amyloidoza pierwotna

Amyloidoza pierwotna (AL amyloidoza) to rzadka choroba zaliczana do grupy amyloidoz, które charakteryzują się odkładaniem nieprawidłowych białek amyloidowych w tkankach i narządach. W przypadku amyloidozy pierwotnej, białko amyloidowe powstaje z fragmentów łańcuchów lekkich immunoglobulin, produkowanych przez patologiczne plazmocyty w szpiku kostnym.

Choroba zwykle dotyka osoby po 50. roku życia i może manifestować się różnorodnymi objawami, zależnie od zajętych narządów. Najczęściej obserwuje się zajęcie serca (kardiomiopatię restrykcyjną), nerek (zespół nerczycowy), układu nerwowego (neuropatię obwodową), przewodu pokarmowego oraz wątroby. Charakterystyczne mogą być również objawy ogólne: osłabienie, utrata masy ciała czy obrzęki.

Diagnostyka amyloidozy pierwotnej obejmuje badania laboratoryjne (elektroforezę białek surowicy i moczu, oznaczenie wolnych łańcuchów lekkich), biopsję tkanki zajętej procesem chorobowym (najczęściej tkanki tłuszczowej brzucha, dziąsła, śluzówki odbytnicy lub narządów zmienionych chorobowo) oraz badania obrazowe. Kluczowe jest różnicowanie z innymi typami amyloidoz oraz wykluczenie szpiczaka mnogiego.

Leczenie amyloidozy pierwotnej opiera się na terapii skierowanej przeciwko klonalnym plazmocytom. Stosuje się chemioterapię, leki immunomodulujące, inhibitory proteasomu, a u wybranych pacjentów – wysokodawkową chemioterapię z przeszczepieniem autologicznych komórek macierzystych. Leczenie wspomagające obejmuje postępowanie ukierunkowane na zajęte narządy. Rokowanie zależy od stopnia zaawansowania choroby w momencie rozpoznania, przy czym szczególnie niekorzystne rokowanie wiąże się z zaawansowanym zajęciem serca.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl