i apetytu, obsesje, kompulsje, napady paniki, lęk antycypacyjny, nadmierny niepokój oraz objawy somatyczne związane z wymienionymi zaburzeniami. Lek jest przeznaczony dla dorosłych pacjentów, z uwzględnieniem przeciwwskazań i środków ostrożności zawartych w charakterystyce produktu leczniczego.
agorafobia, anhedonia, chlorowodorek paroksetyny, ciężki epizod depresji, fobia społeczna, kompulsje, lęk antycypacyjny, lęk społeczny, objawy odstawienne, objawy somatyczne, obniżony nastrój, obsesje, paroksetyna, Rexetin, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, zaburzenia apetytu, zaburzenia snu, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie lękowe z napadami lęku, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie stresowe pourazowe - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne – Patofizjologia i mechanizm
Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne (OCD) jest przewlekłą chorobą psychiczną charakteryzującą się natrętnymi myślami (obsesjami) i powtarzalnymi zachowaniami (kompulsjami), dotykającą 1-3% populacji. Patofizjologia OCD opiera się na dysfunkcji pętli korowo-prążkowiowo-wzgórzowo-korowej (CSTC), gdzie nadmierna aktywność drogi bezpośredniej i niedostateczne hamowanie drogi pośredniej prowadzą do nadaktywności wzgórza i kory mózgowej, co manifestuje się objawami klinicznymi. Kluczowe regiony mózgu zaangażowane w OCD to kora oczodołowo-czołowa (OFC), przednia część zakrętu obręczy (ACC) oraz jądra podstawy. Zaburzenia neuroprzekaźników, w tym serotoniny, glutaminianu i dopaminy, odgrywają istotną rolę, z podwyższonymi poziomami glutaminianu i zmniejszoną liczbą receptorów dopaminowych D1 i D2 w prążkowiu. Dziedziczność objawów obsesyjno-kompulsyjnych wynosi od 30 do 77%, a etiologia obejmuje także czynniki autoimmunologiczne, zwłaszcza w kontekście PANDAS i PANS, gdzie infekcje paciorkowcowe indukują przeciwciała przeciwneuronalne wpływające na jądra podstawy.
astrocyty, autoprzeciwciała, cytokiny prozapalne, infekcja paciorkowcowa, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, jądra podstawy, komórki glejowe, kompulsje, kora oczodołowo-czołowa, kwas gamma-aminomasłowy, obsesje, PANDAS, PANS, pętla korowo-prążkowiowo-wzgórzowo-korowa, płyn mózgowo-rdzeniowy, przednia część zakrętu obręczy, przezczaszkowa stymulacja magnetyczna, receptor dopaminowy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, terapia akceptacji i zaangażowania, terapia ekspozycji i powstrzymania reakcji, terapia poznawczo-behawioralna, transporter dopaminy, układ dopaminergiczny, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zespół stresu pourazowego - Leksykon substancji czynnych
Escytalopram – Wskazania do stosowania
Escytalopram, będący selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), jest wskazany w leczeniu pięciu głównych zaburzeń psychicznych: dużych epizodów depresji, zaburzenia lękowego z napadami lęku (lęk paniczny), fobii społecznej, zaburzenia lękowego uogólnionego (GAD) oraz zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego (OCD). Dostępny w dawkach od 5 mg do 20 mg w formie tabletek powlekanych, tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej oraz kropli doustnych, escytalopram wykazuje skuteczność zarówno w fazie ostrej, jak i podtrzymującej leczenia. W depresji klinicznej redukuje objawy takie jak obniżony nastrój, anhedonia, zaburzenia snu i apetytu, a także myśli samobójcze. W zaburzeniach lękowych zmniejsza częstość i nasilenie napadów paniki, lęk antycypacyjny oraz objawy somatyczne, a w OCD redukuje intensywność obsesji i kompulsji, poprawiając funkcjonowanie pacjentów.
agorafobia, anhedonia, depersonalizacja, depresja kliniczna, derealizacja, duże zaburzenie depresyjne, duży epizod depresji, ekspozycja i powstrzymanie reakcji, escytalopram, fobia społeczna, inhibitory MAO, kompulsje, lęk antycypacyjny, lęk paniczny, leki serotoninergiczne, obsesje, parestezja, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, społeczne zaburzenie lękowe, terapia poznawczo-behawioralna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia snu, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie lękowe z napadami lęku, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Seroxat 20 mg
Seroxat (paroksetyna chlorowodorek półwodny) w dawce 20 mg w tabletkach powlekanych jest wskazany przede wszystkim w leczeniu ciężkiego epizodu depresji, charakteryzującego się znacznym nasileniem objawów oraz istotnym upośledzeniem funkcjonowania społecznego i zawodowego. Ponadto, lek wykazuje skuteczność w terapii różnych zaburzeń lękowych, w tym zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego (OCD), zaburzenia lękowego z napadami paniki z lub bez agorafobii, fobii społecznej oraz uogólnionego zaburzenia lękowego (GAD). Seroxat jest również stosowany w leczeniu zespołu stresu pourazowego (PTSD), gdzie łagodzi objawy takie jak nawracające wspomnienia traumy, koszmary senne i wzmożona reaktywność.
agorafobia, chlorowodorek półwodny, ciężki epizod depresji, duszność, fobia społeczna, kołatanie serca, kompulsje, koszmary senne, napad lęku, napięcie psychiczne, obsesje, paroksetyna, zaburzenia afektywne, zaburzenia lękowe, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie lękowe z napadami lęku, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie stresowe pourazowe, zawroty głowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ralago
Ralago (rasagilina) wymaga szczególnej ostrożności w terapii ze względu na liczne interakcje farmakologiczne i działania niepożądane. Bezwzględnie należy unikać jednoczesnego stosowania z inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny, takimi jak fluoksetyna i fluwoksamina, zachowując odpowiednie odstępy czasowe: minimum 5 tygodni po odstawieniu fluoksetyny przed rozpoczęciem rasagiliny oraz co najmniej 14 dni po zakończeniu terapii rasagiliną przed podaniem fluoksetyny lub fluwoksaminy. Ponadto, przeciwwskazane jest łączenie rasagiliny z dekstrometorfanem i sympatykomimetykami (np. efedryna, pseudoefedryna) ze względu na ryzyko poważnych interakcji. Rasagilina nasila działanie lewodopy, co może prowadzić do zaostrzenia dyskinez i efektu hipotensyjnego, szczególnie istotnego u pacjentów z chorobą Parkinsona, którzy są podatni na zaburzenia chodu i spadki ciśnienia tętniczego.
badanie kohortowe, choroba Parkinsona, czerniak, dekstrometorfan, dyskineza, efedryna, efekt hipotensyjny, fluoksetyna, fluwoksamina, hiperseksualność, kompulsje, lek dopaminergiczny, lewodopa, nadmierna senność dzienna, nagłe zasypianie, obniżenie ciśnienia tętniczego, patologiczny hazard, rasagilina, sympatykomimetyk, umiarkowane zaburzenia wątroby, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia kontroli impulsów - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Escitalopram Grindeks 20 mg
Escitalopram Grindeks jest dostępny w formie tabletek powlekanych o dawkach 5 mg, 10 mg oraz 20 mg, zawierających escytalopramu szczawian w ilości odpowiadającej odpowiednio 5 mg, 10 mg lub 20 mg substancji czynnej. Lek jest wskazany w leczeniu dużych epizodów depresyjnych o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego, zaburzeń lękowych z napadami lęku (z agorafobią lub bez), fobii społecznej, zaburzenia lękowego uogólnionego oraz zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego (OCD). Wskazania obejmują objawy takie jak obniżony nastrój, utrata zainteresowań, zaburzenia snu i apetytu, napady lęku z objawami somatycznymi, intensywny lęk społeczny, przewlekłe zamartwianie się oraz nawracające obsesje i kompulsje. Dawkowanie powinno być indywidualizowane, uwzględniając nasilenie objawów, wiek pacjenta oraz współistniejące schorzenia.
agorafobia, anhedonia, depresja o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego, duży epizod depresyjny, escytalopramu szczawian, fobia społeczna, kołatanie serca, kompulsje, myśli natrętne, napad lęku, objawy depresji, objawy somatyczne, obniżenie nastroju, obsesje, tabletka powlekana, zaburzenia psychiczne, zaburzenia snu, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie lękowe z napadami lęku, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Escitalopram Genoptim 10 mg
Escitalopram Genoptim, dostępny w postaci tabletek powlekanych o dawkach 10 mg i 20 mg (escytalopram w formie szczawianu), jest wskazany do leczenia dużych epizodów depresyjnych oraz szerokiego spektrum zaburzeń lękowych, w tym zaburzenia lękowego z napadami lęku (z agorafobią lub bez), fobii społecznej, zaburzenia lękowego uogólnionego oraz zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego (OCD). Leczenie tym lekiem powinno uwzględniać charakterystyczne objawy tych jednostek chorobowych, takie jak obniżony nastrój, zaburzenia snu i łaknienia, przewlekły lęk, napady paniki, a także nawracające obsesje i kompulsje w OCD. Escitalopram działa poprzez modulację serotoniny, co przekłada się na poprawę stanu psychicznego pacjentów.
- Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne – Objawy
Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne (OCD) to przewlekłe zaburzenie psychiczne charakteryzujące się obecnością obsesji i kompulsji, które znacząco upośledzają funkcjonowanie pacjenta w sferze zawodowej, rodzinnej i społecznej. Obsesje to niechciane, intruzywne myśli lub impulsy wywołujące lęk, natomiast kompulsje to powtarzalne zachowania lub czynności umysłowe wykonywane w celu redukcji tego lęku, zajmujące co najmniej godzinę dziennie. OCD najczęściej rozpoczyna się w okresie adolescencji lub wczesnej dorosłości (średni wiek 19-20 lat), z dwoma szczytami zachorowań: między 7. a 12. rokiem życia oraz około 20. roku życia. Przebieg jest przewlekły z okresami zaostrzeń i remisji, a u 60-70% pacjentów objawy utrzymują się przez lata. Współwystępowanie zaburzeń lękowych (75,8%), depresji (63,3%) oraz zaburzeń kontroli impulsów i używania substancji komplikuje obraz kliniczny i pogarsza rokowanie. Wczesne rozpoznanie i leczenie są kluczowe dla poprawy funkcjonowania i jakości życia pacjenta.
cykl obsesyjno-kompulsyjny, fluktuacja objawów, głęboka stymulacja mózgu, izolacja społeczna, klomipramina, kompulsje, leki SSRI, obsesje i kompulsje, remisja objawów, słaby wgląd, terapia poznawczo-behawioralna, urojenia, zaburzenia tikowe, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie osobowości schizotypowej, zespół PANDAS - Leksykon substancji czynnych
Fluwoksamina – Wskazania do stosowania
Fluwoksamina, dostępna w preparacie Fevarin w dawkach 50 mg i 100 mg w formie tabletek powlekanych, jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) stosowanym w leczeniu dużych zaburzeń depresyjnych oraz zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych (OCD). Tabletki są podzielne, co umożliwia precyzyjne dostosowanie dawki do indywidualnych potrzeb pacjenta. Wskazania do stosowania obejmują epizody depresji o umiarkowanym do ciężkiego nasileniu oraz OCD z objawami powodującymi znaczny dyskomfort i zaburzającymi codzienne funkcjonowanie. Leczenie fluwoksaminą jest szczególnie zalecane, gdy objawy utrzymują się co najmniej dwa tygodnie i obejmują m.in. obniżony nastrój, zaburzenia snu, zmęczenie, obsesje i kompulsje.
bezsenność, choroby somatyczne, duże zaburzenie depresyjne, działania niepożądane, epizod depresji, fluwoksamina, interakcje lekowe, kompulsje, maleinian fluwoksaminy, nadmierna senność, objawy depresyjne, obniżony nastrój, obsesje, obsesje i kompulsje, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, zaburzenia koncentracji, zaburzenia snu, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Mozarin Swift 10 mg
Lek Mozarin Swift, zawierający escytalopram w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, jest wskazany do leczenia ciężkich epizodów depresyjnych oraz szerokiego spektrum zaburzeń lękowych, w tym zaburzenia lękowego z napadami lęku (z agorafobią lub bez), zaburzenia lęku społecznego oraz zaburzenia lękowego uogólnionego. Ponadto, preparat znajduje zastosowanie w terapii zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego (OCD). Forma farmaceutyczna leku ułatwia podawanie pacjentom z trudnościami w połykaniu, osobom starszym oraz tym, którzy preferują alternatywne formy przyjmowania leków. Mozarin Swift dostępny jest w dawkach 10 mg, 15 mg oraz 20 mg escytalopramu, co pozwala na indywidualne dostosowanie terapii do potrzeb pacjenta i specyfiki zaburzenia.
agorafobia, ciężki epizod depresyjny, escytalopram, escytalopram szczawianu, fobia społeczna, kompulsje, laktoza jednowodna, myśli intruzyjne, napad lęku, napięcie psychoruchowe, nietolerancja laktozy, objawy somatyczne, objawy wegetatywne, obsesje, OCD, tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej, trudności z połykaniem, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie lękowe z napadami lęku, zaburzenie lęku społecznego, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne – Diagnostyka i diagnoza
Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne (OCD) charakteryzuje się obecnością natrętnych obsesji i/lub kompulsji, które są czasochłonne (≥1 godzina dziennie) i powodują istotne upośledzenie funkcjonowania społecznego, zawodowego lub innych obszarów życia. Diagnoza opiera się na kryteriach DSM-5 i ICD-10, wymagających wykluczenia innych zaburzeń psychicznych oraz wpływu substancji lub stanów medycznych. Kluczowe narzędzia diagnostyczne to m.in. Yale-Brown Obsessive-Compulsive Scale (Y-BOCS), Structured Clinical Interview for DSM-5 (SCID-5) oraz Obsessive-Compulsive Inventory (OCI). W diagnostyce uwzględnia się także ocenę wglądu pacjenta w nieracjonalność obsesji, który może być dobry, słaby lub całkowicie nieobecny (ok. 4% pacjentów). Wczesne rozpoznanie jest istotne ze względu na ryzyko opóźnień diagnostycznych (średnio 9 lat) i błędnych rozpoznań, co wpływa na rokowanie i jakość życia pacjentów.
badanie fizykalne, błędna diagnoza, DSM-5, ekspozycja i powstrzymanie reakcji, głęboka stymulacja mózgu, ICD-10, kompulsje, kryteria diagnostyczne, natrętne myśli, obsesje, ocena psychologiczna, opóźnienie diagnozy, przezczaszkowa stymulacja magnetyczna, selektywne inhibitory wychwytu serotoniny, spektrum obsesyjno-kompulsyjne, terapia poznawczo-behawioralna, ustrukturyzowany wywiad kliniczny, wywiad kliniczny, zaburzenia tikowe, zaburzenie dysmorficzne ciała, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie osobowości obsesyjno-kompulsyjne, zachowania kompulsyjne - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne (OCD) to przewlekłe schorzenie psychiczne charakteryzujące się obecnością nawracających obsesji i kompulsji, które zajmują co najmniej 1 godzinę dziennie i znacząco zakłócają funkcjonowanie pacjenta. Obsesje to niechciane, intruzywne myśli wywołujące lęk, natomiast kompulsje to powtarzalne zachowania lub czynności psychiczne podejmowane w celu złagodzenia tego lęku. Typowe objawy obejmują m.in. nadmierny strach przed zanieczyszczeniem, perfekcjonizm, rytuały mycia, porządkowania, sprawdzania oraz gromadzenia. Diagnoza opiera się na kryteriach DSM-5 TR, a leczenie łączy terapię poznawczo-behawioralną (CBT) z techniką ekspozycji i zapobiegania reakcji (ERP) oraz farmakoterapię, głównie selektywnymi inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), które wymagają często wyższych dawek i dłuższego czasu działania (8-12 tygodni) niż w depresji. Leczenie trwa zwykle co najmniej rok, a około 50% pacjentów nie reaguje na terapię pierwszego rzutu, co wymaga strategii łączonych i dalszej specjalistycznej opieki.
ekspozycja i zapobieganie reakcji, izolacja społeczna, kompulsje, kryteria diagnostyczne DSM-5, lęk, myśli obsesyjne, nieskuteczne radzenie sobie, obsesje, obsesje i kompulsje, perfekcjonizm, progresywna relaksacja mięśni, przewlekłe zaburzenie psychiczne, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, Standardy Opieki, terapia poznawczo-behawioralna, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zespół interdyscyplinarny - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Pralex 5 mg
Escytalopram w postaci tabletek powlekanych Pralex jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) dostępnym w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg oraz 20 mg. Lek wykazuje potwierdzoną skuteczność w leczeniu dużych epizodów depresyjnych o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego, zaburzeń lękowych z napadami lęku (z agorafobią lub bez), lęku społecznego (fobii społecznej) oraz zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego (OCD). Mechanizm działania opiera się na normalizacji przekaźnictwa serotoninergicznego, co przyczynia się do redukcji objawów tych zaburzeń. Tabletki o dawkach 10 mg, 15 mg i 20 mg posiadają rowek dzielący, umożliwiający precyzyjne dostosowanie dawki, co jest istotne w indywidualizacji terapii oraz podczas stopniowego odstawiania leku.
agorafobia, duszność, duży epizod depresyjny, escytalopram, fobia społeczna, interakcja lekowa, kołatanie serca, kompulsje, lęk społeczny, objaw somatyczny, obsesje, Pralex, przekaźnictwo serotoninergiczne, remisja objawów, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tabletka powlekana, zaburzenie lękowe z napadami lęku, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zawrót głowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Zoloft 100 mg
Zoloft (sertralina chlorowodorek) jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) dostępnym w tabletkach powlekanych o dawkach 50 mg i 100 mg. Lek znajduje zastosowanie w leczeniu epizodów dużej depresji, zarówno w fazie ostrej, jak i w terapii podtrzymującej, gdzie istotna jest jego rola w zapobieganiu nawrotom. Ponadto, sertralina wykazuje skuteczność w szerokim spektrum zaburzeń lękowych, takich jak zespół lęku napadowego (z lub bez agorafobii), zespół lęku społecznego oraz zespół lęku pourazowego (PTSD). Wskazaniem do stosowania jest także zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne (ZO-K), gdzie lek jest zarejestrowany zarówno dla dorosłych, jak i dzieci i młodzieży w wieku 6-17 lat. Tabletki 50 mg są białe, podłużne (10,3 x 4,2 mm) z rowkiem dzielącym, natomiast tabletki 100 mg mają wymiary 13,1 x 5,2 mm.
agorafobia, atak paniki, chlorowodorek sertraliny, EMDR, epizod dużej depresji, fobia społeczna, kompulsje, lęk antycypacyjny, lęk napadowy, lęk społeczny, nawracające zaburzenie depresyjne, nawrót depresji, objawy intruzywne, obsesje, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, terapia poznawczo-behawioralna, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zespół lęku napadowego, zespół lęku pourazowego, zespół lęku społecznego - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie dysmorfii ciała – Objawy
Zaburzenie dysmorfii ciała (BDD) charakteryzuje się uporczywym skupieniem na wyimaginowanych lub minimalnych defektach wyglądu, co prowadzi do znacznego dystresu i zaburzeń funkcjonowania społecznego, zawodowego oraz edukacyjnego. Pacjenci spędzają średnio 3-8 godzin dziennie na myśleniu o swoim wyglądzie, często koncentrując się na 5-7 różnych obszarach ciała, takich jak twarz, skóra, włosy czy mięśnie (w tym dysmorfia mięśniowa u mężczyzn). Typowe zachowania kompulsywne obejmują nadmierne sprawdzanie w lustrze, unikanie sytuacji społecznych, kamuflowanie defektów oraz poszukiwanie zapewnień, które jednak przynoszą jedynie krótkotrwałą ulgę. BDD często współwystępuje z depresją (ryzyko 10-krotnie wyższe niż w populacji ogólnej), zaburzeniami lękowymi, odżywiania oraz używania substancji psychoaktywnych, a jego przewlekły przebieg bez leczenia prowadzi do izolacji społecznej, obniżenia jakości życia i wysokiego ryzyka samobójstwa (do 80% myśli samobójczych, 25% prób samobójczych, ryzyko 45-krotnie wyższe niż w populacji ogólnej).
anoreksja, bulimia, CBT, deficyty poznawcze, dysmorfia mięśniowa, dysmorfofobia, dystres, dystres emocjonalny, fobia społeczna, izolacja społeczna, katastrofizacja, klomipramina, kompulsje, kora oczodołowo-czołowa, myśli obsesyjne, myśli samobójcze, perfekcjonizm, próba samobójcza, ryzyko samobójcze, samookaleczenie, SSRI, sterydy anaboliczne, terapia ekspozycji, układ czołowo-prążkowiowy, układ serotoninergiczny, urojenia, wgląd w chorobę, zaburzenie dysmorfii ciała, zaburzenie obsesyjno-kompulsywne, zaburzenie odżywiania, zaburzenie psychiczne, zniekształcenia poznawcze - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne – Etiologia i przyczyny
Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne (OCD) charakteryzuje się obecnością uporczywych obsesji i kompulsji, a jego etiologia jest wieloczynnikowa, obejmująca komponenty biologiczne, genetyczne, neurochemiczne, poznawcze i środowiskowe. Kluczową rolę w patofizjologii odgrywają nieprawidłowości w pętli korowo-prążkowiowo-wzgórzowo-korowej (CSTC), w tym nadaktywność drogi bezpośredniej względem pośredniej oraz zmiany w korze oczodołowo-czołowej (OFC), przedniej korze zakrętu obręczy (ACC), wzgórzu i jądrach podstawnych. Neurochemicznie istotne są zaburzenia w układzie serotoninergicznym, dopaminergicznym oraz glutaminergicznym, co potwierdzają efekty terapeutyczne SSRI, klomipraminy oraz leków przeciwpsychotycznych. Genetycznie OCD wykazuje wysoką dziedziczność (około 48%), jednak specyficzne geny pozostają nieokreślone, a etiologia ma charakter poligeniczny. W niektórych przypadkach, zwłaszcza u dzieci, OCD może mieć podłoże autoimmunologiczne (PANDAS, PANS), związane z infekcjami paciorkowcowymi i podwyższonym poziomem cytokin prozapalnych oraz autoprzeciwciał skierowanych przeciwko jądrom podstawy.
ADHD, autoprzeciwciała, cytokiny prozapalne, depresja, głęboka stymulacja mózgu, infekcja paciorkowcowa, jądra podstawne, jądro ogoniaste, klomipramina, kompulsje, kora oczodołowo-czołowa, lek przeciwpsychotyczny, obsesje, PANDAS, PANS, pętla korowo-prążkowiowo-wzgórzowo-korowa, przednia kora zakrętu obręczy, przekaźnictwo serotoninergiczne, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, skorupa, układ dopaminergiczny, układ glutaminergiczny, układ serotoninergiczny, warunkowanie klasyczne, wzgórze, zaburzenia odżywiania, zaburzenia tikowe, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zapalenie mózgu, zespół Tourette’a - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Escitil 10 mg
Escitil, zawierający escytalopram w postaci szczawianu, jest lekiem z grupy selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), dostępnym w dawkach 10 mg (tabletki o wymiarach 8,1 x 5,6 mm) oraz 20 mg (11,6 x 7,1 mm). Preparat znajduje zastosowanie w leczeniu epizodów dużej depresji (MDD), charakteryzującej się objawami takimi jak obniżony nastrój, anhedonia, zaburzenia snu, zmiany apetytu, obniżenie napędu psychoruchowego oraz myśli samobójcze. Ponadto Escitil jest skuteczny w terapii zaburzeń lękowych, w tym zaburzenia lęku panicznego (z agorafobią lub bez), społecznego zaburzenia lękowego oraz uogólnionego zaburzenia lękowego (GAD), gdzie łagodzi objawy somatyczne i psychiczne, takie jak kołatanie serca, napięcie mięśniowe, drażliwość czy problemy ze snem.
agorafobia, anhedonia, atak paniki, duża depresja, escytalopram, fobia społeczna, kompulsje, lęk paniczny, myśli samobójcze, napęd psychoruchowy, objawy somatyczne, obsesje, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tabletka powlekana, uogólnione zaburzenie lękowe, zaburzenie lękowe, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne